ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ «ἀγλαὸς» τῶν Ἑλλήνων καὶ ἡ «γκλαμουριὰ» τῶν Ρωμιῶν Ἀγαπητέ κ. Λάμπρου, Εἰς τὸ τεῦχος 252 τοῦ «Δαυλοῦ» (Δεκέμβριος 2002, σελίδα 16392) ὁ ἀξιότιμος διευθυντὴς τοῦ Κολλεγίου Μελβούρνης κ. Θωμᾶς Ἡλιόπουλος παρουσιάζει τὴν ἄποψη τῶν ἀγγλικῶν λεξικῶν ὡς πρὸς τὴν ἐτυμολογικὴ καταγωγή τῆς ἀγγλικῆς λέξεως «glamour». Πράγματι καὶ τὸ γιγαντιαῖο ἀμερικανικὸ λεξικὸ Webster μᾶς πληροφορεῖ: «Glamour: Σκωτσέζικη παραλλαγὴ τῆς λέξεως grammar (γραμματικὴ) ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς grammarye (μαγεία). 1. Ἀρχικῶς enchantment, witchcraft, magic (γοητεία, μαγεία); spell (γοητεία, βασκανία, ἀλλὰ καὶ συλλαβίζω, ἀρθρώνω ἐκ τοῦ σπε-εσπ, ρίζας τοῦ εἰπεῖν ἐξ οὗ καὶ speak, ὁμιλῶ, speech, ὁμιλία, λόγος!!). 2. Seemingly mysterious and clusive fascination or allure as of some person, object, scene, etc.; Φαινομενικὰ μυστηριώδης καὶ μαγνητική, γοητευτικὴ ἰδιότης προσώπου, ἀντικειμένου ἢ σκηνῆς κ.λπ.». Θὰ ἤθελα ὅμως, σεβόμενος τὴν ἑλληνικὴ γραμ- ματεία καὶ οὐχὶ τὶς ξενικές, νὰ μοιραστῶ μαζί σας τὴν προσωπική μου καὶ (κατὰ τὴ γνώμη μου φυσικά) ἀκριβέστερη ἄποψη: ὅτι δηλαδὴ ἡ λέξη αὐτὴ εἶναι ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὴν ὡραιότατη ἀρχαιοελληνικὴ πρόγονό της, ὁ ἡ ἀγλαός, ἐξ οὗ τὸ ἀγλαόμορφος, σύνθετο ἐκ τοῦ ἀγλα-ίζω >λαμπρύνω, παθ. φωνή ἀγλα-ιοῦμαι >φαίνομαι λαμπρός, λάμπω, διαπρέπω, καὶ μορφὴ (>μούρη>γκλα-μουριά!!). Ἐπίσης Ἀγλα-ίη (καὶ -ία εἰς τὴν δωρική), λάμψη, λαμπρότης καὶ ἐπίθετα ὅπως τὰ ἀγλα-όκαρπος, ἀγλα-έθειρος (στιλπνοκόμης). Ἐκ δὲ τῆς ρίζας γάλἢ γλᾶ (γλῆ εἰς τὴν ἰωνική, σημαίνουσα τὸ λαμπρό, λευκὸ) δημιουργοῦνται ἀπειράριθμα παράγωγα, ὅπως γάλα, γαλήνη, γαλανός, γελάω, γελέω (λάμπω), Γλαῦκος, γλαυκὸς -ὴ -ό, γλαυκῶπις, γλαύκωμα, γλαφυρὸς καὶ γλαφυρότης, γλάγος-εος, τό (ὁμηρικὴ ἐπικὴ ἀντὶ τοῦ γάλα), γλήνη (τὸ λαμπρὸν τοῦ ὀφθαλμοῦ - κόρη ἀλλὰ καὶ κοράσιο), γλῆνος, τὸ (ἄγαλμα, κόσμημα), γλυκύς, γλιστρ-άω, -ώδης, κ.ἄ. Ἀλλὰ καὶ ἀγγλιστὶ glow, glitter (λάμπω, λα- Η ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΙΣ ΗΠΑ Κύριε Λάμπρου, Στὶς 5 Ἰανουαρίου παρακολούθησα μιὰ συνέντευξη τοῦ Ἰακώβου, τέως ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς, στὸ ραδιοσταθμὸ ΣΚΑΪ. Ἀπὸ τὴν ὅλη συνέντευξη (δι’ ἐμὲ χωρὶς ἰδιαίτερη σημασία) συγκράτησα τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς του (κατόπιν ἐρωτήσεως) στὴ διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας στὴν ἑλληνικὴ Ὁμογένεια τῆς Ἀμερικῆς, ἡ ὁποία μετὰ 1 ἕως 2 γενιὲς δὲν θὰ ὑπάρχῃ. Ἐπ’ αὐτοῦ ἡ θέση τοῦ κ. Ἰακώβου ἦταν, ὅτι δὲν ὑπάρχει κίνδυνος γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Ἀμερικῆς, διότι τὸν καλύπτει καὶ τὸν διατηρεῖ ἡ Ὀρθοδοξία. Ὑπ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖο φυσικὰ καθοδηγεῖται καὶ προωθεῖται ἀπὸ τὸ ἐλέγχον τὴν Ὁμογένεια ἀνθελληνικὸ Πατριαρχεῖο τοῦ Φαναρίου, δὲν εἶναι παράδοξο τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα θὰ ὑποκαθίσταται ἀπὸ τὴν Ἀγγλικὴ σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴν Ἀμερικὴ ἀλλὰ καὶ ἀλλοῦ. Μέχρι σήμερα, ἀπὸ τὸν ὁλοσχερῆ σκοταδισμὸ τοῦ Μεσαίωνα ποὺ ἐπέφερε ὁ Χριστιανισμός, τουλάχιστον σώθηκε ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ὄχι διότι τὸ ἤθελαν οἱ τὰ «φαιὰ φέροντες»ἐκθεμελιωτὲς τοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ διότι δὲν εἶχαν ἄλλο ἐργαλεῖο τουλάχιστον στὸν ἑλληνόφωνο κόσμο τῆς ἐπικράτειας τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας γιὰ τὴ διδαχὴ καὶ ἐπιβολὴ τοῦ δόγματός των. Τώρα ποὺ ἔχουν πλέον τὴν Ἀγγλικὴ σὰν ὄχημα (παγκόσμιος γλῶσσα τῶν ἡμερῶν μας), δὲν ἔχουν πλέον κανένα ἐνδοιασμὸ νὰ καταφέρουν τὸ τελικὸ καὶ τελειωτικό τους κτύπημα, (cid:2)