ΔΑΥΛΟΣ/257, Μάιος 2003 16739 Ἡ χορταριασμένη «Πυρὰ τοῦ Ἡρακλέους» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σᾶς στέλνω ἀπόκομμα τῆς ἐφημερίδας προβολῆς συμφερόντων τοῦ Δήμου Καλλιέων «Νέα Ἐποχή», ὅπου φαίνεται σ’ ὅλο της τὸ «μεγαλεῖο» ἡ ἀδιαφορία τῶν «ἁρμοδίων» γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κληρονομιά. Πρόκειται γιὰ τὸ ἱερὸ τῆς «Πυρᾶς τοῦ Ἡρακλέους» πάνω στὴν Οἴτη, ποὺ ἀκόμη περιμένει κάποιον νὰ ἐπιδείξῃ κάποιο ἐνδιαφέρον. Μὲ ἐκτίμηση Πάνος Κοκκινόπουλος Φιλόλογος - Λυκειάρχης, Ἀθήνα «Κάπου ἔχουν χάσει τὸ χρῶμα καὶ τὴν ὀμορφιὰ» Κύριε διευθυντά, Διαβάζω τὸ βιβλίο «Ρασοφόροι: συμφορὰ τοῦ Ἀπὸ τὴν μακρινὴ χώρα τῆς Βραζιλίας ἔρχομαι ἔθνους» τοῦ Γιώργου Δ. Καρανικόλα κι ἔχω βγεῖ κοντά σας διὰ μέσου τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ὄχι ἀεροἀπὸ τὰ ροῦχα μου. Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ἀρχηγοὶ τῆς θρηπορικῶς, ὅπως θὰ τὸ ἐπιθυμοῦσα. σκείας μας, ποὺ τοὺς ἔκαναν ἀργότερα καὶ ἥρωες; [...]Ἡ πίστη, τὸ τακτικὸ ἐκκλησίασμα, ὁ σεβαΕὔχομαι ὅλοι οἱ συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ σμὸς γιὰ τὸν ἱερέα τῆς ἐνορίας μας, ὅλα κάπου εἶστε καλὰ καὶ νὰ σᾶς ὁδηγῇ καὶ νὰ σᾶς φωτίζῃ ἔχουν χάσει τὸ χρῶμα καὶ τὴν ὀμορφιά τους. Στοὺς πάντα ὁ Θεός. ἀνωτέρω ταγοὺς τοῦ κλήρου δὲν τρέφω πιὰ καμμιὰ Μὲ τοὺς χαιρετισμοὺς ἀπ’ ὅλη μου τὴν οἰκογέσυμπάθεια, ἀφοῦ δὲν «περνᾶνε» κανένα ὡραῖο πανεια, ράδειγμα στοὺς πιστούς, ἐκτὸς ἀπὸ βαρυσήμαΜαρία Κουτρουβέλη - Ριφιώτη ντους λόγους, ποὺ ἀποτελοῦν «φωνὴ βοῶντος ἐν Σάο Πάουλο, Βραζιλία τῇ ἐρήμῳ». Ἡ γῆ «κατάπιε» τὸν Θησέα; Κύριε διευθυντά, Μήπως ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν πλατεῖα ΣυΠρὸ δύο μηνῶν περίπου, ἀνεβαίνοντας τὰ σκαντάγματος στὰ πλαίσια τοῦ προγράμματος «εὐπρελιὰ τοῦ Μετρὸ στὸ Σύνταγμα, εἶχα μία πολὺ εὐχάπισμοῦ» τῆς πρωτεύουσας ἐν ὄψει τῶν Ὀλυμπιακῶν ριστη ἔκπληξη. Ἀντίκρυσα ἕνα πολὺ καλαίσθητο Ἀγώνων; Μήπως ἀκολούθησε τὴν μοῖρα τοῦ ἀγάλἄγαλμα τοῦ Θησέα (σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ τερατουρματος τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου τῆς ὁδοῦ γήματα, ποὺ βλέπουμε νὰ «ξεφυτρώνουν» κατὰ Μητροπόλεως καὶ τοποθετήθηκε κάπου ἀπόμερα, καιροὺς στὴν Ἀθήνα). Εἶχε τοποθετηθῆ στὴν λεὥστε νὰ μὴν τὸν βλέπῃ κανείς; Ἢ μήπως εἶχε τὴν ωφόρο Βασιλίσσης Ἀμαλίας, ἀκριβῶς ἀπέναντι τύχη τοῦ σιδερένιου ἐξαμβλώματος (πρὸς τιμὴν τοῦ ἀπὸ τὴν Βουλὴ (προφανῶς, γιὰ νὰ «θαυμάζῃ» τοὺς Ὁλοκαυτώματος τῶν Ἑβραίων), ποὺ εἶχε στήσει ὁ εἰσερχομένους σ’ αὐτὴν) καὶ στὴ βάση του διέκριΔημήτρης Ἀβραμόπουλος στὸ Θησεῖο (ὁ μὲν Θηνα χαραγμένες τὶς λέξεις «...προσεφέρθη στὴν πόσέας κοίταζε τὴν Βουλή, τὸ δὲ μνημεῖο τῶν Ἑβραίλι τῶν Ἀθηνῶν ἐπὶ δημαρχίας Δημήτρη Ἀβραμόων, ὡς πιὸ «σημαντικό», τὴν Ἀκρόπολη); Δὲν ξέρω πουλου». τί νὰ ὑποθέσω. Ὅσο διεστραμμένο νοῦ καὶ ἂν διαἩ χαρὰ ὅμως (ὡς συνήθως σ’ αὐτὸν τὸν τόπο) θέτῃ κανείς, δὲν νομίζω ὅτι μπορεῖ νὰ ἀπαντήσῃ. κράτησε λίγο. Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες ὁ Θησέας «ξηὍπως καὶ νὰ ἔχῃ τὸ πρᾶγμα, ἐλπίζω τουλάχιλώθηκε», «πῆρε πόδι»! Αὐτὸ δὰ ἔλειπε! Νὰ τὸν στον οἱ κίονες τοῦ Παρθενῶνος καὶ ὁ ναὸς τῆς ἔχουμε σὲ περίοπτη θέση, στὴν καρδιὰ τῆς ἈθήἈθηνᾶς Νίκης νὰ ἐπανατοποθετηθοῦν στὴν ἀρχινας! Τί ἔγινε; κή τους θέση, ἂν καὶ πολὺ φοβᾶμαι ὅτι ἔχει ἤδη