ΔΑΥΛΟΣ/257, Μάιος 2003 16739 Ἡχορταριασμένη «Πυρὰ τοῦ Ἡρακλέους» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σᾶς στέλνω ἀπόκομμα τῆς ἐφημερίδας προβολῆς συμφερόντων τοῦΔήμου Καλλιέων «Νέα Ἐποχή», ὅπου φαίνεται σ’ ὅλο της τὸ «μεγαλεῖο» ἡ ἀδιαφορία τῶν «ἁρμοδίων» γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κληρονομιά. Πρό- κειται γιὰ τὸ ἱερὸ τῆς «Πυρᾶς τοῦ Ἡρακλέους» πάνω στὴν Οἴτη, ποὺ ἀκόμη περιμένει κάποιον νὰ ἐπιδείξῃ κάποιο ἐνδιαφέρον. Μὲ ἐκτίμηση Πάνος Κοκκινόπουλος Φιλόλογος - Λυκειάρχης, Ἀθήνα «Κάπου ἔχουν χάσει τὸ χρῶμα καὶ τὴν ὀμορφιὰ» Κύριε διευθυντά, Ἀπὸ τὴν μακρινὴ χώρα τῆς Βραζιλίας ἔρχομαι κοντά σας διὰ μέσου τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ὄχι ἀερο- πορικῶς, ὅπως θὰ τὸ ἐπιθυμοῦσα. [...]Ἡ πίστη, τὸ τακτικὸ ἐκκλησίασμα, ὁ σεβα- σμὸς γιὰ τὸν ἱερέα τῆς ἐνορίας μας, ὅλα κάπου ἔχουν χάσει τὸ χρῶμα καὶ τὴν ὀμορφιά τους. Στοὺς ἀνωτέρω ταγοὺς τοῦ κλήρου δὲν τρέφω πιὰ καμμιὰ συμπάθεια, ἀφοῦ δὲν «περνᾶνε» κανένα ὡραῖο πα- ράδειγμα στοὺς πιστούς, ἐκτὸς ἀπὸ βαρυσήμα- ντους λόγους, ποὺ ἀποτελοῦν «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Διαβάζω τὸ βιβλίο «Ρασοφόροι: συμφορὰ τοῦ ἔθνους» τοῦ Γιώργου Δ. Καρανικόλα κι ἔχω βγεῖ ἀπὸ τὰ ροῦχα μου. Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ἀρχηγοὶ τῆς θρη- σκείας μας, ποὺ τοὺς ἔκαναν ἀργότερα καὶ ἥρωες; Εὔχομαι ὅλοι οἱ συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ εἶστε καλὰ καὶ νὰ σᾶς ὁδηγῇ καὶ νὰ σᾶς φωτίζῃ πάντα ὁ Θεός. Μὲ τοὺς χαιρετισμοὺς ἀπ’ ὅλη μου τὴν οἰκογέ- νεια, Μαρία Κουτρουβέλη -Ριφιώτη Σάο Πάουλο, Βραζιλία Ἡ γῆ «κατάπιε» τὸν Θησέα; Κύριε διευθυντά, Πρὸ δύο μηνῶν περίπου, ἀνεβαίνοντας τὰ σκα- λιὰ τοῦ Μετρὸ στὸ Σύνταγμα, εἶχα μία πολὺ εὐχά- ριστη ἔκπληξη. Ἀντίκρυσα ἕνα πολὺ καλαίσθητο ἄγαλμα τοῦ Θησέα (σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ τερατουρ- γήματα, ποὺ βλέπουμε νὰ «ξεφυτρώνουν» κατὰ καιροὺς στὴν Ἀθήνα). Εἶχε τοποθετηθῆ στὴν λε- ωφόρο Βασιλίσσης Ἀμαλίας, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Βουλὴ (προφανῶς, γιὰ νὰ «θαυμάζῃ» τοὺς εἰσερχομένους σ’ αὐτὴν) καὶ στὴ βάση του διέκρι- να χαραγμένες τὶς λέξεις «...προσεφέρθη στὴν πό- λι τῶν Ἀθηνῶν ἐπὶ δημαρχίας Δημήτρη Ἀβραμό- πουλου». Ἡχαρὰ ὅμως (ὡς συνήθως σ’ αὐτὸν τὸν τόπο) κράτησε λίγο. Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες ὁ Θησέας «ξη- λώθηκε», «πῆρε πόδι»! Αὐτὸ δὰ ἔλειπε! Νὰ τὸν ἔχουμε σὲ περίοπτη θέση, στὴν καρδιὰ τῆς Ἀθή- νας! Τί ἔγινε; Μήπως ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν πλατεῖα Συ- ντάγματος στὰ πλαίσια τοῦ προγράμματος «εὐπρε- πισμοῦ» τῆς πρωτεύουσας ἐν ὄψει τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων; Μήπως ἀκολούθησε τὴν μοῖρα τοῦ ἀγάλ- ματος τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου τῆς ὁδοῦ Μητροπόλεως καὶ τοποθετήθηκε κάπου ἀπόμερα, ὥστε νὰ μὴν τὸν βλέπῃ κανείς; Ἢ μήπως εἶχε τὴν τύχη τοῦ σιδερένιου ἐξαμβλώματος (πρὸς τιμὴν τοῦ Ὁλοκαυτώματος τῶν Ἑβραίων), ποὺ εἶχε στήσει ὁ Δημήτρης Ἀβραμόπουλος στὸ Θησεῖο (ὁ μὲν Θη- σέας κοίταζε τὴνΒουλή, τὸ δὲ μνημεῖο τῶν Ἑβραί- ων, ὡς πιὸ «σημαντικό», τὴν Ἀκρόπολη); Δὲν ξέρω τί νὰ ὑποθέσω. Ὅσο διεστραμμένο νοῦ καὶ ἂν δια- θέτῃ κανείς, δὲν νομίζω ὅτι μπορεῖ νὰ ἀπαντήσῃ. Ὅπως καὶ νὰ ἔχῃ τὸ πρᾶγμα, ἐλπίζω τουλάχι- στον οἱ κίονες τοῦ Παρθενῶνος καὶ ὁ ναὸς τῆς Ἀθηνᾶς Νίκης νὰ ἐπανατοποθετηθοῦν στὴν ἀρχι- κή τους θέση, ἂν καὶ πολὺ φοβᾶμαι ὅτι ἔχει ἤδη