ΜΕ ΕΞΑΝΤΑ ΚΑ] 4ΣΤΡΟ/ΊΙΑΒΟΝ ᾿Εγὼ δὲ λέξω δεινὰ μέν, δίκαια δέ Χριστίνα Φρουζάκη Μαγοί δεκαεπτά, ᾿Ανοίξεις δεκαεπτά, ᾿Απρίληδες δεκαεπτά. Πέθανε. Πέθανε. Σκοτώθηκε. Ἔπεσε ἀπ᾿ τὸν δεύτερο ὄροφο τοῦ σχολείου τῆς (Λύκειον Γλυφάδας). Ἕνας νόμος. Ἕνα ἄρθρον: «Διὰ κατασκευὰς περιτοιχισµάτων - κιγκλιδωµάτων ἀ- σφαλείας, ἐπὶ οἰκοδομῶν, πλοίων (.....) ὕψους ἄνω τῶν τριῶν (3.00) μέτρων (ταρα- τσῶν, στεγῶν, ἐξωστῶν --- θωράκια, στηθαῖα, κουρτέλα, παραπέτα....), ὁρίζεται ἐλάχι- στον ὕψος αὐτῶν μέτρα ἕνα καὶ τριάντα ἑκατοστά (1.30). Οἱ μὴ συμμορφούμενοι... Ἕνας νόμος. Ἕνα ἄρθρον. Δὲν θὰ γίνει ποτέ --- Ἑλλάδα τὸ λένε τοῦτο τὸ μέρος... Μαγοὶ δεκαφτά, ᾿Απρίληδες δεκαφτά. Τὰ ἑλληνόπουλα θὰ σκοτώνονται γιὰ ἕνα νό- μον ποὺ δὲν θὰ γίνει ποτὲ --- Ἑλλάδα τὸ λένε... Χριστίνα, λυπήσου μας, κατάλαβέ μας, δὲν μᾶς περνάει, παιδίμου, ἐδῶ νομοθετοῦ- νε ἐχθροί, καὶ τὶ τοὺς γνοιάζει τὸ λυωμένο στὴν ἄσφαλτο κεφαλάκι σου, τὰ τσακισμένα σου πόδια --- βγάζε μας τὴ γλώσσα, Χριστίνα, μούντζωνέ μας, Χριστίνα, Χριστίνα, Χρι- στίνα σκοτωμένη γιὰ πάντα, ἄει στὸ Βόλο, Ἑλλάδα... Τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὸν κινηματογράφο «... Ἢ ψηφίζεται τὸ --- ἔστω ὄχι ἀπόλυτα ἱκανοποιητικό --- νομοσχέδιο «προστα- σίας» του καὶ ὁ ἀσθενὴς πασχίζει ν᾿ ἀναρρώσει, ἣ δὲν ψηφίζεται καὶ πεθαίνει... μόνο ἡ τέχνη ἀναδεικνύει τὸ σφρῖγος μιᾶς χώρας, τὴν καθιστᾶ σεβαστή» (Κ. Σταματίου, Τὰ νέα, 14 Αὐγούστου). Θαρρῶ πὼς ὑπάρχει μέγας κίνδυνος, κ. Σταματίου, νὰ.... μπουκώσει ἡ Χώρα (σάν... καρμπυρατέρ) ἀπ᾿ τὸν πολὺ σεβασμό. Καλύτερα λιγότερος --- ἄν πρόκειται νὰ στηριχθοῦμε στὸν ἑλληνικὸ κινηματογράφο, γιὰ νὰ μᾶς σεβαστοῦν οἱ ξένοι! (Λόγια, λό- για, λόγια)... Μὰ νὰ τὶ γράφει γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ἕνας ὁλόπικρος Ἕλληνας, μιὰ ὡραία διά- νοια, ποὺ μπορεῖ νὰ λέγει εἰδώς --- ἀποφασιστικὰ, ἀντικειμενικά, ἀπροκατάληπτα --- γιὰ τὴν ἑλληνική... 7η τέχνη («Πολιτιστική», Σεπτέμβριος, τ. 9) ὁ Βασίλης Ραφαηλίδης: «Μὲ τὸ νομοσχέδιο ἤ χωρὶς τὸ νομοσχέδιο ἡ κατάσταση στὸν ἑλληνικὸ κινηματο- γράφο δὲν ὑπάρχει περίπτωση ν᾿ ἀλλάξει. Δὲν εἶναι ὁ νόμος ποὺ θὰ φτιάξει τὸν κινημα- τογράφο. Εἶναι ὁ κινηματογράφος ποὺ θὰ φτιάξει τὸν νόμο, ὅταν ὑπάρξει κινηματογρά- φος. Ἢ συζήτηση, λοιπόν, εἶναι μᾶλλον ἄστοχη, ἄνευ ἀντικειμένου, καὶ τοποθετημένη σ᾽ ἕνα ἐπίπεδο καθαρὰ ἰδεαλιστικό, νομοκανονιστικό... Μ᾽’ ἄλλα λόγια τὰ πράγματα κα- νονίζονται μέσα σὲ διαδικασίες κοινωνικοπολιτιστικές στὴ βάση, καὶ ὄχι ἀπὸ πάνω, μὲ νόμους κλπ. κλπ., ποὺ, πέρα ἀπ᾿ τὴν ἐγγενῆ τους ἀνεπάρκεια, ἴσως πιστεύουν ὅτι εἶναι σὲ θέση νὰ φτιάξουν τὸν κινηματογράφο, τὴ στιγμὴ ποὺ εἶναι κι αὐτοὶ δημιουργήματα μιᾶς ἀσυνάρτητης κατάστασης σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο». υπ Τὶ νὰ εἰπεῖς, Βαγγελίστρα σου, τὶ νὰ εἰπεῖς. Πὼς σὲ δέκα γραμμὲς λέγονται πράγµα- τα ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶχαν γκρεµίσει πρὸς τὰ ἔξω τοὺς πανεπιστημιακοὺς τοίχους, ποὺ ἔ- πρεπε νὰ εἶχαν συστήσει τυρταῖον θούριον καὶ νὰ ᾽χαν ἀφυπνίσει τὸν ἑλληνικὸ λαό --- τοὺς νέους ποὺ βολεύονται στὶς καφετερίες τῆς «ἀμφισβήτησης» καὶ τῆς «πολιτικοποίη- σης» ἐντρεπόμενοι νὰ πληρώσουν τὸν «φραππέ» τους λιγότερο ἀπὸ κατοστάρικο (ἀπ᾿