16740 ΔΑΥΛΟΣ/257, Μάιος 2003 δρομολογηθῆ ἡ ἀντικατάστασή τους ἀπὸ ἀντίγραφα. (Τὸ «πρόγραμμα ἀποκατάστασης τῶν μνημείων τοῦ Παρθενῶνος», τὸ ὁποῖο ὑπάρχει στὸ Διαδίκτυο, κάτι τέτοιο, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ἀφή- νει νὰ ἐννοηθῇ). Μετὰ τιμῆς Σίσσυ Ἀρτσίτα Κηφισιὰ Εἰδωλολατρικὸ τὸ Θέατρο μέν, εἰς βοήθειαν τοῦ Ἀβραὰμ δέ... Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Στὰ διδακτήρια «Ἑλληνικὴ Παιδεία» τῶν Βορείων Προαστείων μὲ τὴν ἐμφαντικὴ πλὴν ὅμως παραπλανητικὴ αὐτὴ ἐπωνυμία (εἶναι ἐλεγχόμενα ἀπὸ τὸν Σύλλογο Θεολόγων «Σωτήρ») οὐδέποτε συμπεριελήφθησαν στὶς πολιτιστικὲς ἐκδηλώσεις τους ἐπισκέψεις τῶν μαθητῶν στὰ θέατρα. Ὁ λόγος; Ἐπειδὴ οἱ ἰθύνοντες θεολόγοι θεωροῦν ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ θέατρο (Ἀρχαιοελληνικό, Νεοελληνικὸ καὶ Παγκόσμιο) ὡς εἰδωλολατρικὴ μορ- φὴ Τέχνης. Ἐφέτος ἔπειτα ἀπὸ πιέσεις τῶν γονέων τῶν μαθητῶν ἀποφάσισαν νὰ προσφέρουν πολιτισμὸ στὰ παιδιά μας, πηγαίνοντάς τα νὰ δοῦν τὸ θεατρικὸ ἔργο «Ἡ θυσία τοῦ Ἀβραὰμ» τοῦ B. Κορνάρου. Νὰ ἐκλάβουμε τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὡς πρόοδο; Μὲ τιμὴ Εὐσθενίδα Μαρούσι Ἀττικῆς Ἡ «Ἀρχόντισσα Δύο Χωρῶν» τῆς Αἰγύπτου Κύριε διευθυντά, Στὸ ἄρθρο «Μιὰ πολὺ παλιὰ σύγκρουση Πολυθεϊσμοῦ - Μονοθεϊσμοῦ – Ἡ ἐπανάσταση τῆς βασίλισσας Νεφερτίτης» τοῦ κ. Μαυρομμάτη (τεῦχος 254, σελ. 16517) ἀναφέρεται, ὅτι ἡ Νεφερτίτη ἀποκαλεῖται σὲ μία ἐπιγραφὴ «Ἀρχόντισσα τῶν Δύο Χωρῶν» καὶ γίνεται λόγος γιὰ τὸ σὲ ποιά ἄλλη χώρα (ἐκτὸς τῆς Αἰγύπτου), ἀφορᾷ αὐτὸς ὁ τίτλος της. Θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω ὅτι, μετὰ τὴν ἕνωση τῶν δύο βασιλείων τῆς Ἀρχαίας Αἰγύπτου (δηλ. τοῦ Ἄνω καὶ τοῦ Κάτω Βασιλείου) ὁ ὅρος «Δύο Χῶρες» (ἢ «τά.βὺ» ὅπως ἀναφέρεται στὴν Αἰγυπτιακὴ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης) ἀναφέρεται ἀκριβῶς (καὶ εἶναι συνώνυμό της) στὴν Αἴγυπτο ὡς ἑνιαίου Βασιλείου. Συνεπῶς ὁ συνήθης χαρακτηρισμὸς τοῦ ἑκάστοτε κυβερνῶντος τὴν Αἴγυπτο (καὶ ὄχι μόνο τῆς Νεφερτίτης) ὡς «ἄρχοντος ἢ κυρίου τῶν δύο χωρῶν» («νέμπ.τά.βὺ» γιὰ τὸ Φαραὼ ἢ «νέμπ.έτ.τά.βὺ» γιὰ τὴ Νεφερτίτη, ἀφοῦ ἦταν γυναῖκα) δὲν ὑπαινίσσεται ἄλλη χώρα ἐκτὸς τοῦ ἑνιαίου Βασιλείου τῆς Ἄνω καὶ Κάτω Αἰγύπτου. Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὴν προσοχή σας Μιχάλης Πατρώνης Δρ Μηχανικὸς Μεταλλείων - Μεταλλουργὸς Μηχανικὸς E.M.Π. Ἡ τοπογραφία τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ὁ «Πανάγιος Τάφος» Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὴν εἰδησεογραφία τὴ σχετικὴ μὲ τὴν «ἀνεύρεση» τοῦ τάφου κάποιου ἀδελφοῦ τοῦ Χριστοῦ θέλω νὰ σημειώσω, ὅτι ὁ τελευταῖος, σύμφωνα μὲ τὶς Γραφές, σταυρώθηκε στὸν Κρανίου Τόπον, 500 μέτρα περίπου ἔξω ἀπ’ τὸ κάστρο τῆς Ἱερουσαλήμ. [Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει: «ἦν δὲ ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ἐσταυρώθη κῆπος καὶ ἐν τῷ κήπῳ μνημεῖον κενόν, ἐν ᾧ οὐδέποτε οὐδεὶς ἐτέθη· ἐκεῖ οὖν διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τὸ μνημεῖον, ἔθηκαν τὸν Ἰησοῦν» (ΙΘ´, 40-42)]. Ὁ Κωνσταντῖνος μὲ τὴν μητέρα του 350 ἔτη ἀργότερα βρῆκαν, καθὼς μᾶς λέγουν, τὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ ἐντὸς τοῦ κάστρου τῆς Ἱερουσαλήμ. Σημειώνω, ὅτι ἔχω κατοικήσει ἐκεῖ ἐπὶ 8 χρόνια καὶ ἔχω μελετήσει λεπτομερειακὰ τὴν τοπογραφία τῆς περιοχῆς. Ὅλα λοιπὸν αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν σήμερα καὶ ποὺ τὰ προσκυνοῦν οἱ χριστιανοὶ εἶναι φτειαχτά. Οὐδέποτε βγῆκε «ἅγιο φῶς» καὶ οὐδέποτε ὑπῆρξε «τίμιο ξύλο». Ἐὰν ἐρευνήσετε προσεκτικὰ τὴν εἰδησεογραφία στὸν τύπο τῆς δεκαετίας τοῦ ’60, θὰ βρῆτε τὰ δημοσιεύματα, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα σὲ κάποιο ἀρχαῖο ἑβραίικο νεκροταφεῖο κοντὰ στὸν Κρανίου Τόπον βρῆκαν ἕνα τάφο μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «Ἐμμανουήλ». Οἱ ἀρχαιολόγοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων κι ἕνας Ἕλληνας, εἶπαν, ὅτι οὐδέποτε ὁ Χριστὸς ἔφερε τὸ ἑβραϊκὸν ὄνομα Ἐμμανουήλ... Μετὰ ἦλθε ὁ «Πόλεμος τῶν Ἕξι ἡμερῶν» καὶ τὸ θέμα ξεχάσθηκε. Μὲ τιμὴ Κρὶς Ἀξιώτης Σύδνεϋ, Αὐστραλία