Μία ἀντιποίηση ὀνόματος «Συλλογᾶται ὀρθὰ ὅποιος συλλογᾶται ἐλεύθερα» (Ρήγας Φεραῖος) Ὅ ταν μικρὸς στὸ χωριὸ δυσκολευόμουν νὰ ξεκινήσω κάτι καὶ ρώταγα «πῶς ν’ ἀρχίσω, παπποῦ»; ὁ γερο-Κωσταντῆς ἀπα- ντοῦσε λακωνικά: «ἀπ’ τὴν ἀρχή». Μέχρι πρὸ ὀλίγων ἐτῶν νό- μιζα, ὅτι ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ «ἀστεῖα» του, ἕως ὅτου διάβασα στὸν Ἐπίκουρο τὸ «ἀρχή σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις» (= ἔρευνας). Ἀπὸ τότε διαπιστώνω συνεχῶς, ὅτι οἱ λέξεις τῆς ἀρχέγονης μητέρας - γλώσ- σας, τῆς Ἑλληνικῆς, δίδουν καὶ τὸν ὁρισμό τους. Ἐπίσης ἀνεκάλυψα, ὅτι μία ἀπὸ τὶς τέσσερις ἀρχὲςποὺ διέπουν τὸ ἦθος τῶν Ἑλλήνων1, ἡ (συν.)μετοχὴ (στὰ κοινά), εἶναι τὸ κλειδί τῆς κα- τανόησης τῆς Δημοκρατίας. Ὅπως καὶ τὸ ἐλεύθερον· «λαὸς ἐλεύθε- ρα βάζειν» [(= ἐκφράζεται) Αἰσχ. «Πέρσαι» 586]. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΗΗΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Εἶναι τὸ ἀδιαφιλονίκητο εὕρημα τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολι- τισμοῦ. Συνδυασμένη μὲ ποικίλα ἄλλα πολιτεύματα, θὰ ἀποτελέσῃ τὸ βασικὸ γνώρισμα τοῦ πολιτικο-κοινωνικοῦ βίου τῶν Ἑλλήνων. Ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ἀνέ- λυσε ἐπισταμένως στὰ «Πολιτικά»του (7 βιβλία) καὶ στὴ «Συναγωγὴ Πολιτειῶν», [(255 βιβλία)· σημ.: Τὰ βιβλία αὐτὰ κάηκαν, ὅπως ἑκατομμύρια ἄλλα, ἀνηλεῶς, ὡς μέρος τῶν διώξεων τῶν Ρωμαιοχριστιανῶν· ἴσως μερικὰ εἶναι θαμμένα στὰ ὑπόγεια Μουσείων, τοῦ Βατικανοῦ ἢ μονῶν]. Στὸ «Ἀθηναίων Πολιτεία»(βρέ- θηκε μισοκατεστραμμένο τὸν 20ὸαἰ. μ.X.) περιγράφει μὲ σαφήνεια ἕνα ἀπὸ τὰ δε- κάδες δημοκρατικὰ μεικτὰ πολιτεύματα, τὸ κυριώτερο2. Εἶναι βέβαιο, ὅτι κάθε ἑλληνικὴ πόλις εἶχε, λόγῳ τῆς ἰδιαιτερότητόςτης, διαφορετικὸ πολίτευμα, ποὺ ἐντασσόταν ὅμως στὶς 6 κατηγορίες τοῦ Ἀριστοτέλη (Σχ. 1).Ὡς γνωστόν, τὸ «ἰδιαίτερον»εἶναι χαρακτηριστικὸ τοῦ Ἕλληνος (λ.χ. ἡ ποικιλότης τῆς ψυχῆς, τοῦ τοπίου), καὶ βρίσκεται σὲ πλήρη σύμπνοια μὲ τὸν 3ο συμπαντικὸ νόμο (Ἀνά- γκα - Ἀέναον - Ἰδιαίτερον - Ἁπλοῦν). Ἡ λέξη Δημοκρατίασύνθετη ἀπὸ τὸ «Δῆμος»(<δαί.νυ.μι = συντρώγω), ση- μαίνει κοινὸς λαὸς / ὄχλος, («δήμου ἀνὴρ» «Ἰλιὰς» B 188), οἱ «πολλοί» καὶ τέλος ἡ ἐκκλησία (δήμου), ποὺ καταντᾶ στὸ Βυζάντιο (= φατρία ἱπποδρόμου). Καὶ