ΠΟΙΟΝ «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ» ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ; «ὉΓιαχβὲ εὐλογεῖ τὴν Ἀμερική»· καὶ ὁ πρόεδρος Μποὺς ἐδέετο σ’ αὐτὸν καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ ὁμοίως, γιὰ νὰ κρεουργήσουν τοὺς Ἰρακινοὺς καὶ νὰ μὴν κρεουργηθοῦν ἀπ’ αὐτούς. Καὶ «ὁ Ἀλλὰχ ἦταν μεγάλος» γιὰ τὸν πρόεδρο Σαντὰμ καὶ γιὰ τοὺς Ἰρακινοὺς καὶ κρεουργοῦσε τοὺς Ἀμερικανούς, γιὰ νὰ μὴν κρεουργοῦν ἐκεῖνοι τοὺς ἴδιους. Κι ὅταν ἀμφότεροι βρίσκονταν κρεουργημένοι στὰ ἀερομεταφερόμενα φέρετρα τῶν νεκροταφείων τῆς Ἀμερικῆς ἢ στὰ ψυγεῖα τῆς Βαγδάτης, πάλι ὁ θεὸς ἦταν παρὼν στὰ στόματα τῶν Ἀμερικανῶν ἢ Ἰρακινῶν γονέων, συζύγων, ἀδελφῶν καὶ τέκνων καὶ τῶν ἁπανταχοῦ παρόντων λειτουργῶν του, παστόρων ἢ ἰμάμηδων· καὶ πάλι ὅλοι ἐδέοντοσ’ αὐτόν. Αὐτὴ ἡ κοινὴ - ἀμοιβαία, σταθερὴ ὅσο καὶ ἀποκαλυπτικὴ ὄψη τῶν δύο συνεργῶν τῆς ἑκατέρωθεν κρεουργίας ἐλάχιστα ἀναδείχθηκε ἀπὸ τὸν ὀρυμαγδὸ τῶν σχολίων, τῶν περιγραφῶν καὶ τῶν εἰκόνων ποὺ ξεκούφαναν τ’ αὐτιὰ καὶ θάμπωσαν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν εὐδαιμόνων θεοσεβῶν κατοίκων τοῦ κακοδαίμονος πλανήτη Γῆ, ποὺ ἡ Εἱμαρμένη, ἡ ἐπίκουρος αὐτὴ τῆς συμπαντικῆς Δίκης, τὸν προώριζε νὰ καταντήσῃ κλωτσοσκούφι στὰ πόδια «δύο» (;) θεῶν, ποὺ καθένας ἐξ αὐτῶν θεωρεῖ ὅτι οὐκ ἔσεται ἕτερος πλὴν αὐτοῦ. Κι ἂν ἡ «θεία» αὐτὴ κρυφὴ πτυχὴ τῆς φρίκης ἀπεκαλύπτετο ἐνίοτε ἀπὸ λίγους, πιὸ ὑπωψιασμένους, σχολιαστές, κανεὶς ἀπ’ αὐτοὺς δὲν ἔκανε τὴν παρατήρηση, ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶναι τὸ ἀνομολόγητο κίνητρο, ποὺ ὁδηγεῖ ὁριστικὰ στὸν Παράδεισο τοὺς εὐλογούμενους, δεόμενους καὶ μετὰ θάνατον παρασημοφορούμενους ἀμφοτέρων τῶν θεοσεβῶν πλευρῶν, εἶναι ἡ σταυροφορία ἢ τζιχάντ, ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ διπρόσωπο φάντασμα, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ πολὺ παλιά· ἕνας Καλόκακος περιδινούμενος ὡς δερβίσης δαίμονας, ποὺ δὲν ξέρει κανείς, γύρω ἀπὸ ποιὸν «Ἄξονα τοῦ Καλοῦ - Κακοῦ» περιστρέφεται: τὸν ἄξονα Συρίας - Ἰρὰκ - Ἰρὰν - Ἀφγανιστάν ἢ τὸν Ἀγγλοσάξονικὸ ἄξονα· καὶ δὲν ξέρει κανεὶς ἂν τὰ σιδερόφρακτα ἄλογα τῶν Φραγκοσαξόνων σταυροφόρων ἱπποτῶν ἢ τὰ στιλέττα τῶν Χασσασίνων Μαλάκιντα Μουτζαχεντὶν ἦταν θεοσεβέστερα ἀπὸ τὰ σημερινά τους «Αἴημπραμς» ἢ τὰ ζωνάρια τῶν ἐκρηκτικῶν τους ἀντίστοιχα. Καὶ ὅμως οἱ πιστοὶ αὐτοὶ τοῦ παλαιοῦ ἡμερῶν Καλόκακου Ἰανοῦ δάγκωναν τὴ γλῶσσα τους, ὅταν τοὺς ξέφευγε τὸ ψεῦδος τῶν ψευδῶν, ἡ δῆθεν «σύγκρουση πολιτισμῶν», προτιμώντας ἄλλα, πιὸ πειστικὰ καὶ ἀνώδυνα ψεύδη, ὅπως «γεωστρατηγικοὶ λόγοι», «ἔλεγχος πετρελαίου», «πατριωτισμὸς» καὶ ἄλλα παρόμοια. «Σύγκρουση» γιὰ ποιούς «πολιτισμούς»; Σέ τί διαφέρει ὁ μονοκράτορας Γιαχβὲ ἀπὸ τὸ μονοκράτορα Ἀλλάχ; ὁ παρά-δεισος τῶν Ἀγγλοσαξόνων «νεοχριστιανῶν» ἀπὸ τὸν παρά-δεισοτοῦ Ἰσλάμ; οἱ δεήσειςστὸν μονογενῆ υἱὸ Χριστὸ ἀπὸ τὶς δεήσειςστὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ προφήτη Μωάμεθ; Ὁ προπάτορας τῶν Χριστιανῶν Ἀβραάμ, ὁ ὁρμώμε-