ΠΟΙΟΝ «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ» ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ; «ὉΓιαχβὲ εὐλογεῖ τὴν Ἀμερική»· καὶ ὁ πρόεδρος Μποὺς ἐδέετο σ’ αὐτὸν καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ ὁμοίως, γιὰ νὰ κρεουργήσουν τοὺς Ἰρακινοὺς καὶ νὰ μὴν κρεουργηθοῦν ἀπ’ αὐτούς. Καὶ «ὁ Ἀλλὰχ ἦταν μεγάλος» γιὰ τὸν πρόεδρο Σαντὰμ καὶ γιὰ τοὺς Ἰρακι- νοὺς καὶ κρεουργοῦσε τοὺς Ἀμερικανούς, γιὰ νὰ μὴν κρεουργοῦν ἐκεῖνοι τοὺς ἴδιους. Κι ὅταν ἀμφότεροι βρίσκονταν κρεουργημένοι στὰ ἀερομετα- φερόμενα φέρετρα τῶν νεκροταφείων τῆς Ἀμερικῆς ἢ στὰ ψυγεῖα τῆς Βα- γδάτης, πάλι ὁ θεὸς ἦταν παρὼν στὰ στόματα τῶν Ἀμερικανῶν ἢ Ἰρακινῶν γονέων, συζύγων, ἀδελφῶν καὶ τέκνων καὶ τῶν ἁπανταχοῦ παρόντων λει- τουργῶν του, παστόρων ἢ ἰμάμηδων· καὶ πάλι ὅλοι ἐδέοντοσ’ αὐτόν. Αὐτὴ ἡ κοινὴ - ἀμοιβαία, σταθερὴ ὅσο καὶ ἀποκαλυπτικὴ ὄψη τῶν δύο συ- νεργῶν τῆς ἑκατέρωθεν κρεουργίας ἐλάχιστα ἀναδείχθηκε ἀπὸ τὸν ὀρυμα- γδὸ τῶν σχολίων, τῶν περιγραφῶν καὶ τῶν εἰκόνων ποὺ ξεκούφαναν τ’ αὐτιὰ καὶ θάμπωσαν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν εὐδαιμόνων θεοσεβῶν κατοίκων τοῦ κακοδαίμονος πλανήτη Γῆ, ποὺ ἡ Εἱμαρμένη, ἡ ἐπίκουρος αὐτὴ τῆς συ- μπαντικῆς Δίκης, τὸν προώριζε νὰ καταντήσῃ κλωτσοσκούφι στὰ πόδια «δύο» (;) θεῶν, ποὺ καθένας ἐξ αὐτῶν θεωρεῖ ὅτι οὐκ ἔσεται ἕτερος πλὴν αὐτοῦ. Κι ἂν ἡ «θεία» αὐτὴ κρυφὴ πτυχὴ τῆς φρίκης ἀπεκαλύπτετο ἐνίοτε ἀπὸ λίγους, πιὸ ὑπωψιασμένους, σχολιαστές, κανεὶς ἀπ’ αὐτοὺς δὲν ἔκανε τὴν παρατήρηση, ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶναι τὸ ἀνομολόγητο κίνητρο, ποὺ ὁδηγεῖ ὁριστικὰ στὸν Παράδεισο τοὺς εὐλογούμενους, δεόμενους καὶ μετὰ θάνατον παρασημοφορούμενους ἀμφοτέρων τῶν θεοσεβῶν πλευρῶν, εἶναι ἡ σταυ- ροφορία ἢ τζιχάντ, ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ διπρόσωπο φάντασμα, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ πολὺ παλιά· ἕνας Καλόκακος περιδινούμενος ὡς δερβίσης δαίμονας, ποὺ δὲν ξέρει κανείς, γύρω ἀπὸ ποιὸν «Ἄξονα τοῦ Καλοῦ - Κακοῦ» περιστρέ- φεται: τὸν ἄξονα Συρίας - Ἰρὰκ - Ἰρὰν - Ἀφγανιστάν ἢ τὸν Ἀγγλοσάξονικὸ ἄξονα· καὶ δὲν ξέρει κανεὶς ἂν τὰ σιδερόφρακτα ἄλογα τῶν Φραγκοσαξό- νων σταυροφόρων ἱπποτῶν ἢ τὰ στιλέττα τῶν Χασσασίνων Μαλάκιντα Μου- τζαχεντὶν ἦταν θεοσεβέστερα ἀπὸ τὰ σημερινά τους «Αἴημπραμς» ἢ τὰ ζω- νάρια τῶν ἐκρηκτικῶν τους ἀντίστοιχα. Καὶ ὅμως οἱ πιστοὶ αὐτοὶ τοῦ παλαιοῦ ἡμερῶν Καλόκακου Ἰανοῦ δά- γκωναν τὴ γλῶσσα τους, ὅταν τοὺς ξέφευγε τὸ ψεῦδος τῶν ψευδῶν, ἡ δῆθεν «σύγκρουση πολιτισμῶν», προτιμώντας ἄλλα, πιὸ πειστικὰ καὶ ἀνώδυνα ψεύδη, ὅπως «γεωστρατηγικοὶ λόγοι», «ἔλεγχος πετρελαίου», «πατριωτι- σμὸς» καὶ ἄλλα παρόμοια. «Σύγκρουση» γιὰ ποιούς «πολιτισμούς»; Σέ τί διαφέρει ὁ μονοκράτορας Γιαχβὲ ἀπὸ τὸ μονοκράτορα Ἀλλάχ; ὁ παρά-δει- σος τῶν Ἀγγλοσαξόνων «νεοχριστιανῶν» ἀπὸ τὸν παρά-δεισοτοῦ Ἰσλάμ; οἱ δεήσειςστὸν μονογενῆ υἱὸ Χριστὸ ἀπὸ τὶς δεήσειςστὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ προφήτη Μωάμεθ; Ὁ προπάτορας τῶν Χριστιανῶν Ἀβραάμ, ὁ ὁρμώμε-