Η «ΠΑΡΑΔΟΣΗ» ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ¢ὲν μᾶς ἀρκεῖ ἆραγε ὡς ἔθνος καὶ ὡς ζῶσα κοινωνία ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμός, οἱ ἀξίες του καὶ τὰ μεγαλουργήματά του, γιὰ νὰ ἔχωμε σήμερα μία ἐθνικὴ συνείδηση, ἱκανὴ νὰ μᾶς ἑνώσῃ καὶ νὰ μᾶς ἐμπνεύσῃ; Ἡ ἀπάντηση εἶναι βεβαίως αὐτονόητη. Ἄλλωστε ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς ὁλόκληρη ἡ ὑγιὴς παγκόσμια διανόηση –καὶ ὄχι μόνον ἡ Δυτικὴ– ἐδῶ καὶ τρεῖς αἰῶνες ἐννοεῖ τὴν Ἑλλάδα ὡς μητέρα παντὸς ἀγαθοῦ τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ ἐπιπλέον, σήμερα, ὡς μοναδικὴ ὁδὸ διαφυγῆς τῆς ἀνθρωπότητος ἀπ’ τὰ μεγάλα ἀδιέξοδά της. Ἕνας ἄξιος ἐκπρόσωπός της, ὁ Βιλαμόβιτς, τὸ διακηρύσσει: «Κάθε λαὸς εἶναι ὑπερήφανος γιὰ τὴν πνευματική του κτήση. Ἀλλὰ ἡ ἑλληνικὴ φυλὴ στέκεται ψηλότερα ἀπὸ κάθε ἄλλη, διότι ἔχει τοῦτο τὸ προσόν, νὰ εἶναι ἡ μητέρα παντὸς πολιτισμοῦ».Ἔχομε λοιπὸν τὸ μοναδικὸ σὲ παγκόσμια κλίμακα προνόμιο: ἡ ἐν γένει ἐθνική μας συνείδηση νὰ εἶναι ταυτόχρονα καὶ οἰκουμενική. • Ποιός λόγος καὶ ποιά ἀναγκαιότητα ἐπιβάλλουν σὲ μᾶς, νὰ νοθεύουμε καὶ ἔτσι οὐσιαστικὰ νὰ ἀκυρώνωμε αὐτὴ τὴν πανίσχυρη καὶ ὁλοζώντανη πνευματική μας κληρονομιὰ μὲ τὴν ταυτόχρονη ἐμμονή μας σὲ ἕναν παράλογο καὶ ἀφύσικο κόσμο μιᾶς ἀσιατικῆς φαντασίωσης, ποὺ διὰ τῆς βίας ἐπεβλήθη στὸν Ἕλληνα σὲ καιροὺς χαλεπούς; • Ποιός λόγος καὶ ποιά ἀναγκαιότητα μᾶς ἐξωθοῦν νὰ παραχαράττωμε, νὰ ἀσελγοῦμε ἑκουσίως στὸ σῶμα τῆς Ἱστορίας, προσπαθώντας νὰ ἐξελληνίζωμε όλες τις ξένες ἰδεολογίες κι όλα τα ξενικά πρότυπα: Τὸ πολυεθνικὸ καὶ θεοκρατικὸ Βυζάντιο, τὸν χριστιανισμὸ καὶ τοὺς ἐκπροσώπους του, προσφάτως δὲ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ; • Ποιός λόγος καὶ ποιά ἀναγκαιότητα μᾶς ὁδηγοῦν στὸ νὰ παραπαίῃ ἡ πολιτισμική μας ἔκφραση μεταξὺ τῶν «ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθειῶν» καὶ τῆς κούφιας ὑπερηφάνειάς μας γιὰ τὸ «μεγάλο» καὶ «ἔνδοξο» παρελθόν μας; Οὐδεὶς λόγος καὶ οὐδεμία ἀναγκαιότητα ἐπιβάλλουν τὰ παραπάνω. Αἰτία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπ’ τὴ σμικρότητά μας. Καὶ ἂς τὸ ποῦμε ξεκάθαρα: ἀπ’ τὴ μηδαμινότητά μας. Ἡ ρωμιοσύνη, προϊὸν δουλείας αἰώνων, ἔφτασε ὡς «παράδοση» στὰ χέρια μας - καὶ τὴν πήραμε ἄκριτα. Ἀκούσαμε ἄλλους νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ ἔνδοξο παρελθόν μας - καὶ ὡς ἄπληστοι ρωμιοί τὸ ἁρπάξαμε, γιὰ νὰ μὴν προλάβουν νὰ τὸ ἀποκτήσουν ἄλλοι. * * * Καὶ οἱ ἐξαιρέσεις; Αὐτὲς ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουν τὸν κανόνα. Ὅταν πάψουν νὰ εἶναι ἐξαιρέσεις, μόνο τότε ὁ ἄθλιος αὐτὸς κανόνας θὰ ἐκλείψῃ. Καὶ τότε θὰ ἐκλείψῃ ὁριστικά. Παν. Λ. Κουβαλάκης