Η «ΠΑΡΑΔΟΣΗ» ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ¢ὲν μᾶς ἀρκεῖ ἆραγε ὡς ἔθνος καὶ ὡς ζῶσα κοινωνία ὁ Ἑλλη- νικὸς Πολιτισμός, οἱ ἀξίες του καὶ τὰ μεγαλουργήματά του, γιὰ νὰ ἔχωμε σήμερα μία ἐθνικὴ συνείδηση, ἱκανὴ νὰ μᾶς ἑνώσῃ καὶ νὰ μᾶς ἐμπνεύσῃ; Ἡ ἀπάντηση εἶναι βεβαίως αὐτονόητη. Ἄλλωστε ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς ὁλόκληρη ἡ ὑγιὴς παγκόσμια διανόηση –καὶ ὄχι μόνον ἡ Δυτικὴ– ἐδῶ καὶ τρεῖς αἰῶνες ἐννοεῖ τὴν Ἑλλάδα ὡς μη- τέρα παντὸς ἀγαθοῦ τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ ἐπιπλέον, σήμερα, ὡς μονα- δικὴ ὁδὸ διαφυγῆς τῆς ἀνθρωπότητος ἀπ’ τὰ μεγάλα ἀδιέξοδά της. Ἕνας ἄξιος ἐκπρόσωπός της, ὁΒιλαμόβιτς, τὸ διακηρύσσει: «Κάθε λαὸς εἶναι ὑπερήφανος γιὰ τὴν πνευματική του κτήση. Ἀλλὰ ἡ ἑλλη- νικὴ φυλὴ στέκεται ψηλότερα ἀπὸ κάθε ἄλλη, διότι ἔχει τοῦτο τὸ προ- σόν, νὰ εἶναι ἡ μητέρα παντὸς πολιτισμοῦ».Ἔχομε λοιπὸν τὸ μονα- δικὸ σὲ παγκόσμια κλίμακα προνόμιο: ἡ ἐν γένει ἐθνική μας συνείδη- ση νὰ εἶναι ταυτόχρονα καὶ οἰκουμενική. •Ποιός λόγος καὶ ποιά ἀναγκαιότητα ἐπιβάλλουν σὲ μᾶς, νὰ νοθεύουμε καὶ ἔτσι οὐσιαστικὰ νὰ ἀκυρώνωμε αὐτὴ τὴν πανίσχυρη καὶ ὁλοζώντανη πνευματική μας κληρονομιὰ μὲ τὴν ταυτόχρονη ἐμμονή μας σὲ ἕναν παράλογο καὶ ἀφύ- σικο κόσμο μιᾶς ἀσιατικῆς φαντασίωσης, ποὺ διὰ τῆς βίας ἐπεβλήθη στὸν Ἕλληνα σὲ καιροὺς χαλεπούς; •Ποιός λόγος καὶ ποιά ἀναγκαιότητα μᾶς ἐξωθοῦν νὰ παραχαράττωμε, νὰ ἀσελγοῦμε ἑκουσίως στὸ σῶμα τῆς Ἱστορίας, προσπαθώντας νὰ ἐξελληνίζω- με όλες τις ξένες ἰδεολογίες κι όλα τα ξενικά πρότυπα:Τὸ πολυεθνικὸ καὶ θε- οκρατικὸ Βυζάντιο, τὸν χριστιανισμὸ καὶ τοὺς ἐκπροσώπους του, προσφάτως δὲ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ; •Ποιός λόγος καὶ ποιά ἀναγκαιότητα μᾶς ὁδηγοῦν στὸ νὰ παραπαίῃ ἡ πολι- τισμική μας ἔκφραση μεταξὺ τῶν «ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθειῶν» καὶ τῆς κού- φιας ὑπερηφάνειάς μας γιὰ τὸ «μεγάλο» καὶ «ἔνδοξο» παρελθόν μας; Οὐδεὶς λόγος καὶ οὐδεμία ἀναγκαιότητα ἐπιβάλλουν τὰ παραπάνω. Αἰτία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπ’ τὴ σμικρότητά μας. Καὶ ἂς τὸ ποῦμε ξεκάθαρα: ἀπ’ τὴ μη- δαμινότητά μας. Ἡ ρωμιοσύνη, προϊὸν δουλείας αἰώνων, ἔφτασε ὡς «παράδοση» στὰ χέρια μας - καὶ τὴν πήραμε ἄκριτα. Ἀκούσαμε ἄλλους νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ ἔνδο- ξο παρελθόν μας - καὶ ὡς ἄπληστοι ρωμιοί τὸ ἁρπάξαμε, γιὰ νὰ μὴν προλάβουν νὰ τὸ ἀποκτήσουν ἄλλοι. * * * Καὶ οἱ ἐξαιρέσεις; Αὐτὲς ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουν τὸν κανόνα. Ὅταν πάψουν νὰ εἶναι ἐξαιρέσεις, μόνο τότε ὁ ἄθλιος αὐτὸς κανόνας θὰ ἐκλείψῃ. Καὶ τότε θὰ ἐκλείψῃ ὁριστικά. Παν. Λ. Κουβαλάκης