Λόγος καί Λογοκρατία ιὰ τὸν Ἕλληνα μαθημματικὸ Εὐκλείδη ὑπάρχει ἡ ἑξῆς πληραφορία: «Ὅταν κάποιος, ποὺ ἄρχισε νὰ διδάσκεται γεωμετρία ἀπὸ τὸν Εὐκλείδη καὶ ἔμαθε τὸ πρῶτο θεώρημα, τὸν ρώτησε τὶ κέρδος θὰ ἔχη τώρα ποὺ τὸ ἔμαθε, ὁ Εὐκλείδης κάλεσε τὸν δοῦλο του καὶ τοῦ εἶπε : «δός του τρεῖς δεκάρις, ἐπειδὴ πρέπει νὰ κερδίζη ἀπ ̓ αὐτὰ ποὺ μαθαίνει». (1) τὴν ἀλήθεια, ἡ μείωση τοῦ θαθμοῦ ἐλευθερώσεως τῆς ἀνθρωπότητας, καὶ κατ ̓ ἐπέκταση τὸ ἄγχος, ἡ δυοτυχία, ἡ ἐξαχρείωση, ἡ ἀποθλάκωση καὶ ἡ ἀποκτήνωσή της. Τὸ πιθανὸ μελλοντικὸ ἀποτέλεσμα τῆς ΛΟΥΟκρατίας εἶναι ἡ καταστροφὴ καὶ ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἀνθρωπότητας. Ἢ διαφορὰ μεταξὺ Λόγου(2) καὶ Λογοκρατίας εἶναι διαφορὰ θεωρήσεως τῆς ζωῆς τοῦ Κόσμου. Ὁ λογικὸς θεωρεὶ τὴν ἀλήθεια. σὰν στόχο τῆς σκέψεως καὶ τῆς δράσεώς του. Ὁ λογοκράτης, ἐκ διαμέτρου ἀντίθετος, θεωρξὶ τὴν σκόιην του καὶ τὴν δράση του σὰν «δημιουργὸ» τῆς ἀλήθειας. Στὴν πρώτη περίπτωση τὸ ἄτομο εὐθυγραμμίζεται μὲ τὴν ἀλήβεια. Στὴ δεύτερη περίπτωση ἡ ἀλήθεια εὐθυγραμμίζεπαι μὲ τὸ ἄτομο χάνοντας τὴν ἐλεύθερη, ἀπόλυτη ὑπόστασή της (καὶ κατὰ λογικὴν ἀναγκαιότητα παύει νὰ εἶναι ἀλή6εια). Τὸ πρῶτο, λοιπόν, πρακτικὀ ἀποτέλεσμα τῆς Λογοκρατίας εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ἡ ἐξόλιξη αὐτή, ἱστορικά, μεταφράσεται σὲ σκοταδισμμ ό. Τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ ἀνέκδοτο ἀπεικονίζει καλύτερα ἀπὸ κάθε συστηματικἠὴ ἀνάλυση τὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ λειτουργοῦ τοῦ Λόγου, τῆς ὑπερχρονικῆς ἀρχῆς ποὺ ἑνώνει καὶ συντηρεῖ τὸν Ἰκόσμο, καὶ τοῦ ὀπαδοῦ τῆς σύγχρονης καπιταλομαρξιστικῆς Λογοκρατίας. Ὁ πρῶτος ἐξευτελίζει καὶ γελοιοποίςῖ σὰν ἄνθρωπο τῆς δεκάρας τὸν δεύτερο, τὸν ἄνθρωπο, δηλαδή, ποὺ δὲν τὸν ὀνδιαφόρει ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ τυχὸν ὠφέλεια ποὺ προκύπτει γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, παρουσιάζοντας μὲ ἀριστουργηματικὀ τρόπο μιὰ σύλληψη τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ποὺ ἀπέθαλε καὶ καταπολόμησε ὁ σημερινὸς λογοκρατούμενος Κόσμος. Τὸ θεθαιωμένο ἆποτέλεσμα τοῦ θριάμθου τῆς ΛΟΥΟκραπίας εἶναι ἡ παρακμὴ τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἐπικοινωνίας, δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ μὲ Ὁ λογοκράτης τοῦ προαναφερθέντος ἱστορικοῦ ἀνέκδοτου μετατοπίζοντας τὴν ἀξία τῆς ἀλήθειας (τοῦ εὐκλείδειου. θεωρήματος) ἀπὸ τὸν (4) «Πιαρ ̓ Εὐκλείδη τις ἀρξάμενος γεωμετρεῖν, ὡς τὸ πρῶτον θεώρημα ἔμαθεν, ἤρατο Εὐκλείδην, τί δέ μοι πλέον ὅσται ταῦτα μανθάνοντι; Καὶ Εὐκλείδης τὸν παῖδα καλέσας, «δὸς αὐτῷ, ἔφη, πριώθολον, ἐπειδὴ δεῖ αὐτῷ ἐξ ὧν μανθάνει κερδαίνειν» (Ανθολογία Σποθαίου, ἔκδ. ΜΕΙΝΕΚΕ, τόμ. ΙΝ, σ. 205). (2) Ὃ ὅρος χρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὀναρμονισμένης πρὸς πὸν Κοσμογονικὸ Νόμο ἀντιλήψεως γιὰ πὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο.