Πῶς ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη ἑρμηνεύει τὴν παρανοϊκὴ ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ «Πότε οἱ τρεῖς μας θὰ συναντηθοῦμε πάλι...;» (Οὐίλιαμ Σαῖξπηρ, «Μάκβεθ») ™τὸ Μπρὸνξ τῆς Νέας Ὑόρκης βρίσκεται ὁ μεγαλύτερος στὸν κόσμο ζωολογικὸς κῆπος, ὅπου τὰ ζῶα κατέχουν χώρους σύμφωνα μὲ τὴν ἐξελικτική τους σειρὰ (ἀπὸ τὰ κατώτερα πρὸς τὰ ἀνώτερα θηλαστικά). Πρὸς τὸ τέλος τοῦ ζωολογικοῦ κήπου ὑπάρχει μιὰ μεγάλη πινακίδα, ποὺ ἀναγράφει: «Τὰ σπίτια τῶν πιθήκων». Προχωρώντας, καταλήγεις στὸ τελευταῖο σπίτι, καθ’ ὅλα ὅμοιο μὲ τοῦ γορίλλα, τοῦ χιμπατζῆ, τοῦ γίββωνα κ.ἄ.· ὅμως μὲ δύο διαφορές: Στὴ θέση τῆς πόρτας βρίσκεται ἕνας μεγάλος καθρέφτης καὶ τὸ σπίτι περιβάλλεται ἀπὸ μεγάλα χοντρὰ κάγκελλα. Καθὼς κοιτάζουμε ➨ Νεοεγκέφαλος Παλαιοθηλαστικός ἐγκέφαλος Ἐρπετικὸς ἐγκέφαλος Μιὰ πολὺ σχηματικὴ ἀναπαράσταση τοῦ τριαδικοῦ ἐγκεφάλου (κατὰ Maclean).