Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Θὰ πέσωμε μέχρι τοῦ τελευταίου Ἀμερικανοῦ Καλὰ τὸ ἔλεγε ἐκεῖνος ὁ τρισκατάρατος ὁ Ἡράκλειτος, ὅτι «πόλεμος πατὴρ πάντων». Ἐσεῖς βέβαια τὸν θεωρεῖτε «σκοτεινὸ φιλόσοφο» καὶ δὲν ἀσχολεῖστε ἰδιαίτερα μαζί του. Δὲν πειράζει, κακόμοιρα ἀνθρωπάκια. Τόσο τὸ καλύτερο γιὰ μένα, ποὺ ἔχω ἐμπεδώσει στὴν ἐκτέλεση τὸ παραπάνω ἀξίωμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὄχι τυχαῖα σᾶς μανιπουλάω ὅπως μοῦ κάνει κέφι. Θὰ μοῦ πῆτε βέβαια πὼς ἴσως τὸ παρακάνω λιγάκι, ἀλλὰ τί νὰ γίνῃ; Εἶναι ἡ καλύτερη μέθοδος, γιὰ νὰ ἐφαρμόζω τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε». Κι ἐπειδὴ ἕνας πόλεμος δὲν εἶναι καὶ ὅ,τι πιὸ εὔπεπτο, πάντα βρίσκω τὸ κατάλληλο casus belli, γιὰ νὰ τὸν δικαιολογήσω. Ἂν ὅμως ἀκόμα καὶ σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση δυσκολεύεστε νὰ τὸν χωνέψετε, οὐδὲν πρόβλημα. Θὰ σᾶς φιλέψω λίγο μωροεθνικισμὸ καὶ θὰ πάῃ κάτω. Κι ἂν δὲν πάῃ, ἔ τότε θὰ βάλω τὰ μεγάλα μου μέσα. Θὰ φᾶτε λίγη «Ἀποκάλυψη» Ἰωάννου γιὰ ὀρεκτικό, λίγο Νοστράδαμο γιὰ κυρίως πιάτο, γαρνιρισμένο μὲ ὀλίγη ἀπὸ Προφῆτες καὶ θὰ τὸ εὐχαριστηθῆτε. Θὰ πολεμήσετε, θὰ τρωθῆτε, πιθανῶς θὰ σκοτωθῆτε, θὰ δοξαστῆτε (ἐμένα μοῦ λές!) καὶ στὸ φινάλε ἐγὼ θὰ ὠφεληθῶ. Ἔτσι δουλεύει τὸ σύστημά μου ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Κι ἐσεῖς, παλιο-Ρωμιοί, μὴ βιαστῆτε νὰ μὲ χαρακτηρίσετε φιλοπόλεμο ἢ πολεμοκάπηλο, γιατί ἔχω ράμματα γιὰ τὴ γούνα σας στὸ προπαγαδιστικό μου ὁπλοστάσιο. Ξεχνᾶτε βρέ, ὅτι οἱ μιαροὶ εἰδωλολάτρες πρόγονοί σας εἶχαν θεοποιήσει τὸν Πόλεμο στὸ πρόσωπο τοῦ Ἄρη; Κι ἔρχεστε τώρα νὰ μοῦ πουλήσετε ἀντιπολεμικὸ πνεῦμα καὶ φιλειρηνικὴ μούρη. Τώρα βέβαια θὰ μοῦ πῆτε “o tempora, o mores”! Παρῆλθε ὁριστικὰ ὁ καιρός, ποὺ οἱ μακρινοί σας προπάτορες μπαστακώθηκαν γιὰ μιὰ δεκαετία ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Τροίας γιὰ τὰ μάτια τῆς Ἑλένης καὶ μόνον. Τὸ φιλότιμο τοὺς μάρανε! Ἐγὼ τράβηξα κατὰ Μεσοποταμία μεριά, νὰ καζαντίσω τὰ πετρέλαια, ὅπως ἄλλωστε κάνω καὶ τώρα διὰ τοῦ ἐμψύχου καὶ ἀψύχου, ἀλλὰ πάντα ἀναλώσιμου - ὑλικοῦ τῆς Πλανηταρχίας. Σιγὰ μὴν πολεμήσω ἐγώ. Ὅταν θέλω κάτι, βάζω τοὺς εὐνουχόμυαλους νὰ μοῦ τὸ φέρουν. Γιὰ νὰ τοὺς κάνω δὲ πιὸ πρόθυμους νὰ μὲ ἐξυπηρετήσουν, τοὺς καλοπιάνω ὡς σωτῆρες τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἀπελευθερωτὲς λαῶν ἀπὸ στυγνοὺς δικτάτορες, τοὺς ὁποίους ἐγὼ ἐνθρονίζω, ἀλλὰ καὶ ἐκθρονίζω, ὁσάκις παύουν νὰ μὲ ἐξυπηρετοῦν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὄχι τυχαῖα τὸ 70% τῆς κοινῆς γνώμης στὴ μητρόπολη τῆς Πλανηταρχίας συγκατατίθεται στὶς ἀποφάσεις μου. Ἔχω βέβαια κι αὐτοὺς ποὺ ἀντιδροῦν σ’ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς ὑφηλίου, ἀλλὰ δὲν βαρυέσαι. Τί μποροῦν νὰ μοῦ κάνουν. Μήπως ἐμπορικὸ μποϋκοτάζ; Ἂς γελάσω! Ἔτσι ὅπως ἔχω παγκοσμιοποιήσει τὴν οἰκονομία, γίνεται μπούμερανγκ στὸ κεφάλι τους. Ἂς τὸ καταλάβουν ἐπιτέλους, ὅτι σὲ τίποτα δὲν εἶμαι εὐάλωτος. Δηλαδὴ σχεδὸν σὲ τίποτα. Ἐκεῖνο ποὺ ὧρες - ὧρες μὲ κάνει νὰ τρέμω, εἶναι αὐτὸ ποὺ οἱ βρωμεροὶ Ἕλληνες ὠνόμαζαν «ὕβριν». Κι αὐτό, γιατί ἐγὼ ζῶ καὶ δουλεύω μὲ τὴν ὕβριν. Καὶ τὸ κακὸ εἶναι, ὅτι ὕστερα ἀπὸ τὴν ὕβριν ἔρχεται ἡ Νέμεσις, ἡ ὁποία κρατάει ἕνα τόσο μεγάλο (μὲ τὸ συμπάθειο) Σάρωθρον