Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Θὰ πέσωμε μέχρι τοῦ τελευταίου Ἀμερικανοῦ Καλὰ τὸ ἔλεγε ἐκεῖνος ὁ τρισκατάρατος ὁ Ἡράκλειτος, ὅτι «πόλεμος πατὴρ πάντων». Ἐσεῖς βέβαια τὸν θεωρεῖτε «σκοτεινὸ φιλόσοφο» καὶ δὲν ἀσχολεῖστε ἰδιαίτερα μαζί του. Δὲν πειράζει, κακόμοιρα ἀνθρωπάκια. Τόσο τὸ καλύτερο γιὰ μένα, ποὺ ἔχω ἐμπεδώσει στὴν ἐκτέλεση τὸ παραπάνω ἀξίωμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὄχι τυχαῖα σᾶς μανι- πουλάω ὅπως μοῦ κάνει κέφι. Θὰ μοῦ πῆτε βέβαια πὼς ἴσως τὸ παρακάνω λιγάκι, ἀλλὰ τί νὰ γίνῃ; Εἶναι ἡ κα- λύτερη μέθοδος, γιὰ νὰ ἐφαρμόζω τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε». Κι ἐπειδὴ ἕνας πόλε- μος δὲν εἶναι καὶ ὅ,τι πιὸ εὔπεπτο, πάντα βρίσκω τὸ κατάλληλο casus belli, γιὰ νὰ τὸν δικαιολογήσω. Ἂν ὅμως ἀκόμα καὶ σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση δυσκολεύεστε νὰ τὸν χωνέψετε, οὐδὲν πρόβλημα. Θὰ σᾶς φιλέψω λίγο μωροεθνικισμὸ καὶ θὰ πάῃ κά- τω. Κι ἂν δὲν πάῃ, ἔ τότε θὰ βάλω τὰ μεγάλα μου μέσα. Θὰ φᾶτε λίγη «Ἀποκάλυ- ψη» Ἰωάννου γιὰ ὀρεκτικό, λίγο Νοστράδαμο γιὰ κυρίως πιάτο, γαρνιρισμένο μὲ ὀλίγη ἀπὸ Προφῆτες καὶ θὰ τὸ εὐχαριστηθῆτε. Θὰ πολεμήσετε, θὰ τρωθῆτε, πι- θανῶς θὰ σκοτωθῆτε, θὰ δοξαστῆτε (ἐμένα μοῦ λές!) καὶ στὸ φινάλε ἐγὼ θὰ ὠφε- ληθῶ. Ἔτσι δουλεύει τὸ σύστημά μου ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Κι ἐσεῖς, παλιο-Ρωμιοί, μὴ βιαστῆτε νὰ μὲ χαρακτηρίσετε φιλοπόλεμο ἢ πολεμο- κάπηλο, γιατί ἔχω ράμματα γιὰ τὴ γούνα σας στὸ προπαγαδιστικό μου ὁπλοστά- σιο. Ξεχνᾶτε βρέ, ὅτι οἱ μιαροὶ εἰδωλολάτρες πρόγονοί σας εἶχαν θεοποιήσει τὸν Πό- λεμο στὸ πρόσωπο τοῦ Ἄρη; Κι ἔρχεστε τώρα νὰ μοῦ πουλήσετε ἀντιπολεμικὸ πνεῦμα καὶ φιλειρηνικὴ μούρη. Τώρα βέβαια θὰ μοῦ πῆτε “o tempora, o mores”! Παρῆλθε ὁριστικὰ ὁ καιρός, ποὺ οἱ μακρινοί σας προπάτορες μπαστακώθηκαν γιὰ μιὰ δεκαετία ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Τροίας γιὰ τὰ μάτια τῆς Ἑλένης καὶ μόνον. Τὸ φιλότιμο τοὺς μάρανε! Ἐγὼ τράβηξα κατὰ Μεσοποταμία μεριά, νὰ καζαντίσω τὰ πετρέλαια, ὅπως ἄλλωστε κάνω καὶ τώρα διὰ τοῦ ἐμψύχου καὶ ἀψύχου, ἀλλὰ πάντα ἀναλώσιμου - ὑλικοῦ τῆς Πλανηταρχίας. Σιγὰ μὴν πολεμήσω ἐγώ. Ὅταν θέ- λω κάτι, βάζω τοὺς εὐνουχόμυαλους νὰ μοῦ τὸ φέρουν. Γιὰ νὰ τοὺς κάνω δὲ πιὸ πρό- θυμους νὰ μὲ ἐξυπηρετήσουν, τοὺς καλοπιάνω ὡς σωτῆρες τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἀπελευθερωτὲς λαῶν ἀπὸ στυγνοὺς δικτάτορες, τοὺς ὁποίους ἐγὼ ἐνθρονίζω, ἀλλὰ καὶ ἐκθρονίζω, ὁσάκις παύουν νὰ μὲ ἐξυπηρετοῦν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὄχι τυχαῖα τὸ 70% τῆς κοινῆς γνώμης στὴ μητρόπολη τῆς Πλανηταρχίας συγκατατίθεται στὶς ἀπο- φάσεις μου. Ἔχω βέβαια κι αὐτοὺς ποὺ ἀντιδροῦν σ’ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς ὑφηλίου, ἀλλὰ δὲν βαρυέσαι. Τί μποροῦν νὰ μοῦ κάνουν. Μήπως ἐμπορικὸ μποϋκοτάζ; Ἂς γελάσω! Ἔτσι ὅπως ἔχω παγκοσμιοποιήσει τὴν οἰκονομία, γίνεται μπούμερανγκ στὸ κεφάλι τους. Ἂς τὸ καταλάβουν ἐπιτέλους, ὅτι σὲ τίποτα δὲν εἶμαι εὐάλωτος. Δη- λαδὴ σχεδὸν σὲ τίποτα. Ἐκεῖνο ποὺ ὧρες - ὧρες μὲ κάνει νὰ τρέμω, εἶναι αὐτὸ ποὺ οἱ βρωμεροὶ Ἕλληνες ὠνόμαζαν «ὕβριν». Κι αὐτό, γιατί ἐγὼ ζῶ καὶ δουλεύω μὲ τὴν ὕβριν. Καὶ τὸ κακὸ εἶναι, ὅτι ὕστερα ἀπὸ τὴν ὕβριν ἔρχεται ἡ Νέμεσις, ἡ ὁποία κρα- τάει ἕνα τόσο μεγάλο (μὲ τὸ συμπάθειο) Σάρωθρον