Πῶς προετοιμάζεται ἡ σύγχρονη δουλεία Οὐσιαστικὰ τὸ νέο τηλεοπτικὸ σκουπίδι ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα “The Wall[1]” φέρει στὸ προσκήνιο τῶν κοινωνικῶν δρωμένων ἕνα τέτοιο θεματολογικὸ ρεπερτόριο ἐργαλείων ἐξουσιασμοῦ, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ταυτόχρονη ἐφαρμογὴ παιγνίων συνεργασίας καὶ μὴ συνεργασίας ἐπὶ τῶν μαζῶν, κατὰ τὰ πρότυπα τῶν θεωριῶν τοῦ νομπελίστα μαθηματικοῦ John Nash[2]. (Οὐδεμία βέβαια εὐθύνη φέρει ὁ θεωρητικὸς Nash γιὰ τὴν κατάντια αὐτή). Ὁ σχεδιασμὸς στὴν νέα παγκόσμια τάξη ἐπιτρέπει ὅλες τὶς ἐκδοχὲς κοινωνικο-πολιτικῆς συμπεριφορᾶς, ἀρκεῖ νὰ εἶναι μέσα στὰ πλαίσια μιᾶς διαρκοῦς αὔξησης τῆς παραγωγῆς, νέων μέσων παραγωγῆς καὶ νέων προϊόντων. Ὅλα τὰ κόστη ἀγαθῶν ὑπολογίζονται σὲ δολλάρια καὶ ὡς ἐκ τούτου θὰ εἶναι ἀδύνατον ποτὲ νὰ ἐλεγχθῇ ἡ πραγματικὴ ἀξία παραγωγῆς τους, ἀφοῦ οὐδεὶς πλὴν τῶν σχεδιαστῶν ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίζῃ τὴν πραγματικὴ κυκλοφορία δολλαρίων. Ἔτσι λοιπὸν ἡ προ-κοστολόγηση τῆς παραγωγῆς σὲ ἐπίπεδο κεντρικοῦ σχεδιασμοῦ καθορίζει καὶ τοὺς μισθοὺς τῆς ἐργασίας, ὥστε μόνο ὅσοι παράγουν νὰ εἶναι μέσα στὰ ὅρια τῆς καθεστωτικὰ ὡρισμένης ἀξιοπρεποῦς διαβίωσης ἑνὸς πληβείου, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι νὰ Ὁ νομπελίστας μαθηματικὸς εἶναι παρίες. Χωρὶς ὅμως νὰ χάνουν τὴν ἐλπίδα τους, διότι στὶς δύJohn Nash. Ἡ θεωρία του ἔγινε σκολες καταστάσεις διαβίωσης ἀναγκαστικὰ γίνεσαι καὶ παρὰ φύἐν ἀγνοίᾳ του μέσο γιὰ τὸν χείσιν ἐφευρετικός, ὥστε νὰ ξανακερδίζῃς τὴν χαμένη θέση μέσα στὴν ριστο ἐξουσιασμὸ ποὺ ἀπειλεῖ κατεστημένη ὁμάδα παραγωγῆς. Αὐτὸ ἐφ’ ὅσον βέβαια δεχτῇς νὰ τὴν ἀνθρωπότητα. συμμετάσχῃς στὶς «χημικὲς ἀντιδράσεις», ποὺ ὁρίζονται ἀπὸ τὴν πολιτικὴ γεωμετρία τῆς μέγιστης πνευματικῆς ἐξουθένωσης ποὺ ἐπιβάλλεται, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχῃ ὁ παραμικρὸς χρόνος ἀνάλυσης καὶ ἀντίδρασης. Τηλε-μεταφέρουν διὰ τῆς ψηφορορίας ἀπὸ τοὺς θεατὲς πρὸς τὸ παιχνίδι καὶ τοὺς δρῶντες τὸ ἄλγος ἑνὸς καθημερινοῦ καὶ ἀτελείωτου συσσωρευόμενου ψυχαναγκασμοῦ, ποὺ εἶναι τὸ προϊὸν τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ὑποχρεωτικῶν ἀπάνθρωπων καθημερινῶν δράσεων πραγματικῆς διαβίωσης. Ὅλα αὐτὰ δηλαδὴ ποὺ θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ πέφτουν ἐπάνω τους, ἕνεκα τῆς τεράστιας βαρύτητας ποὺ δημιουργοῦν οἱ ἀντιανθρωπιστικοὶ σχεδιασμοὶ καὶ πράξεις τους σὲ διεθνὲς καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο. Ἡ «μοιρασιὰ» τῆς ἤδη μοιρασμένης «πίττας» Τὸ παιχνίδι ὑποκλοπῆς τῆς κοινωνικῆς vis-vitalis, τὸ «Wall[3]», τὸ ὁποῖο μᾶς ἔχουν ἑτοιμάσει, εἶναι ἕνα παιχνίδι συνεργασίας μεταξὺ τῶν διαφόρων ὁμάδων, ποὺ ἀντιμάχονται γιὰ ἕνα μεγαλύτερο κομμάτι τῆς προδιαστασιοποιημένης πίττας. Εἶναι παιχνίδι συνεργασίας, διότι ἔχει πολλὰ σημεῖα ἰσορροπίας καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρῃ τοὺς σχεδιαστές του ἰδιαίτερα κάποιο συγκεκριμένο ἀπ’ αὐτά. Ἀρκεῖ νὰ παίζῃ τὸ παιχνίδι καὶ νὰ ὑπάρχῃ παραγωγή: Παραγωγὴ ἀγαθῶν καὶ θεάματος.