Πῶς προετοιμάζεται ἡ σύγχρονη δουλεία Οὐσιαστικὰ τὸ νέο τηλεοπτικὸ σκουπίδι ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα “The Wall[1]”φέρει στὸ προσκήνιο τῶν κοινωνικῶν δρωμένων ἕνα τέ- τοιο θεματολογικὸ ρεπερτόριο ἐργαλείων ἐξουσιασμοῦ, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ταυτόχρονη ἐφαρμογὴ παιγνίων συνεργασίας καὶ μὴ συ- νεργασίας ἐπὶ τῶν μαζῶν, κατὰ τὰ πρότυπα τῶν θεωριῶν τοῦ νομπε- λίστα μαθηματικοῦ John Nash[2].(Οὐδεμία βέβαια εὐθύνη φέρει ὁ θε- ωρητικὸς Nash γιὰ τὴν κατάντια αὐτή). Ὁ σχεδιασμὸς στὴν νέα παγκόσμια τάξη ἐπιτρέπει ὅλες τὶς ἐκδοχὲς κοινωνικο-πολιτικῆς συμπεριφορᾶς, ἀρκεῖ νὰ εἶναι μέσα στὰ πλαίσια μιᾶς διαρκοῦς αὔξησης τῆς παραγωγῆς, νέων μέσων παραγωγῆς καὶ νέων προϊόντων. Ὅλα τὰ κόστη ἀγαθῶν ὑπολογί- ζονται σὲ δολλάρια καὶ ὡς ἐκ τούτου θὰ εἶναι ἀδύνατον ποτὲ νὰ ἐλεγχθῇ ἡ πραγματικὴ ἀξία παραγωγῆς τους, ἀφοῦ οὐδεὶς πλὴν τῶν σχεδιαστῶν ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ γνωρίζῃ τὴν πραγματικὴ κυ- κλοφορία δολλαρίων. Ἔτσι λοιπὸν ἡ προ-κοστολόγηση τῆς παραγωγῆς σὲ ἐπίπεδο κε- ντρικοῦ σχεδιασμοῦ καθορίζει καὶ τοὺς μισθοὺς τῆς ἐργασίας, ὥστε μόνο ὅσοι παράγουν νὰ εἶναι μέσα στὰ ὅρια τῆς καθεστωτικὰ ὡρι- σμένης ἀξιοπρεποῦς διαβίωσης ἑνὸς πληβείου, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι νὰ εἶναι παρίες. Χωρὶς ὅμως νὰ χάνουν τὴν ἐλπίδα τους, διότι στὶς δύ- σκολες καταστάσεις διαβίωσης ἀναγκαστικὰ γίνεσαι καὶ παρὰ φύ- σιν ἐφευρετικός, ὥστε νὰ ξανακερδίζῃς τὴν χαμένη θέση μέσα στὴν κατεστημένη ὁμάδα παραγωγῆς. Αὐτὸ ἐφ’ ὅσον βέβαια δεχτῇς νὰ συμμετάσχῃς στὶς «χημικὲς ἀντιδράσεις», ποὺ ὁρίζονται ἀπὸ τὴν πολιτικὴ γεωμετρία τῆς μέγιστης πνευματικῆς ἐξουθένωσης ποὺ ἐπιβάλλεται, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχῃ ὁ παραμικρὸς χρόνος ἀνάλυσης καὶ ἀντίδρασης. Ὁ νομπελίστας μαθηματικὸς John Nash.Ἡ θεωρία του ἔγινε ἐν ἀγνοίᾳ του μέσο γιὰ τὸν χεί- ριστο ἐξουσιασμὸ ποὺ ἀπειλεῖ τὴν ἀνθρωπότητα. Τηλε-μεταφέρουν διὰ τῆς ψηφορορίας ἀπὸ τοὺς θεατὲς πρὸς τὸ παιχνίδι καὶ τοὺς δρῶντες τὸ ἄλγος ἑνὸς καθημερινοῦ καὶ ἀτελείωτου συσσωρευόμενου ψυχαναγκασμοῦ, ποὺ εἶναι τὸ προϊὸν τῆς ἐφαρ- μογῆς τῶν ὑποχρεωτικῶν ἀπάνθρωπων καθημερινῶν δράσεων πραγματικῆς διαβίωσης. Ὅλα αὐτὰ δη- λαδὴ ποὺ θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ πέφτουν ἐπάνω τους, ἕνεκα τῆς τεράστιας βαρύτητας ποὺ δημιουρ- γοῦν οἱ ἀντιανθρωπιστικοὶ σχεδιασμοὶ καὶ πράξεις τους σὲ διεθνὲς καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο. Ἡ «μοιρασιὰ» τῆς ἤδη μοιρασμένης «πίττας» Τὸ παιχνίδι ὑποκλοπῆς τῆς κοινωνικῆς vis-vitalis, τὸ «Wall[3]»,τὸ ὁποῖο μᾶς ἔχουν ἑτοιμάσει, εἶναι ἕνα παιχνίδι συνεργασίας μεταξὺ τῶν διαφόρων ὁμάδων, ποὺ ἀντιμάχονται γιὰ ἕνα μεγαλύτερο κομ- μάτι τῆς προδιαστασιοποιημένης πίττας. Εἶναι παιχνίδι συνεργασίας, διότι ἔχει πολλὰ σημεῖα ἰσορροπίας καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρῃ τοὺς σχεδιαστές του ἰδιαίτερα κάποιο συγκεκριμένο ἀπ’ αὐτά. Ἀρκεῖ νὰ παίζῃ τὸ παιχνίδι καὶ νὰ ὑπάρχῃ παραγωγή: Παραγωγὴ ἀγαθῶν καὶ θεάματος.