ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἀπὸ μπετὸν τὸ ἀρχαῖο τεῖχος τῆς Ἀθήνας; ἐργαστηριακῶς, ὅτι ἀποτελοῦνται ἀπὸ σκυρόδεμα ἢ λιἈγαπητὲ κ. Λάμπρου, θόδεμα (μπετὸν) χυμένο ἐπὶ τόπου, ὅπως λ.χ. τὰ ὑπολείμΜὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο «Γέφυρα ἀπὸ μπετὸν στὴν ματα τοῦ τείχους τῶν Ἀθηνῶν (ἐπιφανειακὰ στὴν Πλαἀρχαία Ἀθήνα» τοῦ κ. Μαμανέα («Δ», τ. 256) καὶ βάσει τῆς ἔρευνάς μου «Τσιμεντένιο ὑπέρθυρο 270 τόννων στὶς τεῖα Κλαθμῶνος). Μυκῆνες» («Δ», τ. 233) ἐπανέρχομαι καὶ προτείνω σὲ Εὐχαριστῶ ἀρχαιολόγους, μηχανικοὺς κ.ἄ. νὰ ἐξετάσουν σὲ νέες βάΚωστῆς Καρμιράντζος σεις ἀρχαιοελληνικὲς κατασκευὲς ὅπως θεμελιώσεις κτηἈρχιτέκτων E.M.Π. ρίων / ναῶν ἀλλὰ καὶ ἀνωδομές. Τότε ἴσως βεβαιωθοῦμε Παιχνίδια μὲ στόχο τὴν παιδικὴ ψυχή Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, μπάλλα. Ἡ ἔκπληξή μου, ὅταν τὴν ἄνοιξα, δὲν περιγράΤὸ ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ προπαγάνδα ἔχει ἁπλώσει τὰ πλοφεται. Στὸ ταμπλὼ ἐπάνω ὑπάρχει ἕνα ἱπτάμενο «ἀνθρωκάμια της σχεδὸν παντοῦ, τὸ βλέπουμε καθημερινὰ καὶ ποειδὲς» μὲ μιὰ μπάλλα στὸ χέρι, περιτριγυρισμένο ἀπὸ περισσότερο στὶς στῆλες τοῦ ἐξαίρετου «Δαυλοῦ». Τί νὰ ἑβραϊκὲς «πεντάλφες», τούρκικες σημαῖες καὶ μεσαιωνιπῇ κανείς. Ἑκατοντάδες τὰ παραδείγματα. Καὶ ἐπειδὴ κοὺς σταυρούς. Θὰ ἤθελα νὰ ἤξερα, ὁ εἰσαγωγέας αὐτοῦ βλέπουνε ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς «ξυπνάει» ἀργὰ ἀλλὰ στατοῦ ἐκτρώματος δὲν κοίταξε τί προϊὸν εἰσάγει καὶ πουλάει στὰ παιδιά μας; Εἶναι τελικὰ τόσο δύσκολο γιὰ τὸν θερὰ ἀπὸ τὸν σκοταδισμὸ τοῦ «ἑλληνο-χριστιανικοῦ» συγκεκριμένο καὶ ἄλλους εἰσαγωγεῖς νὰ πουλοῦν ἑλληγιαχβεδισμοῦ καὶ βρίσκει πάλι τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, βάνικὰ παιχνίδια; Φυσικὰ δὲν τολμῶ νὰ διανοηθῶ παιχνίλανε στόχο τὶς ἄσπιλες καὶ ἀμόλυντες ψυχὲς τῶν παιδιῶν δια ποὺ νὰ ἔχουν σχέση μὲ τὸ «καταραμένο» Ἑλληνικὸ μας. Πνεῦμα καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Παράδοση. Φαντάζεστε τὰ Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἔλαβα σὰν δῶρο γιὰ τὴν 18 παιδιά μας νὰ παίζουν ἀντὶ μὲ κοῦκλες τοῦ Μίκυ Μάους μηνῶν κόρη μου μιὰ μικρὴ μπασκέττα - παιχνίδι μὲ μιὰ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ «ΠΟΛΙΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ Ἀγαπητὸ περιοδικό, Στὸ τεῦχος τοῦ Μαρτίου 2003 (255) διάβασα μὲ μεγάλη ἔκπληξη ἀλλὰ καὶ ἀνάμικτα συναισθήματα τὸ γράμμα τοῦ κ. Χρήστου Σαρτζετάκη. Ἀρχικὰ ἡ ἔκπληξή μου ἦταν εὐχάριστη, διότι εἶδα ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμα καὶ σήμερα ἄνθρωποι στὴν πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐνδιαφέροντα ποὺ ὑπερβαίνουν κατὰ πολὺ τὰ ἑκάστοτε κομματικά. Ὅμως κατὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ δεύτερου μέρους τῆς ἐπιστολῆς του ἡ χαρά μου μετατράπηκε σὲ ἀπογοήτευση: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας τόσο μορφωμένος ἄνθρωπος νὰ πέφτῃ σὲ τέτοιες πλάνες. Κατ’ ἀρχὴν εἶναι πάντα ὠφέλιμη ἡ ὅποια ἔρευνα ποὺ κάνει ἕνας σοβαρὸς ἱστορικός, ἀλλὰ ἡ γνώμη του καὶ οἱ χαρακτηρισμοί του σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀποτελοῦν ἐπιχείρημα, εἰδικὰ ὅταν πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς πλέον συντηρητικούς, ὅπως ὑπῆρξε ὁ Παπαρρηγόπουλος. Στὸ κάτω - κάτω κανεὶς δὲν ἔχει τὸ «ἀλάθητο». Ἰσχυρίζεται ὁ κύριος Σαρτζετάκης ὅτι τὸ Βυζάντιο, «αὐτὴ ἡ Ἑλληνικὴ Μεσαιωνική μας Αὐτοκρατορία», ὑπῆρξε οὐσιαστικὰ ἡ συνέχεια τοῦ μεγαλείου τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος κι ὅτι ἡ «Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία» ὑπῆρξε στὴν συντριπτική της πλειοψηφία ἑλληνική· καὶ οὔτε λίγο οὔτε πολὺ μᾶς λέει ὅτι ἀποτελεῖ «ἕνα ἀπὸ τὰ λαμπρότερα τμήματα τῆς ἐθνικῆς μας Ἱστορίας». (cid:2)