ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἀπὸ μπετὸν τὸ ἀρχαῖο τεῖχος τῆς Ἀθήνας; Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο «Γέφυρα ἀπὸ μπετὸν στὴν ἀρχαία Ἀθήνα»τοῦ κ. Μαμανέα («Δ», τ. 256) καὶ βάσει τῆς ἔρευνάς μου «Τσιμεντένιο ὑπέρθυρο 270 τόννων στὶς Μυκῆνες»(«Δ», τ. 233) ἐπανέρχομαι καὶ προτείνω σὲ ἀρχαιολόγους, μηχανικοὺς κ.ἄ. νὰ ἐξετάσουν σὲ νέες βά- σεις ἀρχαιοελληνικὲς κατασκευὲς ὅπως θεμελιώσεις κτη- ρίων / ναῶν ἀλλὰ καὶ ἀνωδομές. Τότε ἴσως βεβαιωθοῦμε ἐργαστηριακῶς, ὅτι ἀποτελοῦνται ἀπὸ σκυρόδεμα ἢ λι- θόδεμα (μπετὸν) χυμένο ἐπὶ τόπου, ὅπως λ.χ. τὰ ὑπολείμ- ματα τοῦ τείχους τῶν Ἀθηνῶν (ἐπιφανειακὰ στὴν Πλα- τεῖα Κλαθμῶνος). Εὐχαριστῶ Κωστῆς Καρμιράντζος Ἀρχιτέκτων E.M.Π. Παιχνίδια μὲ στόχο τὴν παιδικὴ ψυχή Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Τὸ ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ προπαγάνδα ἔχει ἁπλώσει τὰ πλο- κάμια της σχεδὸν παντοῦ, τὸ βλέπουμε καθημερινὰ καὶ περισσότερο στὶς στῆλες τοῦ ἐξαίρετου «Δαυλοῦ». Τί νὰ πῇ κανείς. Ἑκατοντάδες τὰ παραδείγματα. Καὶ ἐπειδὴ βλέπουνε ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς «ξυπνάει» ἀργὰ ἀλλὰ στα- θερὰ ἀπὸ τὸν σκοταδισμὸ τοῦ «ἑλληνο-χριστιανικοῦ» γιαχβεδισμοῦ καὶ βρίσκει πάλι τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, βά- λανε στόχο τὶς ἄσπιλες καὶ ἀμόλυντες ψυχὲς τῶν παιδιῶν μας. Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἔλαβα σὰν δῶρο γιὰ τὴν 18 μηνῶν κόρη μου μιὰ μικρὴ μπασκέττα - παιχνίδι μὲ μιὰ μπάλλα. Ἡ ἔκπληξή μου, ὅταν τὴν ἄνοιξα, δὲν περιγρά- φεται. Στὸ ταμπλὼ ἐπάνω ὑπάρχει ἕνα ἱπτάμενο «ἀνθρω- ποειδὲς» μὲ μιὰ μπάλλα στὸ χέρι, περιτριγυρισμένο ἀπὸ ἑβραϊκὲς «πεντάλφες», τούρκικες σημαῖες καὶ μεσαιωνι- κοὺς σταυρούς. Θὰ ἤθελα νὰ ἤξερα, ὁ εἰσαγωγέας αὐτοῦ τοῦ ἐκτρώματος δὲν κοίταξε τί προϊὸν εἰσάγει καὶ που- λάει στὰ παιδιά μας; Εἶναι τελικὰ τόσο δύσκολο γιὰ τὸν συγκεκριμένο καὶ ἄλλους εἰσαγωγεῖς νὰ πουλοῦν ἑλλη- νικὰ παιχνίδια; Φυσικὰ δὲν τολμῶ νὰ διανοηθῶ παιχνί- δια ποὺ νὰ ἔχουν σχέση μὲ τὸ «καταραμένο»Ἑλληνικὸ Πνεῦμα καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Παράδοση. Φαντάζεστε τὰ παιδιά μας νὰ παίζουν ἀντὶ μὲ κοῦκλες τοῦ Μίκυ Μάους Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ «ΠΟΛΙΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ Ἀγαπητὸ περιοδικό, Στὸ τεῦχος τοῦ Μαρτίου 2003 (255) διάβασα μὲ μεγάλη ἔκπληξη ἀλλὰ καὶ ἀνάμικτα συναι- σθήματα τὸ γράμμα τοῦ κ. Χρήστου Σαρτζετάκη. Ἀρχικὰ ἡ ἔκπληξή μου ἦταν εὐχάριστη, διό- τι εἶδα ὅτι ὑπάρχουν ἀκόμα καὶ σήμερα ἄνθρωποι στὴν πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐνδιαφέροντα ποὺ ὑπερβαίνουν κατὰ πολὺ τὰ ἑκάστοτε κομματικά. Ὅμως κατὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ δεύτερου μέρους τῆς ἐπιστολῆς του ἡ χαρά μου μετατράπηκε σὲ ἀπογοήτευση: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας τόσο μορφωμένος ἄνθρωπος νὰ πέφτῃ σὲ τέτοιες πλάνες. Κατ’ ἀρχὴν εἶναι πάντα ὠφέλιμη ἡ ὅποια ἔρευνα ποὺ κάνει ἕνας σοβαρὸς ἱστορικός, ἀλλὰ ἡ γνώμη του καὶ οἱ χαρακτηρισμοί του σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀποτελοῦν ἐπιχείρημα, εἰδικὰ ὅταν πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς πλέον συντηρητικούς, ὅπως ὑπῆρξε ὁ Παπαρρηγόπουλος. Στὸ κάτω - κάτω κανεὶς δὲν ἔχει τὸ «ἀλάθητο». Ἰσχυρίζεται ὁ κύριος Σαρτζετάκης ὅτι τὸ Βυζάντιο, «αὐτὴ ἡ Ἑλληνικὴ Μεσαιωνική μας Αὐτοκρατορία», ὑπῆρξε οὐσιαστικὰ ἡ συνέχεια τοῦ μεγα- λείου τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος κι ὅτι ἡ «Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία» ὑπῆρξε στὴν συ- ντριπτική της πλειοψηφία ἑλληνική· καὶ οὔτε λίγο οὔτε πολὺ μᾶς λέει ὅτι ἀποτελεῖ «ἕνα ἀπὸ τὰ λαμπρότερα τμήματα τῆς ἐθνικῆς μας Ἱστορίας». �