ΔΑΥΛΟΣ/258, Ἰούνιος 2003 16817 καὶ τοῦ Μπὰγκς Μπάνυ μὲ κοῦκλες τοῦ Ἀχιλλέα, τοῦ Λεωνίδα καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου; Ὄχι, δὲν εἶμαι τόσο ἀφελής, ὥστε νὰ πιστεύω ὅτι μπορεῖ νὰ γίνῃ αὐτὸ στὸ κράτος ποὺ ζοῦμε. Θὰ μποροῦσε ὅμως τὸ συγκεκριμένο παιχνίδι νὰ ἀναπαριστᾷ τὴν θρυλικὴ πιὰ Ἐθνικὴ Ὁμάδα Καλαθοσφαίρισης τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, ποὺ κατάφερε καὶ γέμισε μὲ δάκρυα ὑπερηφάνειας ἑκατομμύρια Ἕλληνες. Ἀλλὰ ξέχασα ὅτι κάθετι τὸ ὁποῖο ἐξυμνεῖ τὸ ἑλληνικὸ ἰδεῶδες, τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, τὸν ἑλληνικὸ ἀθλητισμὸ καὶ γενικὰ ὁτιδήποτε ἑλληνικὸ εἶναι σ’ αὐτὸν τὸν τόπο ἀπαγορευμένο. Μετὰ τιμῆς Ἀλέξανδρος Γ. Μεθενίτης Πιλότος Ὀλυμπιακῆς Ἀεροπορίας Μαρκόπουλο Μεσογείων Y.Γ. Σᾶς ἐπισυνάπτω φωτογραφία τῆς συσκευασίας τοῦ παιγνιδιοῦ μὲ τὸ ὄνομα τοῦ εἰσαγωγέα. Ποιά εἶναι ἡ ὀρθὴ σύνταξη τοῦ ρήματος «ἀπαντῶ» Κύριε διευθυντά, Λαμβάνω τὸ θάρρος νὰ σᾶς ὑποδείξω κάποιο ἐκ παραδρομῆς μᾶλλον σατανικὸ λάθος, ποὺ ἐπεσήμανα στὸ τελευταῖο τεῦχος (Ἀπριλίου). Στὴν ἀρχὴ - ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου περὶ τῆς ἐπιδράσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας στὴν Ἰαπωνικὴ (σελ. 16691) ἀναγράφεται ἡ λανθασμένη Κρῖμα! Φαίνεται ὅτι ὁ κύριος Σαρτζετάκης ἀγνοεῖ ἢ ξεχνάει τὶς σφαγές, τὶς γενοκτονίες καὶ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστησαν οἱ ἀμιγῶς ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ κατὰ τὴν διάρκεια αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν αἰώνων. Ἡ κορωνίδα αὐτῶν τῶν σφαγῶν βέβαια ἦταν ἡ κατόπιν ὑποδείξεως τοῦ «πρωθυπουργοῦ» τοῦ Βυζαντίου Ρουφίνου ἐπέλαση τοῦ (Χριστιανοῦ) Γότθου Ἀλάριχου κατὰ τὴν τριετία 396-399 μ.X., ὁ ὁποῖος συνωδευόταν καὶ καθωδηγοῦνταν ἀπὸ φανατισμένους Χριστιανοὺς καλόγερους. Κατὰ τὴν ἐπέλασή τους αὐτὴ σφαγιάστηκε σχεδὸν τὸ 90% τῶν Ἑλλήνων καὶ ἀπέμειναν περίπου ἑνάμισυ ἑκατομμύριο, γιὰ νὰ ἀραιοκατοικήσουν τὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Οἱ περισσότερες ἀρχαῖες πόλεις ἰσοπεδώθηκαν μὲ ἐξαίρεση τὴν Ἀθήνα, ποὺ γλύτωσε λόγῳ καλῆς ὀχύρωσης καὶ ἕνα μέρος τῶν Θηβῶν. Αὐτὸν τὸν ἀραιοκατοικημένο καὶ ρημαγμένο τόπο ἄρχισαν σιγὰ - σιγὰ νὰ τὸν ἀποικοῦν διάφορες σλαβικὲς φυλὲς ποὺ κατέβαιναν ἀπὸ τὰ Βόρεια, οἱ ὁποῖες, βρίσκοντας ἄπλετο χῶρο νὰ ἐγκατασταθοῦν, ἀναπτύχθηκαν καὶ πλήθυναν. Αὐτὴ ἡ κατάσταση συνεχίστηκε γιὰ 4 ἀκόμα αἰῶνες καὶ θὰ συνεχιζόταν ἀκόμα, ἐὰν δὲν ἔπαιρνε δραστικὰ μέτρα ὁ Νικηφόρος ὁ A´. Ὁ Νικηφόρος βασίλευσε κατὰ τὴν περίοδο 802-811 μ.X., τότε ποὺ ἡ βυζαντινὴ ἀριστοκρατία ἐπαναστάτησε ἐπιτέλους, γιὰ νὰ διώξῃ τὴν αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, αὐτὴν ποὺ δηλητηρίασε τὸν ἄνδρα της (τὸν Λέοντα Δ´), ἐνῷ φυλάκισε καὶ τύφλωσε τὸν γιό της (τὸν Κωνσταντῖνο ΣΤ´) μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια! Σημειωτέον, ὅτι αὐτὴ ἡ γυναῖκα τιμᾶται ὡς «ἁγία» ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία «μας». Ὁ Νικηφόρος, σὰν πρώην ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν ποὺ ἦταν, ὑπῆρξε ἀρκετὰ ἀνοιχτόμυαλος. Βλέ(cid:2)