ΔΑΥΛΟΣ/258, Ἰούνιος 2003 16817 καὶ τοῦ Μπὰγκς Μπάνυ μὲ κοῦκλες τοῦ Ἀχιλλέα, τοῦ Λε- ωνίδα καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου; Ὄχι, δὲν εἶμαι τό- σο ἀφελής, ὥστε νὰ πιστεύω ὅτι μπορεῖ νὰ γίνῃ αὐτὸ στὸ κράτος ποὺ ζοῦμε. Θὰ μποροῦσε ὅμως τὸ συγκεκριμένο παιχνίδι νὰ ἀναπαριστᾷ τὴν θρυλικὴ πιὰ Ἐθνικὴ Ὁμά- δα Καλαθοσφαίρισης τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, ποὺ κατά- φερε καὶ γέμισε μὲ δάκρυα ὑπερηφάνειας ἑκατομμύρια Ἕλληνες. ἰδεῶδες, τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, τὸν ἑλληνικὸ ἀθλητισμὸ καὶ γενικὰ ὁτιδήποτε ἑλληνικὸ εἶναι σ’ αὐτὸν τὸν τόπο ἀπαγορευμένο. Μετὰ τιμῆς Ἀλέξανδρος Γ. Μεθενίτης Πιλότος Ὀλυμπιακῆς Ἀεροπορίας Μαρκόπουλο Μεσογείων Y.Γ. Σᾶς ἐπισυνάπτω φωτογραφία τῆς συσκευασίας τοῦ παι- Ἀλλὰ ξέχασα ὅτι κάθετι τὸ ὁποῖο ἐξυμνεῖ τὸ ἑλληνικὸ γνιδιοῦ μὲ τὸ ὄνομα τοῦ εἰσαγωγέα. Ποιά εἶναι ἡ ὀρθὴ σύνταξη τοῦ ρήματος «ἀπαντῶ» Κύριε διευθυντά, Λαμβάνω τὸ θάρρος νὰ σᾶς ὑποδείξω κάποιο ἐκ πα- ραδρομῆς μᾶλλον σατανικὸ λάθος, ποὺ ἐπεσήμανα στὸ τελευταῖο τεῦχος (Ἀπριλίου). Στὴν ἀρχὴ - ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου περὶ τῆς ἐπιδράσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας στὴν Ἰαπωνικὴ (σελ. 16691) ἀναγράφεται ἡ λανθασμένη Κρῖμα! Φαίνεται ὅτι ὁ κύριος Σαρτζετάκης ἀγνοεῖ ἢ ξεχνάει τὶς σφαγές, τὶς γενοκτονίες καὶ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστησαν οἱ ἀμιγῶς ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ κατὰ τὴν διάρκεια αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν αἰώνων. Ἡ κορωνίδα αὐτῶν τῶν σφαγῶν βέβαια ἦταν ἡ κατόπιν ὑποδείξεως τοῦ «πρωθυ- πουργοῦ» τοῦ Βυζαντίου Ρουφίνου ἐπέλαση τοῦ (Χριστιανοῦ) Γότθου Ἀλάριχου κατὰ τὴν τριε- τία 396-399 μ.X., ὁ ὁποῖος συνωδευόταν καὶ καθωδηγοῦνταν ἀπὸ φανατισμένους Χριστιανοὺς καλόγερους. Κατὰ τὴν ἐπέλασή τους αὐτὴ σφαγιάστηκε σχεδὸν τὸ 90% τῶν Ἑλλήνων καὶ ἀπέ- μειναν περίπου ἑνάμισυ ἑκατομμύριο, γιὰ νὰ ἀραιοκατοικήσουν τὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Οἱ περισ- σότερες ἀρχαῖες πόλεις ἰσοπεδώθηκαν μὲ ἐξαίρεση τὴν Ἀθήνα, ποὺ γλύτωσε λόγῳ καλῆς ὀχύ- ρωσης καὶ ἕνα μέρος τῶν Θηβῶν. Αὐτὸν τὸν ἀραιοκατοικημένο καὶ ρημαγμένο τόπο ἄρχισαν σιγὰ - σιγὰ νὰ τὸν ἀποικοῦν διά- φορες σλαβικὲς φυλὲς ποὺ κατέβαιναν ἀπὸ τὰ Βόρεια, οἱ ὁποῖες, βρίσκοντας ἄπλετο χῶρο νὰ ἐγκατασταθοῦν, ἀναπτύχθηκαν καὶ πλήθυναν. Αὐτὴ ἡ κατάσταση συνεχίστηκε γιὰ 4 ἀκόμα αἰῶνες καὶ θὰ συνεχιζόταν ἀκόμα, ἐὰν δὲν ἔπαιρνε δραστικὰ μέτρα ὁ Νικηφόρος ὁ A´. Ὁ Νι- κηφόρος βασίλευσε κατὰ τὴν περίοδο 802-811 μ.X., τότε ποὺ ἡ βυζαντινὴ ἀριστοκρατία ἐπανα- στάτησε ἐπιτέλους, γιὰ νὰ διώξῃ τὴν αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, αὐτὴν ποὺ δηλητηρίασε τὸν ἄνδρα της (τὸν Λέοντα Δ´), ἐνῷ φυλάκισε καὶ τύφλωσε τὸν γιό της (τὸν Κωνσταντῖνο ΣΤ´) μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια! Σημειωτέον, ὅτι αὐτὴ ἡ γυναῖκα τιμᾶται ὡς «ἁγία» ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία «μας». Ὁ Νικηφόρος, σὰν πρώην ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν ποὺ ἦταν, ὑπῆρξε ἀρκετὰ ἀνοιχτόμυαλος. Βλέ- �