16818 ΔΑΥΛΟΣ/258, Ἰούνιος 2003 ἔκφραση «Ἂν ἡ ἐρώτηση δὲν ἀπαντήθηκε» ἀντὶ π.χ. τῆς ὀρθῆς ἐκφράσεως «ἂν στὴν ἐρώτηση δὲν ἐδόθη ἀπάντηση», δεδομένου ὅτι: 1) Ἀπαντῶ κάτι = συναντῶ αὐτὸ τὸ κάτι (π.χ. τὰ 40 παλληκάρια μὲ τὸ γέροντα). 2) Ἀπαντῶ σὲ κάτι = δίδω ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ κάτι. Μὲ ἐκτίμηση Εὐάγγελος Δ. Τσαούσης 112 55 Ἀθῆναι Ὁ... τουρκικὸς πολλαπλασιασμὸς στὰ Ἑλληνόπουλα τῆς Γερμανίας! Ἀπ’ ὅ,τι θὰ παρατηρήσετε καὶ ἐσεῖς οἱ ἴδιοι (δεξιὰ ἄνω τμῆμα), πρόκειται γιὰ τὴν πρώτη ἔσω σελίδα τοῦ βιβλίου ἀμέσως μετὰ τὸ ἐξώφυλλο. Αὐτὰ ἀκριβῶς διδάσκονται τὰ Ἑλληνόπουλα τοῦ Συμβουλίου Ἀπόδημου Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τῶν εὐρωβουλευτῶν τῆς διατήρησης τοῦ ἀναλφαβητισμοῦ τῶν Ἀποδήμων Ἑλλήνων, τῆς δουλεργατικῆς καὶ ψηφοθηρικῆς τῶν Ἑλλήνων ἐκμετάλλευσης τῆς 1ης, 2ης, 3ης, 4ης... γενιᾶς. Ἀπ’ ὅ,τι γνωρίζω τώρα, ἡ ἐπιλογὴ τῶν διδακτικῶν βιβλίων στὰ δημοτικὰ σχολεῖα τῆς Γερμανίας γίνεται ἀπό κάποιο σύνολο προτεινομένων βιβλίων, ποὺ ἀφοροῦν στὸ κάθε μάθημα. Γι’ αὐτὴ τὴν ἐπιλογὴ συνεργάζονται: ὁ σύλλογος τῶν διδασκόντων καὶ ὁ σύλλογος γονέων καὶ κηδεμόνων κάθε σχολείου. Στὸ συγκεκριμένο Δημοτικὸ σχολεῖο, Grundschule τῆς Βεστφαλίας καὶ στὸν Σύλλογο τῶν Γονέων καὶ Κηδεμόνων του θὰ ἄξιζε νὰ ἀναφέρουμε ὅτι συμμετέχουν δύο Τοῦρκοι, μία Ρωσίδα καὶ ἕνας Πολωνός, ἐνῷ εἶναι ἀνύπαρκτη ἡ παρουσία κάποιου Ἕλληνος - ίδας στοὺς ἀνάλογους συλλόγους τῶν τεσ- Κύριε διευθυντά, Παίρνοντας στὰ χέρια μου τὸ βιβλίο τῶν Μαθηματικῶν ἀσκήσεων τῆς 3ης τάξης τοῦ γερμανικοῦ σχολείου, ὅπου φοιτᾷ ὁ μικρὸς υἱός μου Ἡρακλῆς, παρατηρῶ ἔκπληκτος τὶς περὶ τουρκικοῦ πολλαπλασιασμοῦ (παράγραφος 3) καὶ τουρκικῶν ἀριθμητικῶν ἀκολουθιῶν (παράγραφος 4) παραγράφους. ποντας, λοιπόν, ὅτι ἡ κυρίως Ἑλλάδα εἶχε οὐσιαστικὰ καταντήσει «Σλαβία», ἔφερε τὴν περίοδο 805-807 μ.X. πληθυσμὸ καὶ στρατὸ ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία (Ἰωνία), ὅπου ἀνθοῦσε ἀκόμα τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο, καὶ τοὺς ἐγκατέστησε ἐκεῖ. Ἔτσι σ’ αὐτὸν τὸν τόπο ξανακυριάρχησε σιγὰ σιγὰ ὁ (διωκόμενος) Ἑλληνισμός. Ἄρα βλέπουμε ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς τοῦ Βυζαντίου δὲν ὑπῆρξε ἀδιάλειπτος καὶ οὐσιαστικὰ σώθηκε ἀπὸ μιὰ κίνηση τῆς τελευταίας στιγμῆς. Ἐπὶ 400 χρόνια στὴν Ἑλλάδα οἱ Ἕλληνες ἦταν μιὰ θλιβερὴ καὶ ἀπειλούμενη μειοψηφία. Ἐὰν δὲν ἐνεργοῦσε ἀνάλογα ὁ Νικηφόρος A´, τότε πιθανώτατα ἐμεῖς νὰ ἤμασταν Βούλγαροι ἢ Σλάβοι. Ποῦ στηρίζονται λοιπὸν τὰ περὶ χιλιόχρονης «Ἑλληνικῆς Αὐτοκρατορίας»; Πάνω σ’ αὐτὸ τὸ τελευταῖο μιὰ ἀκόμα παρατήρηση. Ὅταν λέῃ ὁ κύριος Σαρτζετάκης «Ἑλληνικὴ Μεσαιωνικὴ Αὐτοκρατορία», χρησιμοποιεῖ τρεῖς λέξεις ποὺ ὄχι ἁπλᾶ δὲν ταιριάζουν, ἀλλὰ ἀλληλοσυγκρούονται. Ὁ Μεσαίωνας δὲν διακρίνεται γιὰ τὴν μεγάλη του ἀγάπη πρὸς τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ πρὸς κάθε πολιτισμὸ γενικώτερα. Θεωρεῖται ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο (καὶ εἶναι) ἡ πιὸ σκοτεινὴ περίοδος τῆς ἀνθρωπότητας, ἄσχετα ἂν λίγοι ἔχουν συνδυάσει καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ τὴν περίοδο ἐκείνη εἴχαμε καθολικὴ χριστιανικὴ ἐπικράτηση στὴν Εὐρώπη! Σὰν κλῖμα, σὰν κατάσταση, σὰν κοινωνία καὶ φυσικὰ σὰν ἀποτελέσματα ὁ Μεσαίωνας δὲν εἶχε καμμία ἀπολύτως σχέση μὲ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ἐπίσης κατὰ τὸν Μεσαίωνα ὑπῆρχε ἡ τάση νὰ διαλύωνται οἱ αὐτοκρατορίες, ποὺ μέχρι τότε ὑπῆρχαν, σ’ αὐτόνομα κράτη ἢ κρατίδια. (cid:2)