Η Ε•ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ [Τὸ ἄρθρο αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο τοῦ «Δ» (τεῦχος 1, Ἰανουάριος 1982, σσ. 5-12). Τὸ ἀναδημοσιεύω ἐν μέρει ἐδῶ, θεωρώντας ὅτι μπορεῖ ἴσως νὰ ὑποψιάσῃ τοὺς σημερινοὺς εἰρηνιστὲς στὸ ὅτι, μαχόμενοι ὑπὲρ τῆς εἰρήνης, κουβαλοῦν νερὸ στὸ μύλο τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων. – Δ.I.Λ.] Ἡἀνύψωση τῆς εἰρήνης(1) σὲ αὐτοδύναμο ἰδανικὸ εἰσάγει αὐτόματα στὴν κοινωνία ποὺ τὸ ἀποδέχεται στοιχεῖα ἐξ ἴσου ἐπικίνδυνα μὲ τὴν ἄρνηση τῆς ἐλευθερίας. Ἡ εἰσαγωγὴ τῆς εἰρήνης ὡς ἰδεολογικῆς βάσεως τῆς ὁμάδας ὁδηγεῖ στὸ χτίσιμο ἑνὸς οἰκοδομήματος, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ σημαίνῃ τίποτε ἄλλο παρὰ ἄθροισμα ἀτόμων καὶ ὑποομάδων, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένα, στὸ ὄνομα ἑνὸς τεχνητοῦ «ἰδανικοῦ», νὰ ἀρνηθοῦν τὴν ἴδια τὴ φύση τους, τὴν ἴδια τὴ φυσικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀλήθεια, ποὺ ἐπιτάσσει τὸν ἀέναο ἀγῶνα, τὴν ἀέναη κίνηση, καὶ νὰ ἀποδεχθοῦν μιὰ «μοῖρα» ποὺ τοὺς θέλει ἄπραγους, ἀκίνητους. Ἡ «μοῖρα» αὐτή εἶναι ταυτόσημη μὲ τὸ πνευματικὸ σκότος, τὴ διαστρέβλωση τοῦ ἀληθινοῦ, τὴ διαστροφὴ τῶν νοητικῶν καὶ βουλητικῶν γνωρισμάτων τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, τὸν φραγμὸ στὴν ἀναζήτηση, τὸν διά-λογο, τὸν πατέρα αὐτὸν τῆς ἀλήθειας. Μέσα στὸ ἠθικὰ οὐδέτερο εἰρηνιστικὸ ἰδεολογικὸ πλαίσιο, ἡ πολιτικο-κοινωνικὴ κατάσταση ποὺ προκύπτει κατ’ ἀνάγκην, εἶναι παγιωμένη, κατεστημένη. Ἔτσι ἡ εἰρήνη σὰν ἰδεολογικὸ θεμέλιο τῆς κοινότητας ἀποτελεῖ σὲ τελευταία ἀνάλυση ταφόπλακα, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία συνθλίβονται καὶ ἀποσυντίθενται οἱ δυνατότητες προόδου, οἱ προϋποθέσεις τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι. *** Ὁπόλεμος ἀποτελεῖ κίνηση, ροή, μεταβολὴ ποὺ διέπει ὁλόκληρο τὸν χῶρο τοῦ ἐπιστητοῦ, ἀπὸ τὸ ἀχανὲς Διάστημα μέχρι τὸν μικρόκοσμο τοῦ ἀτόμου τῆς ὕλης καὶ ἀπὸ τὶς διάφορες μορφὲς τῆς ζωῆς μέχρι τὶς ἰδέες καὶ τὶς ἀξίες, τὴν κορυφαία αὐτὴ ἔκφραση τοῦ Ὄντος. Πόλεμος εἶναι ἡ ἔρις,(2) δηλ. κάθε τύπος συγκρούσεως μεταξὺ ἀτομικῶν ἀξιῶν ἢ μεταξὺ ὁμαδικῶν ἰδεῶν καὶ τρόπων θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, μεταξὺ πάσης κατηγορίας μορφῶν πάλης, πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς. Στὴν πραγματικότητα τὸ Ὂν ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον παρουσιάζει τὴν εἰκόνα ἑνὸς ἀπέραντου «πεδίου μάχης», μέσα στὸ ὁποῖο τίποτε δὲν συμβιώνει εἰρηνικὰ μὲ τὰ γύρω του, ἀλλὰ τὰ πάντα χωρὶς διακοπὴ «ἁμιλλῶνται», «συνερίζονται» μὲ τὰ πάντα σὲ ἕναν ἀδυσώπητο ἀγῶνα, ἀπὸ τὸν ὁποῖο γεννῶνται τὰ πάντα(3). Ὅπως ἡ εἰρήνη δὲν ὑπάρχει πουθενά, ἔτσι ὁ πόλεμος εἶναι πανταχοῦ παρών. Ὁ πόλεμος εἶναι ἡ ἴδια ἡ (1) Οἱ ὅροι πόλεμος καὶ εἰρήνη χρησιμοποιοῦνται ἐδῶ μὲ τὴ γενικώτατη σημασία τους, δηλαδὴ ἡ εἰρήνη ὡς ἀπουσία ἀγῶνος καὶ ἀναμετρήσεως καὶ ὁ πόλεμος ὡς ἀγῶνας καὶ ἀναμέτρηση μεταξὺ ἀτόμων καὶ ὁμάδων. (2) «Πάντα κατ’ ἔριν γίγνεται, τὸ ἀντίξουν συμφέρον, καὶ ἐκ τῶν διαφερόντων ἡ καλλίστη ἁρμονίη» (Ἡράκλειτος). (3) «Εἰδέναι χρὴ τὸν πόλεμον ἐόντα ξυνὸν καὶ δίκην ἔριν, καὶ γιγνόμενα πάντα κατ’ ἔριν καὶ χρεὼν» (Ἡράκλειτος).