Νέα εὑρήματα τὸ ἐπιβεβαινώνουν ™τὸ τεῦχος 253 (Ἰανουάριος 2003) τοῦ μηνιαίου Περιοδικοῦ «Δαυλὸς» δημοσιεύθηκε (στὴ συνέχεια προγενέστερων δημοσιεύσεων) ἐνδιαφέρουσα, νομίζω, παράλληλα μὲ τὶς ἄλλες, συνέντευξή μου, ποὺ ἀφορᾷ καὶ στοχεύει οὐσιαστικὰ στὴν ἀνάδειξη, παρουσίαση καὶ ὑπογράμμιση τῆς ὑψηλῆς στάθμης τῆς ἐξειδικευμένης Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Τεχνολογίας Ὑλικῶν Κατασκευῶν, ποὺ ξεκινᾷ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες μηχανικοὺς τῆς Ἀρχαϊκῆς καὶ Κλασικῆς Περιόδου μὲ τὴν παραγωγὴ ἑλληνικοῦ δυαδικοῦ ὑδραυλικοῦ τσιμέντου καὶ μπετόν, καὶ συνεχίζει τὴν ἐξελικτικὴ πορεία της ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Τὰ ἀξιόλογα καὶ πρωτότυπα αὐτὰ θέματα, ποὺ ἀνήκουν στὴν ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Τεχνολογίας τοῦ τομέα αὐτοῦ, ὑπεισῆλθαν καὶ ἀποτέλεσαν ἀντικείμενα ἐργαστηριακῶν καὶ ἐρευνητικῶν μου τεχνολογικῶν ἐργασιῶν (ὄχι πάντοτε τυχαῖα, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς καὶ ὑποχρεωτικὰ) κατὰ τὴ διάρκεια τῆς μακρόχρονης ἀκαδημαϊκῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς σταδιοδρομίας μου, ἀμέσως μετὰ τὴ λήξη τοῦ B´ Παγκοσμίου Πολέμου: Στὰ ἐργαστήρια τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσοβίου Πολυτεχνείου, στὰ ἐξειδικευμένα ἐργαστήρια τοῦ Πολυτεχνείου Στουτγκάρδης Γερμανίας, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς καθηγεσίας μου στὴ ΣΤΕΑΜ (Σχολὴ Τεχνικῆς Ἐκπαιδεύσεως Ἀξιωματικῶν τοῦ Μηχανικοῦ), στὰ ὑπουργεῖα Ἀνοικοδομήσεως, Δημοσίων Ἔργων καὶ σὲ τεχνικὲς ὑπηρεσίες ἄλλων ὑπουργείων ἢ τεχνικὲς ὑπηρεσίες τοῦ στρατοῦ (ΣΥΚΕΑ, MOMA), μέχρι καὶ σχετικὰ πρόσφατα. Ἡ τεχνολογία τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ μπετόν Ἐξαιρετικὴ δυνατότητα μοῦ δόθηκε –στηριζόμενος στὴν ἐργαστηριακὴ ὑποδομή, τὴν ὁποία στὴ συνέχεια δημιουργήσαμε καὶ στὸ ὑπουργεῖο καὶ συνεργαζόμενος μὲ τὴν προϋπάρχουσα ἐπιστημονικὴ τοιαύτη τοῦ E.M.Π.: ἐργαστήρια, καθηγητές, ἐπιστημονικὸ προσωπικὸ– νὰ ἀσχοληθῶ ἐπὶ μακρόν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ μὲ ἄλλα δύο, ἰδιαίτερα οὐσιώδη γιὰ τὴ χώΑΡΧΑΙΟ ΜΠΕΤΟΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΡΟ Οἱ ἀρχαιότητες τῆς Παλαίρου δὲν ἔτυχαν ὣς σήμερα ἀναλόγου ἀρχαιολογικοῦ ἐνδιαφέροντος (ὅπως ἄλλωστε καὶ πλεῖστες ἄλλες ἀρχαιότητες τῆς Ἑλλάδος). Ἡ πρώτη οἴκηση τῆς ἀρχαίας αὐτῆς πόλεως ἔγινε ἐπὶ μυκηναϊκῆς περιόδου, ἴσως καὶ ἐνωρίτερα, ἐνῷ, σύμφωνα μὲ ἱστορικὲς πληροφορίες, ἡ πόλη ἤκμασε περὶ τὰ τέλη τοῦ 5ου π.X. αἰῶνος. Ἡ ἑτερόχρονη κατασκευὴ τῶν τειχῶν της, σημαντικὰ μέρη τῶν ὁποίων σῴζονται ἕως σήμερα, πιστοποιεῖ τὴν μακρὰ ἱστορική της παρουσία. Στὸ ἄνω τμῆμα τῆς πόλεως, ἐκτὸς τῶν ἄλλων κτισμάτων –ἐρείπια τῶν ὁποίων σῴζονται– ὑπάρχει καὶ μία μεγάλη δεξαμενὴ νεροῦ, σκαμμένη καὶ πετρόκτιστη, βάθους 4 μέτρων περίπου. Γιὰ τὴν ἐπίχριση τῶν τοίχων τῆς δεξαμενῆς, ὅπως καὶ γιὰ τὴν ἐπένδυση τῶν χειλέων της, πιθανῶς καὶ γιὰ τὴν κάλυψη τοῦ δαπέδου της, τὸ ὁποῖο δὲν φαίνεται καθαρά, χρησιμοποιήθηκε ἕνα σπανίας ἀνθεκτικότητας μονωτικὸ ὑλικό, πανομοιότυπο μὲ τὸ σημερινὸ τσιμέντο! Συ(cid:2)