Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ποιός βαστάει τὴν κουτάλα; Ἐντάξει, καλέ μου προκαθήμενε! Νὰ μοῦ πῇς ὅτι σὲ «γράφουν» κανονικὰ κι ἔχουν ἀνάψει τὰ λαμπάκια σου, νὰ τὸ δεχτῶ. Ἀλλὰ νὰ φτάνῃς στὸ σημεῖο νὰ συμπεριφέρεσαι ὡς δημεγέρτης, εἶναι λίγο ντεμοντέ. Ὧρες ὧρες μοῦ θυμίζεις τὸν καλό μου παπᾶ Ρωμιό, πού, ὅταν τὰ ἕβρισκε σκοῦρα, φώναζε μέσα στὸ ἀμφιθέατρο: «Ὅσοι συμφωνοῦν μαζί μου νὰ σηκώσουν τὸ χέρι τους». Οὔτε γκάλλοπ νὰ ἔκανε ὁ ταγός! Ἀλλὰ ἔτσι εἶναι, τὸ λέει καὶ ὁ Ἰησοῦς (Ματ ιβ´ 30/Λουκ ια´ 23): «Ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ, σκορπίζει». Ἡ πεμπτουσία τῆς γιαχβικῆς ἐλευθερίας σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο. Κι ἐσὺ ἀκολουθεῖς πιστὰ αὐτὸ τὸ δίδαγμα. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἐμπέδωσες διδασκόμενος εἶναι πῶς νὰ ἀποφεύγῃς τὶς χοντράδες. Ποιός σοῦ φταίει ποὺ μάζεψες μόνο τρία ἑκατομμύρια ὑπογραφὲς ἀπὸ τὰ δέκα ἑκατομμύρια τοῦ «εὐσεβοῦς ἡμῶν χριστεπωνύμου πληρώματος»; Ποιός ἄλλος ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνιακὴ πολιτική σου; Γι’ αὐτὸ ἠρέμησε λίγο, γιατί, μὲ τὴ φόρα ποὺ ἔχεις πάρει, σὲ βλέπω καμμιὰ ὥρα νὰ βγαίνῃς ἀπὸ τὴν κεντρικὴ πύλη τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ὡς νέος Μωυσῆς μὲ τίποτα ἐγχάρακτες πλάκες ἀνὰ χεῖρας καὶ ξωπίσω σου νὰ συρρέουν τὰ τρία ἑκατομμύρια τῶν ὑπογραψάντων, ἀκολουθώντας σε ὅπως τὰ ποντίκια τοῦ παραμυθιοῦ ἀκολουθοῦσαν τὸν αὐλητή. Ὅσο γιὰ τὰ ὑπόλοιπα ἑπτὰ ἑκατομμύρια (τρομάρα τους!) θὰ τὰ καταπιῇ ἡ γῆ, ὅπως συνέβη πρὸ ἀμνημονεύτων ἐτῶν μὲ τοὺς μοσχολάτρες στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ. Κατ’ ἀρχάς, ἐκμεταλλεύσου τὴν ἀνάγκη τοῦ κόσμου γιὰ πρότυπα, μπροστάρηδες καὶ ἰνδάλματα. Γίνε κι ἐσὺ ἕνα. Γιὰ πρώτη δόση ἄλλαξε λίγο τὸ περιεχόμενο τῶν δεήσεων, ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ λέει «ὐπὲρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Ἔθνους». (Ἂς μὴ σχολιάσουμε δὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τότε ποὺ τὸ ἔθνος σας ἔγινε «εὐσεβές», ἄρχισε νὰ μικραίνῃ κιόλας ἀπὸ κάθε ἄποψη – πληθυσμιακή, πολιτισμικὴ κ.ο.κ.). Ἐκεῖνο τὸ «ὑπὲρ πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας ἐν αὐτῷ», τί τὸ θὲς καὶ τὸ μηρυκάζετε κάθε τρεῖς καὶ λίγο; Ἀπάλειψέ το, βρὲ παιδάκι μου. Ὁ λαὸς θέλει νέο Παπαφλέσσα κι ὄχι γιαλαντζὶ μπουλούκμπαση! Κάνε το, κι ἂς μὴν τὸ πιστεύῃς, ἀφοῦ κι ὁ κλῆρος ἐξουσία εἶναι. Τὸ ξέρω, γιατὶ ἐγὼ τὸν ἔκανα. Ὅλοι στὸ κόλπο εἴμαστε. Ὅλοι βαστᾶμε καὶ περιστρέφουμε ρυθμικὰ τὴν κουτάλα στὸ καζάνι, ὁ καθένας μὲ τὴ σειρά του βέβαια, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουν παρεξηγήσεις. Ὅσον ἀφορᾷ στὸ δικό σου μετερίζι, δὲν νομίζω νὰ ἔχῃς παράπονο. Θυμήσου μόνο τὶς οὐρὲς ποὺ κατὰ καιροὺς ἔχουν σχηματιστῆ ἔξω ἀπὸ τοὺς ναούς, ὅποτε ἐξετίθεντο «τίμιες ζῶνες», «τίμια ξύλα» καὶ «δακρύουσες εἰκόνες». Ἐντούτοις, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι σὲ σύγκριση μὲ ἄλλες ἐποχές, οἱ οὐρὲς ἔχουν κοντύνει ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας. Πάλι καλὰ ποὺ τὴν τελευταία δεκαετία φορτώθηκαν ἐδῶ καὶ οἱ ἀλλοδαποὶ καὶ βαφτίζετε ἀβέρτα, γιὰ νὰ μὴν μείνῃ τὸ μαγαζὶ χωρὶς πελάτες. Μὴν τὸ παίρνῃς ὅμως ἐπάνω σου. Ἡ ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι οἱ καιροὶ ἔχουν γυρίσματα, ὅπως αὐτὰ τῆς κουτάλας στὸ καζάνι. Πρόσεχε λοιπόν, μὴν λάχῃ καὶ ἀνατραπῇ τὸ καζάνι. Ὄχι πὼς φοβᾶμαι μὴ μᾶς ζεματίσῃ τὸ ζουμί. Ἀνησυχῶ ἁπλῶς μὴν ἔρθουν μετὰ καὶ μᾶς σκουπίσουν μὲ τὸ Σάρωθρον