Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κοινωνικός, ἔχει αἴσθηση καὶ νόηση, λέγει καὶ γιγνώσκει, ποιεῖ καὶ διδάσκει, ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν εξουσία καὶ τὴν οὐσία. Διαμορφώνει ἐξ ἀνάγκης τὸ ἐπιθυμητὸ στὴν ἀτομικὴ μνήμη, τὸ ἀναδεικνύει σὲ σημεῖο καὶ τὸ προσθέτει ὑποχρεωτικὰ στὴ συλλογικὴ μνήμη, κατὰ τρόπον ὥστε νὰ ὑπερβαίνῃ ἐλευθέρως τὴν ἐπερχόμενη σύγχυση, διακρίνοντας τὸ κοινό. Τὰ ἠχητικὰ σήματα ποὺ ἐκφωνοῦνται, ἀποτελοῦν τὴ γλῶσσα καὶ στὴν ἀρχὴ ἔμοιαζαν μὲ τὸν ἦχο ἢ τὴν εἰκόνα τοῦ σημαινόμενου. Ὅπως ἡ λέξη «παταγέω» προέρχεται ἀπὸ τὸν ἦχο «πλὰτς» ποὺ δημιουργεῖ ὁ κτύπος μεταξὺ δὺο πλατειῶν ἐπιφανειῶν, ἔτσι καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἡ λέξη «πλάτανος» γεννιέται ἀπὸ τὸ πλατὺ σχῆμα τῶν φύλλων. Οἱ γλῶσσες ἐκ κατασκευῆς ἔχουν σχετικὸ καὶ τοπικὸ χαρακτῆρα. Ἐξελίσσονται σύμφωνα μὲ τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες, δημιουργώντας νέες λέξεις, ἐγκαταλείποντας παλιὲς καὶ διαστρεβλώνοντας τὸ νόημα κάποιων ἄλλων. Τὰ ὀπτικὰ σήματα ποὺ γράφονται ἀποτελοῦν τὴν γραφή. Στὴν ἀρχὴ ἔμοιαζαν μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ σημαινόμενου. Ἡ εἰκονικὴ γραφὴ ἔχει χαρακτῆρα ὀπτικὸ καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν φωνητικὴ ἀξία. Ὁ ἀριθμὸς τῶν συμβόλων εἶναι ἀπεριόριστος, ὅσα τὰ ἀντικείμενα καὶ ἡ ἐκμάθησή του ἀπαιτεῖ ἀρκετὴ ἐπιδεξιότητα. Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔγραψαν σ’ αὐτήν, γιὰ καλλιτεχνικοὺς ἢ ἐπικοινωνιακοὺς λόγους. Τὸ νόημα τοῦ γράφοντος δὲν μεταδίδεται εὔκολα, ξεχνιέται καὶ ὑπάρχει κίνδυνος αὐθαίρετων ἑρμηνειῶν (Σχ. 1). Τὴ 2η χιλιετία π.X. ἐμφανίζεται κυρίως στὴν Κρήτη καὶ τὴν Πελοπόννησο ἕνα ἐπαναστατικὸ εἶδος γραφῆς: Ἡ συλλαβικὴ γραφή, ποὺ ἔχει χαρακτῆρα ἠχητικό, περιλαμβάνει 90 περίπου θαυμάσια ἀλλὰ περίπλοκα σύμβολα, τὶς συλλαβὲς τῶν λέξεων, ὅπως τὶς ἀντιλαμβάνεται τὸ αὐτί. Τὸ νόημα μεταδίδεται Σχῆμα 4.