Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κοινωνικός, ἔχει αἴσθηση καὶ νόηση, λέγει καὶ γιγνώσκει, ποιεῖ καὶ διδάσκει, ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν εξουσία καὶ τὴν οὐσία. Διαμορφώνει ἐξ ἀνάγκης τὸ ἐπιθυμητὸ στὴν ἀτομικὴ μνήμη, τὸ ἀναδεικνύει σὲ σημεῖο καὶ τὸ προσθέτει ὑπο- χρεωτικὰ στὴ συλλογικὴ μνήμη, κατὰ τρόπον ὥστε νὰ ὑπερβαίνῃ ἐλευ- θέρως τὴν ἐπερχόμενη σύγχυση, διακρίνοντας τὸ κοινό. Τὰ ἠχητικὰ σήματα ποὺ ἐκφωνοῦνται, ἀποτελοῦν τὴ γλῶσσα καὶ στὴν ἀρχὴ ἔμοι- αζαν μὲ τὸν ἦχο ἢ τὴν εἰκόνα τοῦ σημαινόμενου. Ὅπως ἡ λέξη «παταγέω» προέρχε- ται ἀπὸ τὸν ἦχο «πλὰτς»ποὺ δημιουργεῖ ὁ κτύπος μεταξὺ δὺο πλατειῶν ἐπιφανειῶν, ἔτσι καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἡ λέξη «πλάτανος» γεννιέται ἀπὸ τὸ πλατὺ σχῆμα τῶν φύλ- λων. Οἱ γλῶσσες ἐκ κατασκευῆς ἔχουν σχετικὸ καὶ τοπικὸ χαρακτῆρα. Ἐξελίσσονται σύμφωνα μὲ τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες, δημιουργώντας νέες λέξεις, ἐγκαταλείποντας πα- λιὲς καὶ διαστρεβλώνοντας τὸ νόημα κάποιων ἄλλων. Τὰ ὀπτικὰ σήματα ποὺ γράφονται ἀποτελοῦν τὴν γραφή.Στὴν ἀρχὴ ἔμοιαζαν μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ σημαινόμενου.Ἡ εἰκονικὴ γραφὴ ἔχει χαρακτῆρα ὀπτικὸ καὶ ἀδια- φορεῖ γιὰ τὴν φωνητικὴ ἀξία. Ὁ ἀριθμὸς τῶν συμβόλων εἶναι ἀπεριόριστος, ὅσα τὰ ἀντικείμενα καὶ ἡ ἐκμάθησή του ἀπαιτεῖ ἀρκετὴ ἐπιδεξιότητα. Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔγρα- ψαν σ’ αὐτήν, γιὰ καλλιτεχνικοὺς ἢ ἐπικοινωνιακοὺς λόγους. Τὸ νόημα τοῦ γράφο- ντος δὲν μεταδίδεται εὔκολα, ξεχνιέται καὶ ὑπάρχει κίνδυνος αὐθαίρετων ἑρμηνειῶν (Σχ. 1). Τὴ 2η χιλιετία π.X. ἐμφανίζεται κυρίως στὴν Κρήτη καὶ τὴν Πελοπόννησο ἕνα ἐπαναστατικὸ εἶδος γραφῆς: Ἡσυλλα- βικὴ γραφή, ποὺ ἔχει χαρακτῆρα ἠχη- τικό, περιλαμβάνει 90 περίπου θαυμά- σια ἀλλὰ περίπλοκα σύμβολα, τὶς συλ- λαβὲς τῶν λέξεων, ὅπως τὶς ἀντιλαμβά- νεται τὸ αὐτί.Τὸ νόημα μεταδίδεται Σχῆμα 4.