Λόγος καί Λογοκρατία ιὰ τὸν Ἕλληνα μαθημµατικὸ Εὐ- κλείδη ὑπάρχει ἡ ἑξῆς πληραφο- ρία: «Ὅταν κάποιος, ποὺ ἄρχισε νὰ δι- δάσκεται γεωμετρία ἀπὸ τὸν Εὐκλεί- δη καὶ ἔμαθε τὸ πρῶτο θεώρημα, τὸν ρώτησε τὶ κέρδος θὰ ἔχη τώρα ποὺ τὸ ἔμαθε, ὁ Εὐκλείδης κάλεσε τὸν δοῦλο του καὶ τοῦ εἶπε : «δός του τρεῖς δεκάρις, ἐπειδὴ πρέπει νὰ κερ- δίζη ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ μαθαίνει». (1) Τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ ἀνέκδοτο ἀπει- κονίζει καλύτερα ἀπὸ κάθε συστη- µατικἠὴ ἀνάλυση τὴν διαφορὰ µετα- ξὺ τοῦ λειτουργοῦ τοῦ Λόγου, τῆς ὑπερχρονικῆς ἀρχῆς ποὺ ἑνώνει καὶ συντηρεῖ τὸν Ἰκόσμο, καὶ τοῦ ὀπαδοῦ τῆς σύγχρονης καπιταλομαρξιστικῆς Λογοκρατίας. Ὁ πρῶτος ἐξευτελί- ζει καὶ γελοιοποίςῖ σὰν ἄνθρωπο τῆς δεκάρας τὸν δεύτερο, τὸν ἄνθρωπο, δηλαδή, ποὺ δὲν τὸν ὀνδιαφόρει ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ τυχὸν ὠφέλεια ποὺ προκύπτει γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, παρουσιάζοντας μὲ ἀριστουργηματι- κὀ τρόπο μιὰ σύλληψη τοῦ Ἑλληνι- κοῦ Πνεύματος, ποὺ ἀπέθαλε καὶ κα- ταπολόµησε ὁ σημερινὸς λογοκρα- τούµενος Κόσμος. Τὸ θεθαιωµένο ἆ- ποτέλεσµα τοῦ θριάµθου τῆς ΛΟΥΟ- κραπίας εἶναι ἡ παρακμὴ τοῦ πνευ- ματικοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἐπικοινωνί- ας, δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ μὲ τὴν ἀλήθεια, ἡ µείωση τοῦ θαθμοῦ ἐλευθερώσεως τῆς ἀνθρωπότητας, καὶ κατ᾽ ἐπέκταση τὸ ἄγχος, ἡ δυ- οτυχία, ἡ ἐξαχρείωση, ἡ ἀποθλάκω- ση καὶ ἡ ἀποκτήνωσή της. Τὸ πιθανὸ μελλοντικὸ ἀποτέλεσμα τῆς ΛΟΥΟ- κρατίας εἶναι ἡ καταστροφὴ καὶ ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἀνθρωπότητας. Ἢ διαφορὰ μεταξὺ Λόγου(2) καὶ Λογοκρατίας εἶναι διαφορὰ θεωρήσε- ως τῆς ζωῆς τοῦ Κόσμου. Ὁ λογι- κὸς θεωρεὶ τὴν ἀλήθεια. σὰν στόχο τῆς σκέψεως καὶ τῆς δράσεώς του. Ὁ λογοκράτης, ἐκ διαμέτρου ἀντίθε- τος, θεωρξὶ τὴν σκόιην του καὶ τὴν δράση του σὰν «δημιουργὸ» τῆς ἀ- λήθειας. Στὴν πρώτη περίπτωση τὸ ἄτομο εὐθυγραμμίζεται μὲ τὴν ἀλή- βεια. Στὴ δεύτερη περίπτωση ἡ ἀ- λήθεια εὐθυγραμμίζεπαι μὲ τὸ ἄτομο χάνοντας τὴν ἐλεύθερη, ἀπόλυτη ὑπόστασή της (καὶ κατὰ λογικὴν ἀ- ναγκαιότητα παύει νὰ εἶναι ἀλή- 6εια). Τὸ πρῶτο, λοιπόν, πρακτικὀ ἀποτέλεσμα τῆς Λογοκρατίας εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ἡ ἐξόλιξη αὐτή, ἱστορικά, µεταφράσε- ται σὲ σκοταδισμµ ό. Ὁ λογοκράτης τοῦ προαναφερθέν- τος ἱστορικοῦ ἀνέκδοτου μετατοπί- ζοντας τὴν ἀξία τῆς ἀλήθειας (τοῦ εὐκλείδειου. θεωρήματος) ἀπὸ τὸν (4) «Πιαρ᾽ Εὐκλείδη τις ἀρξάμενος γεωμετρεῖν, ὡς τὸ πρῶτον θεώρημα ἔμαθεν, ἤρατο Εὐκλείδην, τί δέ μοι πλέον ὅσται ταῦτα μανθάνοντι; Καὶ Εὐκλείδης τὸν παῖδα καλέσας, «δὸς αὐτῷ, ἔφη, πριώθολον, ἐπειδὴ δεῖ αὐτῷ ἐξ ὧν μανθάνει κερ- δαίνειν» (Ανθολογία Σποθαίου, ἔκδ. ΜΕΙΝΕΚΕ, τόμ. ΙΝ, σ. 205). (2) Ὃ ὅρος χρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὀναρμονισμένης πρὸς πὸν Κοσμογονικὸ Νόμο ἀντιλήψεως γιὰ πὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο.