ζ. Βασιλεία Ὄθωνος: Ρωμιοὶ ἐναντίον Ἑλλήνων Ἡἔλευση τοῦ ἀνήλικου Ὄθωνα καὶ τῶν Βαυαρῶν ἀντιβασιλέων ποὺ τὸν συνώδευαν στὴν Ἑλλάδα,1 ἐγκαινίασε μιὰ νέα περίοδο ξενοκρατίας, τὴ γνωστὴ καὶ ὡς «βαυαροκρατία», τὴν ὁποία τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος ἀντιμετώπισε στὴ συντριπτική του πλειοψηφία ὡς συνέχεια τῆς τουρκικῆς κατοχῆς. Ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, ἡ «ἐλέῳ Θεοῦ» μοναρχία συνταύτισε ἀκόμη περισσότερο τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν ἐκπαίδευση. Ἡ ἀδιάσπαστη σχέση τοῦ κλήρου μὲ τὴν παιδεία ἐπισημοποιήθηκε μὲ τὴ σύσταση ἰδιαίτερης Γραματείας (= Ὑπουργείου) «Ἐπὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καὶ τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως» καὶ ἔτσι ἡ ἐκπαίδευση τέθηκε ὄχι μόνο δεύτερη στὴ σειρά, μετὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς ἐκκλησίας. Βέβαια, ἡ βαυαρικὴ ἀντιβασιλεία εἶχε κάθε λόγο νὰ συμμαχήσῃ μὲ τὴν Ἐκκησία καὶ νὰ τῆς παραχωρήσῃ τὸν πλήρη ἔλεγχο τῆς ἐκπαίδευσης τῶν Ἑλληνοπαίδων, διότι ἔτσι «κλείδωνε» τὴν ἀσφαλῆ διαιώνιση τοῦ καθεστῶτος τῆς «ἐλέῳ Θεοῦ» μοναρχίας. Διότι ἕνας μονάρχης ποὺ κυβερνᾷ «ἐλέῳ Θεοῦ» χρειάζεται καὶ ἕνα ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, τὸ ὁποῖο νὰ πείθῃ ἀπὸ νωρὶς τοὺς ὑπηκόους του γιὰ τὴ θεόθεν ἐξουσία του. Καὶ ἡ Ἐκκλησία, ποὺ στὰ προεπαναστατικὰ χρόνια στήριζε «τὴν ἰσχυρὰν βασιλείαν τῶν Ὀθωμανῶν», ἐπιστρατεύτηκε νὰ ὑπηρετήσῃ κατ’ ἀναλογίαν τὴν ξενόφερτη βασιλεία τῶν Βαυαρῶν. Ἡ ἐκπαίδευση ὡστόσο δέθηκε ἀκόμη περισσότερο στὸ ἅρμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἡ τελευταία ἀνέλαβε νὰ καλύψῃ ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ταμεῖο τὰ ἔξοδα ἵδρυσης καὶ λειτουργίας τῶν σχολείων. Οἱ Βαυαροὶ ἀντιβασιλεῖς, ἀπρόθυμοι νὰ δαπανήσουν χρήματα ἀπὸ τὸ δημόσιο ταμεῖο γιὰ τὴν παιδεία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀποφάσισαν νὰ ἀναθέσουν στὴν Ἐκκλησία τὴ χρηματοδότηση. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ περιεχομένου τῆς διδασκαλίας, ἀνέλαβε καὶ τὸν οἰκονομικὸ ἔλεγχο, καθιστώντας τὴ θέση της ἀπόλυτα κυρίαρχη καὶ μετατρέποντας οὐσιαστικὰ τὸ ἁρμόδιο ὑπουργεῖο σὲ ὑπηρεσία της· ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶχε ἀκόμη κάθε λόγο νὰ περηφανεύεται ἐφεξῆς, ὅτι μὲ τὰ δικά της χρήματα χτίστηκαν σχολεῖα στὴν Ἑλλάδα τοῦ Ὄθωνα. Ὁ Ὄθων παραδίδει τὴν Παιδεία στὴν Ἐκκλησία Ἔτσι, τὸ 1834, ὅταν ἡ Ἀθήνα κατέστη πρωτεύουσα τοῦ νέου κράτους, ἀκολούθησε τὸ παρακάτω βασιλικὸ διάταγμα περὶ παιδείας, στὸ ὁποῖο καθίσταται ἐμφανὲς πὼς τὰ ἡνία τῆς δημόσιας ἐκπαίδευσης εἶναι πλέον στὰ χέρια τῆς Ἐκκλησίας. Νὰ σημειώσουμε ἐδῶ, ὅτι ὅπως καὶ στὸ παρελθὸν πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι (Βυζαντινοὶ) αὐτοκράτο1. Ὁ Ὄθων ἀποβιβάστηκε στὸ Ναύπλιο στὶς 25-1/6-2/1832