ΔΑΥΛΟΣ/259, Ἰούλιος 2003 16897 στὴν πυρά, ἐὰν ἡ θρησκεία εἶχε τὴν δύναμη, ὅπως τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεσαίωνος, πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου! Ἂς ἀρκεσθῇ λοιπὸν ὁ κ. Κωστόπουλος στὴν ἄνετη διαβίωση ποὺ τοῦ ἐξασφαλίζει ἡ θέση τοῦ ἱεροκήρυκος, κηρύττοντας τὸν λόγο τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ του, ὁ ὁποῖος, καίτοι παντοδύναμος, ὅπως κηρύσσει, δὲν ἔχει ἐπέμβη ποτέ, γιὰ νὰ κατακεραυνώσῃ τοὺς ὑπαιτίους τῶν πολέμων, στοὺς ὁποίους χάνουν τὴν ζωή τους τόσοι ἄνθρωποι. Γιατί ὅμως; Μετὰ τιμῆς I. Γρηγορέας Πειραιᾶς Εὐνομία - Δίκη - Εἰρήνη - Ἀγάπη Κύριε διευθυντά, Κατὰ διαστήματα οἱ ταγοί μας ἐκστομίζουν διάφορες λέξεις, ὅπως εἰρήνη, ἀγάπη, ὑγεία, εὐτυχία καὶ σὰν νὰ μὴν συμβαίνῃ τίποτε, ἐπιστρέφουν στὶς δουλειές τους. Ἐκθαμβωμένο τὸ χαῦνο πλῆθος ἀπὸ τὶς εὔηχες λέξεις τῆς ἀρεσκείας του, ἁπλῶς τὶς παπαγαλίζει. Ὅμως πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις, σὲ ἐπίπεδο ἰδεολογικό, θρησκευτικό, κρατικό, συλλογικὸ καὶ ἀτομικὸ κρύβεται ἡ διατήρηση ἢ ἐπέκταση τῆς κατάκτησης, τοῦ πλούτου, τῆς ἐξουσίας. Κατ’ ἀρχὴν ἡ «Εἰρήνη» δὲν εἶναι μοναχοκόρη. Εἶχε καὶ δύο ἀδελφές, τὶς ὁποῖες «δολοφόνησεν». Τὴ μία τὴ λέγανε «Δίκη», ἡ ὁποία συγκρατοῦσε τοὺς ἀνθρώπους στὰ κοινά τους συμφέροντα, καὶ τὴν ἄλλη τὴ λέγανε «Εὐνομία», ἡ ὁποία ἐπέβλεπε τὴ σωστὴ διανομὴ τῶν ἀγαθῶν ἀναλόγως τῆς συμμετοχῆς («ἀποδιδόναι ἑκάστῳ τὰ ἴδια», κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη). Ὅσο γιὰ τὴν εὐχὴ τῆς ἀγάπης καὶ τὸ ἀντίθετό της, τὸν «ἐγωϊσμό», αὐτὲς οἱ λέξεις εἶναι ταυτόσημες: Ἡ ρή- ση «ὁ σῴζων ἑαυτὸν σωθήτω» ἀποτελεῖ τὸ θρίαμβο τοῦ ἀντιανθρώπου. Ἡ ἑβραιοχριστιανικὴ ἀγάπη δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἑλληνική, τῆς ὁποίας τὸ πραγματικὸ ὄνομα εἶναι «Φιλία». Ἡ ἑλληνικὴ ἀγάπη ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ «τομάρι» καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ φορέα της. Στόχος της εἶναι ὄχι ὁ «πλησίον», ἀλλὰ ὁ πιὸ μακρινός, αὐτὸς ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθῃ. Ὁ Σωκράτης χωρὶς νὰ προσδοκᾷ «ἀνάσταση» θυσίασε τὴ ζωή του, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια ἐπάνω στὴ γῆ. Ἀντίθετα ὁ Ἰησοῦς θυσιάστηκε ἀπὸ ἀγάπη πρὸς αὐτοὺς ποὺ θὰ τὸν ἀγαπήσουν. Οἱ ὑπόλοιποι ἂς πᾶνε στὸ «πῦρ τὸ ἐξώτερον»· θυσιάστηκε μάλιστα ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀφοῦ ἐκ τῶν προτέρων ἐγνώριζε ὅτι θ’ ἀναστηθῇ... Γιὰ νὰ ὑπάρξῃ εἰρήνη, ἀγάπη, ὑγεία καὶ εὐτυχία, πρέπει ν’ ἀναστηθοῦν οἱ δολοφονημένες ἀδελφὲς τῆς εἰρήνης. Ἡ «Δίκη» καὶ ἡ «Εὐνομία». Μετὰ τιμῆς Διομήδης Κρονίδης Κύργια Δράμας σθεναρὰν ὑλικὴν ὑποστήριξιν καὶ ἄνευ ρατσισμοῦ: (ἄπορος, πτωχός). Ἄλλωστε ὅ,τι ἐγράφη στὰ βιβλία τοῦ Βουδισμοῦ, τῆς Π.Δ., τῆς K.Δ., στὸ Κοράνιον εἶναι κακέκτυπα καὶ στεβλὰ ἀντίγραφα τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψεως. Οἱ Ἕλληνες ποτὲ δὲν εἶπαν ὅτι ἀπὸ τὰ ἀγάλματα ἔτρεχαν δάκρυα ἢ αἷμα. Τὸ 11000 π.X. ὁ Ὀρφεὺς ἐδίδασκε γιὰ ἕνα θεό. Εἶχαν δώδεκα θεοὺς καὶ οἱ χριστιανοὶ ἔχουν χίλιες Παναγίες. Δὲν εἶναι εἰδωλολατρία, ὅταν μάλιστα τὶς περιφέρουν ὡς θαυματουργὲς καὶ εἰσπράττουν ἀπὸ τὸ ἀγαθὸ ποίμνιον ἐκθειαζομένου ἀπὸ τὸν Χριστό; «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ (ἀγαθοὶ) τῷ πνεύματι». Ναὶ στὴν ἐκκλησία, ὅταν ἀφ’ ἑνὸς δρᾷ ἀνθρωπιστικῶς, ὅπως γράφω παραπάνω καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἀφοῦ διαγράψῃ ὅλα τὰ ἀνθελληνικὰ ἀποστήματα ποὺ εξυπηρετοῦν τὸν σιωνισμό, ὑβρίζοντας τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν φιλοσοφίαν των ὡς μωρίαν. Ἡ παρακλητικὴ, τὸ τριώδιο, ἡ Π.Δ. ἀκόμη καὶ ἡ K.Δ. ἔχουν ἀνθελληνικὰ στοιχεῖα καὶ πρέπει αὐτὰ νὰ ἀντικατασταθοῦν μὲ ἑλληνόφρονα λόγια, «ὅπερ καὶ δίκαιον». Διότι μερικοὶ ὕμνοι ἐπαινοῦν αὐτοὺς ποὺ γκρεμίζουν ἀρχαίους ναούς, πρᾶξις ποὺ κρίνεται ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν λανθάνουσα πολιτεία ὡς κακούργημα, ἰδιαιτέρως εἰδεχθές· καὶ ὅμως δὲν κινεῖται ἡ δικαιοσύνη, «γιὰ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων». Γιατὶ νὰ κωφεύῃ ἡ Ἐκκλησία, ἡ Πολιτεία; Οἱ ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας δὲν πρέπει νὰ παροτρύνουν τοὺς ἀφελεῖς νὰ καταστρέφουν «ἐθνικοὺς ναούς». Οὔτε νὰ γίνωνται ἅγιοι οἱ φονιάδες τῶν Ἑλλήνων – Κύριλλος, Μερκούριος, Ἅγιος Κων/νος, Νίκων ὁ Μετανοεῖτε κ.ἄ. Στὸ τέλος θὰ ἁγιοποιήσουν καὶ τὸν Μπούς, ἀφοῦ ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντα τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δῆθεν ἐλευθερώνει τοὺς Ἰρακινούς. Ἂν ἤθελε, χωρὶς νὰ σκοτώσῃ καὶ μολύνῃ μὲ ραδιενέργεια τὸν (cid:2)