16898 ΔΑΥΛΟΣ/259, Ἰούλιος 2003 Πῶς βλέπει τὰ «Θρησκευτικὰ» μιὰ μαθήτρια Λυκείου Κύριε διευθυντά, Εἶμαι μαθήτρια τῆς A´ Λυκείου καὶ ἀναγνώστρια τοῦ περιοδικοῦ σας ἐδῶ καὶ τρία χρόνια. Σᾶς γράφω, γιατὶ νιώθω τὴν ἀνάγκη νὰ δημοσιοποιήσω τὴν πλύση ἐγκεφάλου ποὺ δεχόμουν καὶ συνεχίζω νὰ δέχωμαι τουλάχιστον δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα στὸ σχολεῖο, κατὰ τὸ μάθημα τῶν «Θρησκευτικῶν». Πρῶτ’ ἀπὸ ὅλα θεωρῶ πὼς τὰ βιβλία τῶν «Θρησκευτικῶν» πρέπει νὰ τιτλοφορηθοῦν μὲ τὴν ὀνομασία «Ἑβραιοχριστιανολογία», διότι φρονῶ ὅτι αὐτὸς ὁ τίτλος ἀντικατοπτρίζει πραγματικὰ τὸ περιεχόμενό τους. Πιστεύω ἐπίσης πὼς ἀπευθύνονται μᾶλλον σὲ Ἑβραιόπουλα παρὰ σὲ Ἑλληνόπουλα, διότι ἀναφέρονται συνεχῶς στὴν ἐκκλησία καὶ τὴν ἑβραιοθρησκευτικὴ μυθολογία. Προσπαθοῦν νὰ καλύψουν ἔμμεσα τὴν κοινωνικὴ καὶ φυλετικὴ ἀνισότητα ποὺ ὑπάρχει στὸ χῶρο τῆς ἐκκλησίας καὶ νὰ μᾶς μυήσουν στὴ χριστιανοσύνη καὶ τὴν ὀρθοδοξία. Ἔχουμε καταντή- σει τὰ παιδάκια τοῦ δημοτικοῦ νὰ μαθαίνουν τὴν ἑβραϊκὴ μυθολογία, π.χ. τὴ διάσωση τοῦ Νῶε ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸ καὶ νὰ μὴ γνωρίζουν τὸ Δευκαλίωνα καὶ τὴν Πύρρα. Προβάλλουν τὸ μαῦρο ράσο τοῦ μοναχοῦ, ποὺ συμβολίζει «νεκρὸς διὰ τὸν κόσμο», ὡς τὸ ὑπέρτατο Ὀρθόδοξο Ἰδεῶδες καὶ ὄχι τὸ πρότυπο τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ. Οἱ ἀναχρονιστικὲς ἀντιλήψεις τῆς ἐκκλησίας φαίνεται πὼς δὲν συμβαδίζουν μὲ τὶς ἀντιλήψεις ἡμῶν τῶν νέων, ἀλλὰ οἱ δικές μας ταιριάζουν περισσότερο μὲ τὶς ἀρχαιοελληνικές. Εἶναι ὀξύμωρο τὴν πρώτη σχολικὴ ὥρα νὰ διδασκώμαστε ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ ἀρχαία ἑλληνικὴ ἱστορία, ὅταν τὴ δεύτερη δεχώμαστε πλύση ἐγκεφάλου διὰ τῶν «Θρησκευτικῶν». Μὲ τιμὴ Μαρία Βογιατζῆ Καβάλα Ἡ παράνοια τῶν ἀνθρώπων: Μία ἄλλη ἐξήγηση Κύριε διευθυντά, Διάβασα τὸ ἄρθρο τοῦ φυσικοῦ κ. Γ. Κουβάτη περὶ τῆς ἐξέλιξης τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου στὸ περιοδικό σας (τ. 257, σ. 16797), τὸ ὁποῖο μ’ ἔβαλε σὲ σκέψεις. Ἡ μετάβαση ἀπὸ τὰ ἀσπόνδυλα στὰ σπονδυλωτά, ἀπὸ τὰ ἀμφίβια καὶ τὰ ἑρπετὰ στὰ θηλαστικὰ καὶ ἀπ’ αὐτὰ στὸν ἄνθρωπο ἔγινε μέσα σ’ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια χρόνια. Οἱ ἀνθρωπολόγοι λένε ὅτι τὸ μέγεθος τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου ὀφείλεται στὴν αὔξη- ἄμαχο πληθυσμό, μὲ κομμάντος ἂς ἔπιανε τὸν Σαντάμ. Χωρὶς νὰ χυθῇ σταγὼν αἵματος. Γιὰ τὸν κ. E. Θεοδώρου ἰσχύει τὸ «μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε...». Ἂν κοιτάξῃ ψηλά, θὰ δῇ ὅτι εἶναι ἕνας ἀσήμαντος θνητός, ὅπως εἴμαστε ὅλοι μας. Πῶς μπορεῖ νὰ κρίνῃ ἕνας αὐτοευνουχισμένος ἄνθρωπος ἕναν M. Θεοδωράκη καὶ μία M. Τζάνη, ποὺ δείχνουν τὸν δρόμο τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας καὶ μάλιστα τὸν ἑλληνικό; Εἶναι ἀθέλητα πιόνι τῶν σιωνιστῶν, ποὺ ἔχουν –σὰν ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος – τρόπους νὰ ἀχρηστεύουν τοὺς μάχιμους ἄνδρες εἴτε μετατρέποντάς τους σὲ καλογήρους, ἰεχωβάδες ποὺ δὲν κρατοῦν ὅπλα καὶ δὲν κάνουν μεταγγίσεις αἵματος, ὁπότε προσβάλλουν τὸν ἄνθρωπο, χωρὶς μετάγγιση κάποιοι πεθαίνουν καὶ ἄλλοι δὲν κρατοῦν ὅπλα, ἄρα ἐξολοθρεύουν μὲ αὐτὲς τὶς μεθόδους τὸν ἀριθμὸ τῶν Ἑλλήνων. Καταστρέφουν μὲ τὸν θρησκευτικὸν ζῆλον τὰ μνημεῖα της ἱστορίας μας συνεχίζοντας «τὸ ἐς ἔδαφος φέρειν» τοῦ ἁγίου τους Θεοδοσίου. Διευκρινίζω ὅτι κατ’ ἐμὲ σιωνιστὴς εἶναι συνώνυμο τῶν ἐξουσιαστῶν, ποὺ δροῦν πολλάκις ἐρήμην τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ... Ὁ κύριος Θεοδώρου καὶ οἱ λοιποὶ καλὸ θὰ εἶναι νὰ δοῦν καὶ τὴν ἄλλην ὄψιν τοῦ νομίσματος. Φθάνει νὰ προβληματισθοῦν, ἐκτὸς ἄν, κατὰ τὸν Παῦλον, «ἐξέστραπτε ὁ νοῦς αὐτῶν, μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν...». Καὶ ἡ θρησκεία, προσηλωμένη στὰ ἑβραϊκὰ συμφέροντα, μοιάζει μὲ ξενομανία. Ἡ θέση τοῦ κ. Μπαμπινιώτη, ὅπως παρουσιάζεται στὸ «Λεξικό» του, δείχνει ἐπίσης ξενομανία ὑπὲρ τῶν Σημιτῶν. Ἀντὶ ἀπαντήσεως ἀναφέρω περικοπὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ πρωτοελληνικὴ μητέρα τῶν γλωσσῶν...», τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Παραμυθιᾶς Ἀθηναγόρα, ποὺ ἐστάθη σωστὸς κληρικός. Γράφει στὴν σελ. 16 καὶ 17: «Ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔχομεν πλείστας ἀρετὰς δι’ ὧν ἀπὸ μακρῶν αἰώνων ἀνεδείχθημεν οἱ διδάσκαλοι καὶ (cid:2)