Δελφοί. Κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτομαι τὸν χῶρο, τὸ τέμενος, νοιώθω τὴν ἴδια αἴσθηση. Ὅτι μετέχω στὸ ὑπέρμετρο καὶ στὸ μέτρο συγχρόνως, στὸ Τιτανικὸ καὶ στὸ Ἀνθρώπινο. Καὶ τώρα βλέπω νὰ στριφογυρίζουν ἡ ὁμίχλη, οἱ βράχοι, τὰ σύννεφα, τὰ γύρω βουνὰ «ὥσπερ σάρμα»1 καὶ δίπλα μου ἡ ἐλιά, ἡ δάφνη, κάτω μου τὸ θρούμι, τὸ πλακόστρωτο. Κι ἂν οἱ Δελφοὶ δὲν εἶναι τὸ μαθηματικὸ «μέσον γαίας» (παρ’ ὅλο ποὺ οἱ ἀεροφωτογραφίες2 μὲ κέντρο αὐτὸ εἰκονίζουν σχεδὸν τὴ μεγίστη ξηρά) σίγουρα εἶναι κομβικὸ σηΣχ. 1. Οἱ Δελφοὶ ὡς τὸ κέντρο τῆς Γῆς. (Χάρτης - ἀεροφωτογραφία.) μεῖο δυνάμεων3 Τελλουρικῶν < tellus < ἔρα=γῆ, ποὺ ἐκτινάσσονται στὸν ἀέρα. (Κίνα = yin < γιήνη.) Σκαρφαλωμένος ΟΠΛΑ ΤΑ ΙΕΡΑ. ΟΠΛΑ ΤΑ ΙΕΡΑ. στὸ τέμενος τοῦ Ἀπόλλωνα, στὰ βράχια τῆς Κασταλίας πηγῆς, βλέπω τὸν ἀπόμακρο κάμπο· τὸν κάμπο ἀπ’ ὅπου ἦλθαν οἱ ἱερόσυλοι λεηλάτες. Καὶ ὄχι μία, ἀλλὰ δύο φορές, οἱ Πέρσες4 τὸ 480 π.X. καὶ οἱ Γαλάτες5 τὸ 179 π.X. Καὶ τὶς δύο φορὲς ὁ Φοῖβος < φῶς + φόβος «καθάρισε» μόνος του μὲ «ὅπλα τὰ ἱερά», ὄχι μόνο ἀπωθώντας τοὺς εἰσβολεῖς, ἀλλὰ κατατροπώνοντάς τους. Ἂς δοῦμε τὰ κείμενα: Ἡρόδ. 8.35: Οἱ βάρβαροι (Πέρσες) ἐκι1 νήθησαν πρὸς τὸν δελφικὸ ἱερὸ τόπο, γιὰ νὰ τὸν συλήσουν· ἐνῷ δὲ οἱ κάτοικοι (Δελφοὶ) τρομαγμένοι θέλησαν νὰ κρύψουν τὰ ἱερά, ὁ θεὸς ἐδήλωσε (πῶς;) ὅτι εἶναι ἱκανὸς νὰ αὐτοπροστατευθῇ. Ἔτσι ἔφυγαν οἱ Δελφοὶ πλὴν 60 μὲ ἀρχηγὸ τὸν «προφήτην Ἀκήρατον», ποὺ εἶδε πρὸ τοῦ ναοῦ «ὅπλα Δελφοί· θέατρο καὶ ναὸς τοῦ Ἀπόλλωνος.Στὸ βάἱρὰ προκείμενα» ἀπὸ τὸ (ὑπόγειο) τοῦ ναοῦ, θος ὁ ὀρεινὸς ὄγκος τῶν Φαιδριάδων καὶ ἡ κοιλάποὺ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀγγίζωνται ἀπὸ καδα τοῦ Πλειστοῦ.