Δρ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΥΣΣΟΥΛΗΣ Δελφικοῦ Λόγου Ἢ αἰωνιότητα τοῦ ὋὉ φόνος τοῦ Πύθωνα ἐκφράζει τὴν σμός, ἀπ ̓ τὰ πανάρχαια χρόνια ποὺ ἐἀλληγορία τῆς μάχης τοῦ Φωτὸς μὲ τὸ ξακολουθοῦν ὡς σήμερα (πανηγύρια, Σκότος ̓ ὅτι τελικὰ τὸ Φῶς θὰ φωτίση γάμοι, γεννησούργχια, θέρος, τρύγος, τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, μὲ τὸ Δελφικὸ βεγγέρες, μεγάλες γιορτές...). Οἱ ναοὶ καὶ τὰ Μαντεῖα ἔδιναν τὶς γενικὲς καΛόγο, μὲ τὴ Σκέψη, τὸ Στοχασμό, τὴ Διαλεκτική. Μὲ τὴν ἀνάλυση καὶ τὴ τευθύνσεις. Ιδιαίτερα τὰ Μαντεῖα δὲν σύνθεση, σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες ζητάγανε καμιὰ ἀμοιβή. Δέχονταν δωρεὰν τὸ ̓Απολλώνιο Φῶς καὶ τὸ διὀΑπόλλωνας, ὅπως ποὺ ἐφάρμοσε ὁ ἐκφράζονται μὲ τὸ μύθο τοῦ Πύθωνα χέτευαν δωρεὰν στὸν κόσμο, γιὰ νὰ Δάσκαλου, ποὺ τελικὰ σάπισε, ἀποβοηθήσουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βροῦν συντέθηκε (πύθεσθαιΞξ σήπεσθαι) καὶ τὴν εὐτυχία. Οἱ φωτισμένοι, εἶχαν τὴ διαλύθηκε στὰ βασικὰ συστατικά του, δύναμη ν ̓ ἀπαρνηθοῦν τὸ Ἐγώ. Καταμὲ τὰ ὁποῖα ὁ θεὸς ἐδημιούργησε τὴ νοοῦσαν τοὺς φυσικοὺς νόμους τοῦ Κόσμου. Κι ̓ εἶχαν τὴν αἴσθηση ἑνὸς ἷεΝέα ̓Αλήθεια. Προβλέπει τὴν πολιτιστικὴ ἐξέλιξη ροῦ δεσμοῦ τοῦ ̓Ανθρώπου μὲ τὸν Δημιουργό. Οἱ Ἱέρειες, οἱ Σίβυλλες, ἦταν ὅλων τῶν ἀνθρώπων χωρὶς φόβο καὶ βία. Μὲ πνεῦμα ἐλευθερίας, ἀλήθειας, γυναῖκες εὐαίσθητες. Πέφτανε σὲ ἱερὴ δικαιοσύνης. Γιαυτὸ πρέπει ν ̓ ἄποἔνταση, σὲ κατάσταση κατατονική. κτᾶται καὶ νὰ μεταδίδεται μ ̓ ἕνα σύΚαὶ γίνονταν δέκτες τῶν παγκοσμίων στημα σωστῆς Παιδείας, μὲ μάθηση δονήσεων. Καὶ χρησμοδοτοῦσαν μὲ τὸ συνεχῆ. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Παιδεία προῦμυστικὸ πλησίασμμα καὶ τὴν ἀποκάλυποθέτει κόπωση (Ξ παίδευσις), πρέπει ψη τῶν τεράστιων θεϊκῶν δυνάμεων. νὰ χρησιμοποιοῦνται κατὰ τὴν ἄσκηΣὲ λαοὺς μὲ χαμηλὴ πολιτιστικὴ ση τῆς Παιδείας, μέθοδοι καὶ μέσα εὖστάθμη δὲν γίνονται εὔκολα κατανοήτὲς ἰδέες, ὅπως ὁ Απολλώνιος Λόχάριστα: Ποίηση, μουσική, στοχασμός, χορός, τραγούδια, χαρά, θέαγος. Αὐτοὶ δέχονται ἁπλὲς ἔννοιες. τρο, γυμναστήρια ... Ὥστε νὰ φθάνει Τοὺς θεούς τους τοὺς θέλουν δυναὁμαλά, ἀργὰ κι ἁρμονικά, μὲ τὸ στοτούς, φοβερούς. Ἡ βία καὶ ὁ φόβος ὁχασμὸ στὴ σωστὴ γνώση. Προῦπόθεποτάσσει τὸν ἄνθρωπο. Ἔτσι ἀναπτύση ὁμαλὴ κι’ ἁρμονική, σφαιρική, γύχθηκε ἡ ἔννοια τοῦ «Τιμωροῦ Θεοῦ» τῆς ̓Ανατολῆς. Οἱ Δελφοὶ δὲν προεμναση καὶ ἄσκηση τοῦ σώματος, τοῦ τοίμαζαν ποτὲ κοσμοκράτορες. Τὸ ἱπνεύματος, τοῦ συναισθήματος, ὥστε δεῶδες τους ἦταν ἡ ὁμαλὴ πολιτιστιι.ἠ οἱ ἄνθρωποι νὰ ζοῦν εὐτυχισμένοι. καὶ κοινωνικὴ ἐξέλιξη, χωρὶς βία καὶ Οἱ ἰδέες δὲν ἐπιβάλλονται, δὲν εἶναι φόβο. Μὲ μάθηση σταθερὴ κι ̓ ἁρμονιδόγματα, δὲν τυποποιοῦνται. ̓Αναλύκή, ποὺ δὲν πρέπει νὰ εἶναι ὀδυνηρὴ ονται στὰ ἁπλᾶ συνθετικὰ στοιχεῖα (παίδεμα). τους, ὥστε νὰ πείθουν διὰ τῆς διαλεἩ ἑλληνικὴ φιλοσοφία εἶχε ἑτοιμάκτικῆς, μὸ τὸν λόγο, τὴ γνώση, τὴν ἐλευθερία, τὴ δικαιοσύνη, τὴ σύνεση. . σει τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες Διάφορες κοινωνικὲς συγκεντρώσεις πρίν, νὰ δεχθῆ τὸ Εὐαγγέλιο. Εἶχε διἐφάρμοζε συστηματικὰ ὁ Ἕλληνιδάξει τὸ εὐαγγέλιο τοῦ ἀνθρώπου, τὴν