ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ ΚΑΜΙΚΑΖΙ (11ος αἰ.) Στὴν Ἐγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος-Λαρούς», τόμος 3, σελ. 761, ἐκδόσεως 1963, στὸ λῆμμα «Ἀσσασῖνοι», ἀναφέρονται ἐπὶ λέξει τὰ κατωτέρω, τὰ ὁποῖα ἀναδημοσιεύουμε ἐδῶ θεωρώντάς τα ὡς ἐνημερωτικὰ γιὰ τὸ ἱστορικὸ τῆς ἐμφανίσεως πρὶν ἀπὸ 900 χρόνια τῆς ἰσλαμιστικῆς ὀργάνωσης «καμικάζι», ποὺ δρᾷ σήμερα ὡς «Φενταγὶν» (στὴν ἐγκυκλοπαίδεια τοῦ 1963 ἡ λέξη ἀποδίδεται μὲ τὸν τύπο «Φινταϊγιούν»). “ Ἀσσασῖνοιοἱ (ἐκ τοῦ ἀραβ. χασσασὶν = καπνισταὶ τοῦ χασίς)· ὀνομ. σχιιτικῆς ἰσμαηλιστικῆς αἱρέσεως, ὀργανωθείσης περὶ τὸ 1090. ◊(ΕΓΚΥΚ.). Ὁ ἱδρυτὴς τῆς μυστικῆς ταύτης ἑταιρείας Χασὰν ἰ-Σαμπὰχ ἦτο Πέρσης, ὅστις ἑλκυσθεὶς ἀπὸ τὴν φατιμιτικὴν προπαγάνδαν ἐστάλη εἰς Κάιρον, ἔνθα ὑπεστήριξε τὸν Νιζὰρ ἰμπν ἀλ-Μουστανσὶρ (ἐξ οὗ καὶ τὸ ὄνομα νιζαρῖται, τὸ ὁποῖον ἐδόθη ἐπίσης εἰς τοὺς ὀπαδούς του), εἶτα δὲ ἐπανέκαμψεν εἰς Περσίαν, ὅπου ἐκυρίευσεν αἰφνιδιαστικῶς τὸ ἰσχυρὸν φρούριον τοῦ Ἀλαμούτ, πλησίον τοῦ Καζουῒν (1090). Οἱ Σελτζουκίδαι δὲν κατώρθωσαν νὰ καταλάβουν τὸ φρούριο τοῦτο, καὶ ὁ διάδοχος τοῦ Χάσαν Μπουζοὺργκ Οὐμμὶντ Ρουτμπάρι (1124-1138) συνέστησεν ἀληθῆ δυναστείαν, ἥτις δὲν ἔληξεν παρὰ ὅταν ὁ Μογγόλος Χὰν Χουλαγκοὺ ἐπετέθη κατὰ τοῦ Ἀλαμοὺτ καὶ ἄλλων ὀχυρῶν καὶ ἐθανάτωσε τὸν τελευταῖον μέγαν ἄρχοντα τῶν Ἀσσασίνων (1256). Εἰς Ἀλαμοὺτ εὑρέθη μία τεραστία βιβλιοθήκη. Οἱ Ἀσσασῖνοι κατώρθωσαν ἀφ’ ἑτέρου νὰ εἰσδύσουν ὁριστικῶς ἐν Συρίᾳ, ἔνθα ἡ ἐγκατάστασίς των ηὐνοήθη ὑπὸ τοῦ Σελτζουκίδου πρίγκηπος Ριντουάν, τοῦ Ἀλεπίου (1095-1113). Κατέκτησαν κυρίως τὸ ἰσχυρὸν φρούριον τοῦ Μάσουαφ· διετήρησαν πολλάκις φιλικὰς σχέσεις μὲ τοὺς Σταυροφόρους, ὑπὸ τῶν ὁποίων ὁ μέγας ἄρχων τῶν Ἀσσασίνων ἐκαλεῖτο ὁ Γέρων τοῦ βουνοῦ. Ἐκ τῶν πλέον ὀνομαστῶν ἐξ αὐτῶν ὑπῆρξεν ὁ Σινάν. Οἱ Μογγόλοι ἐκυρίευσαν τὰ φρούριά των τῷ 1260 καὶ ὁ Μπαΰμπαρς ἔθεσε τέρμα εἰς τὴν ἰσχύν των τῷ 1272. Τὸ ὄνομά των ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι, ὁσάκις ὁ ἀρχηγός των τοὺς ἀνέθετε μίαν ἀποστολήν, ἐμέθυον μὲ χασίς, ὅπερ τοὺς καθίστα πειθηνίους καὶ προθύμους νὰ θυσιασθοῦν, ἐξ οὗ καὶ τὸ ὄνομα Φινταϊγιούν, τὸ ὁποῖον ἐπίσης τοὺς ἐδόθη. Ἡ ἀποστολή των συνίστατο συχνὰ εἰς τὴν δολοφονίαν τῶν ἀρχηγῶν τῶν ἀντιπάλων των. Οὕτως ἐφονεύθησαν ὁ βεζύρης τοῦ Μαλικσάχ, Νιζὰμ ἐλ-Μοὺλκ τῷ 1092, ὁ Ρεϋμόνδος τῆς Τριπόλεως τῷ 1152, ὁ Κονράδος ὁ Μομφερατικὸς τῷ 1192, καὶ οὕτως ὁ Σινὰν ἐπεχείρησε νὰ φονεύσῃ τὸν Σαλαδῖνον. Οἱ Ἀσσασῖνοι ἐκαλοῦντο ἐπίσης Ἰσμαηλῖται ἢ Μπατινιανοί, ὡς καὶ Μαλάχιντα (= αἱρετικοί) ”