Δρ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΥΣΣΟΥΛΗΣ Ἢ αἰωνιότητα τοῦ ὋὉ φόνος τοῦ Πύθωνα ἐκφράζει τὴν ἀλληγορία τῆς μάχης τοῦ Φωτὸς μὲ τὸ Σκότος᾽ ὅτι τελικὰ τὸ Φῶς θὰ φωτίση τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, μὲ τὸ Δελφικὸ Λόγο, μὲ τὴ Σκέψη, τὸ Στοχασμό, τὴ Διαλεκτική. Μὲ τὴν ἀνάλυση καὶ τὴ σύνθεση, σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες ποὺ ἐφάρμοσε ὁ ᾿Απόλλωνας, ὅπως ἐκφράζονται μὲ τὸ μύθο τοῦ Πύθωνα - Δάσκαλου, ποὺ τελικὰ σάπισε, ἀπο- συντέθηκε (πύθεσθαιΞξ σήπεσθαι) καὶ διαλύθηκε στὰ βασικὰ συστατικά του, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ θεὸς ἐδημιούργησε τὴ Νέα ᾿Αλήθεια. Προβλέπει τὴν πολιτιστικὴ ἐξέλιξη ὅλων τῶν ἀνθρώπων χωρὶς φόβο καὶ βία. Μὲ πνεῦμα ἐλευθερίας, ἀλήθειας, δικαιοσύνης. Γιαυτὸ πρέπει ν᾿ ἄπο- κτᾶται καὶ νὰ μεταδίδεται μ᾽ ἕνα σύ- στηµα σωστῆς Παιδείας, μὲ μάθηση συνεχῆ. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Παιδεία προῦ- ποθέτει κόπωση (Ξ παίδευσις), πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦνται κατὰ τὴν ἄσκη- ση τῆς Παιδείας, μέθοδοι καὶ µέσα εὖ- χάριστα: Ποίηση, μουσική, στοχα- σµός, χορός, τραγούδια, χαρά, θέα- τρο, γυμναστήρια ... Ὥστε νὰ φθάνει ὁμαλά, ἀργὰ κι ἁρμονικά, μὲ τὸ στο- χασμὸ στὴ σωστὴ γνώση. Προῦπόθε- ση ὁμαλὴ κι’ ἁρμονική, σφαιρική, γύ- µναση καὶ ἄσκηση τοῦ σώματος, τοῦ πνεύματος, τοῦ συναισθήµατος, ὥστε οἱ ἄνθρωποι νὰ ζοῦν εὐτυχισμένοι. Οἱ ἰδέες δὲν ἐπιβάλλονται, δὲν εἶναι δόγματα, δὲν τυποποιοῦνται. ᾽Αναλύ- ονται στὰ ἁπλᾶ συνθετικὰ στοιχεῖα τους, ὥστε νὰ πείθουν διὰ τῆς διαλε- κτικῆς, μὸ τὸν λόγο, τὴ γνώση, τὴν ἐ- λευθερία, τὴ δικαιοσύνη, τὴ σύνεση. . Διάφορες κοινωνικὲς συγκεντρώσεις ἐφάρμοζε συστηματικὰ ὁ Ἕλληνι- Δελφικοῦ Λόγου σµός, ἀπ᾿ τὰ πανάρχαια χρόνια ποὺ ἐ- ξακολουθοῦν ὡς σήµερα (πανηγύρια, γάμοι, γεννησούργχια, θέρος, τρύγος, βεγγέρες, µεγάλες γιορτές...). Οἱ ναοὶ καὶ τὰ Μαντεῖα ἔδιναν τὶς γενικὲς κα- τευθύνσεις. Ιδιαίτερα τὰ Μαντεῖα δὲν ζητάγανε καμιὰ ἀμοιβή. Δέχονταν δω- ρεὰν τὸ ᾽Απολλώνιο Φῶς καὶ τὸ διο- χέτευαν δωρεὰν στὸν κόσμο, γιὰ νὰ βοηθήσουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βροῦν τὴν εὐτυχία. Οἱ φωτισμένοι, εἶχαν τὴ δύναμη ν᾿ ἀπαρνηθοῦν τὸ Ἐγώ. Κατα- νοοῦσαν τοὺς φυσικοὺς νόμους τοῦ Κόσμου. Κι᾽ εἶχαν τὴν αἴσθηση ἑνὸς ἷε- ροῦ δεσμοῦ τοῦ ᾿Ανθρώπου μὲ τὸν Δη- μιουργό. Οἱ Ἱέρειες, οἱ Σίβυλλες, ἦταν γυναῖκες εὐαίσθητες. Πέφτανε σὲ ἱερὴ ἔνταση, σὲ κατάσταση κατατονική. Καὶ γίνονταν δέκτες τῶν παγκοσμίων δονήσεων. Καὶ χρησμοδοτοῦσαν μὲ τὸ μυστικὸ πλησίασμµα καὶ τὴν ἀποκάλυ- ψη τῶν τεράστιων θεϊκῶν δυνάμεων. Σὲ λαοὺς μὲ χαμηλὴ πολιτιστικὴ στάθµη δὲν γίνονται εὔκολα κατανοή- τὲς ἰδέες, ὅπως ὁ Απολλώνιος Λό- γος. Αὐτοὶ δέχονται ἁπλὲς ἔννοιες. Τοὺς θεούς τους τοὺς θέλουν δυνα- τούς, φοβερούς. Ἡ βία καὶ ὁ φόβος ὁ- ποτάσσει τὸν ἄνθρωπο. Ἔτσι ἀναπτύ- χθηκε ἡ ἔννοια τοῦ «Τιμωροῦ Θεοῦ» τῆς ᾿Ανατολῆς. Οἱ Δελφοὶ δὲν προε- τοίµαζαν ποτὲ κοσµοκράτορες. Τὸ ἱ- δεῶδες τους ἦταν ἡ ὁμαλὴ πολιτιστιι.ἠ καὶ κοινωνικὴ ἐξέλιξη, χωρὶς βία καὶ φόβο. Μὲ μάθηση σταθερὴ κι᾽ ἁρμονι- κή, ποὺ δὲν πρέπει νὰ εἶναι ὀδυνηρὴ (παίδεµα). Ἡ ἑλληνικὴ φιλοσοφία εἶχε ἑτοιμά- σει τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες πρίν, νὰ δεχθῆ τὸ Εὐαγγέλιο. Εἶχε δι- δάξει τὸ εὐαγγέλιο τοῦ ἀνθρώπου, τὴν