Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ “ Εἰς τ’ ὄνομα τῆς Ἁγίας - Ὁμοουσίου - Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Ἔτσι ἀρχίζει τὸ Σύνταγμα τῶν ἄρθρων τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας τοῦ 1975. Τὸ Συνταγματικὸ αὐτὸ κείμενο λὲς καὶ βιάζεται ν’ ἀναγγείλλῃ ἀπὸ τὸ 3ο κιόλας ἄρθρο του καὶ ταυτόχρονα νὰ ἐπιβάλῃ τὴν κρατικὴ Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία ὡς ἐπίσημη α) Ἐκκλησία, β) ἄρχουσα ἀποκλειστικὴ ἰδεολογία γιὰ τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ καὶ τοὺς κατοικοῦντας ὑπὸ τὸν οὐρανὸ τῆς Ἑλλάδος. Ἰδού τὸ ἐπίμαχο, τὸ καταλυτικὸ τῆς Ἀνεξιθρησκείας ἄρθρο. Βέβαια κάτω ἀπὸ τὸ ὀλιγόλογο τῆς λακωνικῆς διατύπωσης, ποὺ πολὺ λιγώτερα λέει ἀλλὰ πολλὰ περισσότερα ὑπονοεῖ: «Ἐπικρατοῦσα Θρησκεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι αὐτὴ τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (Ἄρθρο 3). Τὸ ἄρθρο αὐτὸ χρειάζεται πολὺς ἀγῶνας γιὰ ν’ ἀλλάξῃ, ὥστε νὰ καθιερωθῇ ἀντὶ τῆς νόμῳ κρατούσης καὶ συνταγματικὰ ἐπικρατούσης de facto ὀρθόδοξης ἰδεολογίας ὁ πλουραλισμὸς ὡς θεωρία καὶ πράξη. Ἄλλωστε στὴν Ἑλλάδα γεννηθήκαμε καὶ ζοῦμε καὶ βαθιὰ ἐπιθυμοῦμε νὰ γίνῃ ἡ θρησκευτικὴ ἀνοχὴ βιωματικὴ ἀνεξιθρησκεία «τοῖς τῶν Ἀρχαιοελλήνων ρήμασι πειθόμενοι», οἱ ὁποῖοι δὲν διέθεταν δογματικὴ πανοπλία ἢ δογματικὴ βίβλο. Τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅποιος θέλει εἶναι ἐλεύθερος ν’ ἀκολουθήσῃ τὴν α ἢ β θρησκευτικότητα, ἢ καμμία ἀπὸ τὶς κυκλοφοροῦσες κι ἀκόμη ἐντελῶς καμμία, ἐφ’ ὅσον ἡ κάθε πίστη ἢ μὴ πίστη δὲν διασαλεύει τὴν ἔννομη τάξη. Καὶ βεβαίως κάθε προσηλυτισμὸς νὰ κηρυχθῇ ἀθέμιτος καὶ παράνομος. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ ἰσχύον Σύνταγμα μὲ ἕνα φρασίδιο διακελεύει «ὁ προσηλυτισμὸς ἀπαγορεύεται», ἀλλὰ καθόλου δὲν διευκρινίζει ἀπὸ ποιόν σὲ ποιόν. Τὸ σιαμαῖο τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καὶ κράτους στὴν Ἑλλάδα εἶναι σκόπιμο «ad hoc» νὰ πολεμηθῇ μέχρι τῆς τελικῆς νίκης τοῦ ὁμαλοῦ χωρισμοῦ. Τὸ ἱερατεῖο στὴ σημερινὴ πολιτικὴ πραγματικότητα ἀποτελεῖ «κράτος ἐν κράτει» – ἄρα, ὅσο ἡ κατάσταση αὐτὴ συνεχίζεται σ’ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τοῦ κοινωνικοῦ μας βίου, ἡ Δημοκρατία μας εἶναι ἐλλειμματική. Στὸ τέλος, προσωπικὰ γιὰ μένα, ποὺ διακονῶ παιδιόθεν τὸ χῶρο τῆς χριστιανικῆς πίστης, εἶναι ὀδυνηρὸ νὰ βλέπω ἕνα ἱερατεῖο νὰ διακονῆται ἀπὸ ἕνα πολυαμαρτωλὸ κράτος καὶ χέρι-χέρι Ἐκκλησία καὶ Κράτος στὴν Ἑλλάδα «ἀμφότεροι εἰς βόθυνον (βόθρον) πεσοῦνται». Καὶ γιατί τὰ γράφω ὅλ’ αὐτὰ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν περίοδο; Εἶμαι ἔντονα σκανδαλισμένος ἀπὸ τὸ «δίσκο ἐπαιτείας» ποὺ περιφέρει ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τῆς Ἑλλάδος στὰ ἀνώτατα Εὐρωπαϊκὰ κλιμάκια, γιὰ νὰ συμπεριληφθῇ ἄρθρο στὸ ὑπὸ σύνταξη πρῶτο Σύνταγμα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, τὸ ὁποῖο θὰ προστατεύῃ τὰ συμφέροντα τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν. Πρὸς