Κατασκευάζονταν ἀπὸ ὑλικὸ μεταφερόμενο διὰ πλοίων! °υρνώντας τοὺς δεῖκτες τοῦ ρολογιοῦ ἀρκετὰ πρὸς τὰ πίσω, στὴν πρώτη φάση ποὺ ξεκίνησαν οἱ ἀνασκαφὲς στὴ Λέσβο, διαπιστώνουμε ὅτι εἶχαν ἔλθει στὸ φῶς σπουδαῖα εὑρήματα, ποὺ μᾶς δίνουν σημαντικὲς πληροφορίες γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔδρασαν στὸ νησί. Ἀπὸ τὰ εὐρήματα αὐτὰ πολλὰ εἶναι κατασκευασμένα ἀπὸ ὑλικὰ ποὺ δὲν συναντῶνται στὰ ἐδάφη καὶ πετρώματα τῆς Λέσβου. Καὶ ἔτσι ἔχομε τὴ σπουδαιότατη ἐπιστημονικὴ ἔνδειξη, ὅτι στὸ Ἀπώτατο Παρελθὸν ὑπῆρχε ναυσιπλοΐα καὶ ναυτικὸ ἐμπόριο στὸ Αἰγαῖο. Οἱ ἀνακαλύψεις συνεχίζονται μέχρι σήμερα, δεδομένου ὅτι τὸ ὑπέδαφος τῆς αἰολικῆς γῆς ἔχει στὰ σπλάγχνα του μοναδικοὺς θησαυρούς. Οἱ τελευταῖες ἔρευνες ἀπεκάλυψαν τὴν ὕπαρξη ἑνὸς παλαιολιθικοῦ «λιθῶνα» ἐκτάσεως ἄνω τῶν 400 στρεμμάτων στὴν τοποθεσία Ροδαφνίδια, μὲ πλῆθος παλαιοθικικῶν ἐργαλείων. Γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν γεωγραφικὴ γνώση τοῦ νησιοῦ, ἡ συγκεκριμένη τοποθεσία βρίσκεται 2 χιλιόμετρα δυτικὰ τοῦ Λισβορίου καὶ 1 χιλιόμετρο βόρεια τῶν Θερμῶν Πηγῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη. Ἔπειτα ἀπὸ παρατήρηση καὶ μελέτη τοῦ ὑλικοῦ καὶ τῆς κατασκευῆς τους, διαπιστώνεται ὅτι τὰ ἐργαλεῖα ἀνήκουν σὲ διάφορους τύπους λιθοτεχνίας: α) Ἀχελαίας, β) «Πρωτολεβαλλουά», γ) Λεβαλλουά, δ) Λεπτολιθικῆς (ἀλλὰ σὲ μικρότερο ποσοστό). Ὁ μεγάλος βολβὸς ποὺ φέρουν, ἀποδεικνύει ὅτι τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ἔχουν κατασκευαστεῖ μὲ ἄμεση κρούση σκληροῦ κρουστῆρα. Σὲ ἐκεῖνα ποὺ ἔχουν μικρὸ βολβό, ἐνδεχομένως νὰ εἶχε γίνει χρήση διπολικῆς λάξευσης τοῦ πυρῆνα. Εἶναι ἐντυπωσιακὸς ὁ ἀριθμὸς τῶν παλαιολιθικῶν ἐργαλείων ποὺ ἐντοπίστηκαν, ὅπως καὶ τὰ εἴδη ποὺ καταγράφηκαν. Πιὸ συγκεκριμένα: Ξέστρα σὲ χοντρὲς φολῖδες καὶ λάμες, ἐγκάρσια, πλευρικά, στρεβλὰ πλευρικά, μὲ κυρτὴ ἀκμὴ τύπου «Quina», λιμαξόσχημα, γλυφῖδες, τρυπάνια-σουβλιά, μισχωτὰ ἐργαλεῖα, ἐργαλεῖα μὲ ἐγκοπές, μαχαίρια μὲ φυσικὴ ράχη, αἰχμὲς, διπλᾶ ὀδοντωτά, τρία χειροπελέκια διαστάσεων 11x7, 8,5x4,5, 6x4 ἑκατοστῶν. Ἐπίσης βρέθηκαν ἐλάχιστα λεπτολιθικὰ (λεπῖδες, φολῖδες καὶ μικροὶ πυρῆνες). Τὸ πετρῶδες ὑλικὸ ἀπὸ τὸ ὁποῖο εἶναι κατασκευασμένα τὰ ἐργαλεῖα εἶναι κερατόλιθος ξανθοῦ καὶ καστανοῦ χρώματος, ἐνῶ ἐλάχιστα εἶναι ἐκεῖνα ἀπὸ ἀφυελωμένο ἡφαιστειακὸ γυαλί, ἀνδεσίτη καὶ βασάλτη. Ἀνοίγοντας ἐδῶ μία σχετικὴ παρένθεση, ἀναφέρουμε πὼς στὴν περίοδο τῆς Πρώιμης Χαλκοκρατίας, γιὰ τὴν παραγωγὴ τῶν ἐργαλείων οἱ κάτοικοι τῆς Λέσβου χρησιμοποιοῦσαν σὲ μεγάλη συχνότητα τὸν πυριτόλιθο, ποὺ προσδιορίζεται σὲ τρία εἴδη πετρωμάτων: α) ἡφαιστειακὸ γυαλί, ποὺ ἐμφανίζεται μέσα σὲ ἰγκνιμπρίτες ὡς ἀποτέλεσμα συγκόλλησης ἡφαιστειακῶν πυρακτωμένων νεφῶν, β) ὀπάλιο ἢ χαλκηδόνιο, ποὺ εἶναι προϊὸν ὑδροθερμικῆς