ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΛΕΣ Ἕνα «μυστήριο» ποὺ ἐκτυλίσσεται στὴ συμβολὴ τῶν ὁδῶν Ἀμαλίας καὶ Συγγροῦ: Τὸ βάθρο ἔχει τοποθετηθῆ σχεδὸν ἐδῶ κι ἕνα χρόνο. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ἐπιγραφὴ «Μέγας Ἀλέξανδρος, 356-323 π.X.». Καὶ βεβαίως τὸ ὄνομα τοῦ δημάρχου ποὺ εἶχε τὴν ἰδέα νὰ στήσῃ τὸ βάθρο. Ὅμως ὁ μέγας στρατηλάτης... ἄφαντος. Οὐδεὶς γνωρίζει μάλιστα ἀπ’ τοὺς «ἰθύνοντες» τῆς πάλαι ποτὲ ἐνδόξου πόλεως, ἂν τελικῶς θὰ στηθῇ κάποιο ἄγαλμα ἢ ἂν ματαιώθηκε τὸ ἐγχείρημα: Ἀπ’ τὸ γραφεῖο τῆς νῦν δημάρχου, στὸ πολιτιστικὸ τμῆμα κι ἀπὸ κεῖ στὸ ἀρχιτεκτονικό, κατόπιν δὲ στὸ τμῆμα κοινοχρήστων χώρων, στὸ τηλεφωνικὸ κέντρο τοῦ δήμου καὶ τανάπαλιν· οὐδεὶς ἀναλαμβάνει νὰ δώσῃ μία ἀπάντηση. Ἄλλωστε ἡ ἀπεικόνιση δὲν ἔχει καὶ τόση σημασία, ἡ «ταμπέλλα» ἀρκεῖ καὶ μὲ τὸ παραπάνω. Ἡ «ταμπέλλα» ὁριοθετεῖ ὄχι μόνο τὴν παροῦσα περίπτωση ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη τὴ σχέση τοῦ σημερινοῦ Ρωμαίικου μὲ τὴν Ἀρχαιότητα. Οἱ «ταμπέλλες» τοῦ «ἀρχαίου μεγαλείου» καὶ τοῦ «ἐνδόξου παρελθόντος», στερούμενες ὁποιουδήποτε περιεχομένου ἢ οὐσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, καταδηλώνουν τὸ μέγεθος τῆς ἀναξιότητας, τῆς ἀνοησίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐχθρότητας. Ὅμως οὔτε ὁ Ἀλέξανδρος οὔτε καὶ ἡ Ἑλλάδα περιμένουν τὴν ἱστορική τους καταξίωση ἀπ’ τὸ λόγο καὶ τὶς πράξεις μιᾶς δράκας ἐξαθλιωμένων Ρωμιῶν. Χωρὶς νὰ τὴ ζητήσουν, τὴν ἔλαβαν ἁπλόχερα ἀπ’ τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Παν. Λ. Κουβαλάκης