Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Τὰ τεφαρίκια Ἄ, μὴν ἀντιλέγετε, θὰ σᾶς μαλώσω! Ἔχει μαλλιάσει ἡ γλῶσσα μου τόσα χρόνια, νὰ σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι γιὰ σᾶς διαλέγω πάντα τὸ καλύτερο. Ρίξτε μιὰ ματιὰ γύρω σας καὶ θὰ τὸ διαπιστώσετε, ἀχάριστοι Ρωμιοί. Ἀφῆστε λοιπὸν τοὺς ἀφορισμοὺς τοῦ τύπου: «ὅλοι ἴδιοι εἶναι» καὶ μάθετε νὰ κρίνετε ὑπεύθυνα. Ἀπὸ ποῦ θέλετε ν’ ἀρχίσω, γιὰ νὰ σᾶς ἀποδείξω ὅτι τὸ πιὸ τεφαρίκι πρᾶγμα ποὺ κυκλοφορεῖ στὴν πιάτσα τὸ καπαρώνω γιὰ σᾶς καὶ τὸ σερβίρω τεχνηέντως, γιὰ νὰ σᾶς γίνη πιὸ οἰκεῖο καὶ εὔπεπτο; Θέλετε ἀπὸ τὸ πολίτευμα; Τὸ καλύτερο, τὸ δημοκρατικώτερο! Ὅλοι ἴσοι εἶστε. (Τώρα ἂν κάποιος ἀξίζει περισσότερο, ἄσ’ τον νὰ κουρεύεται). Ὅλοι ψηφίζετε (λογικοί, παράφρονες, ἔντιμοι, ἐγκληματίες, καταξιωμένοι, ἀλῆτες) κι ὅσοι ἀρνεῖσθε νὰ τὸ κάνετε, ἀπ’ τ’ αὐτὶ καὶ στὸν εἰσαγγελέα. Ὅλοι ἐκλέγεσθε, ἢ μᾶλλον ὄχι, ὅσοι θέλω ἐγὼ ἐκλέγονται. Δηλαδὴ πάλι οἱ καλύτεροι. Αὐτοὶ ποὺ μὲ προσκυνοῦν ὡς «νονό», αὐτοὶ ποὺ ξέρουν νὰ λένε «μάλιστα», αὐτοὶ ποὺ κόπτονται γιὰ τὸ συμφέρον τῆς κοινωνίας. (Ἔ, καλά, ὄχι γιὰ ὅλη τὴν κοινωνία, γιὰ ἕνα μέρος της, ποὺ κι αὐτὸ κοινωνία εἶναι στὸ κάτω-κάτω). Ὅλοι φορολογεῖστε – κι αὐτὸ μ’ ἀρέσει. Ἄλλος περισσότερο (ὅποιος δὲν ἔχει) κι ἄλλος λιγώτερο (ὅποιος ἔχει). Ὅλοι δανείζεστε ἀπὸ τὰ φερέγγυα πιστωτικὰ ἱδρύματά μου. Ὅλοι ἐκκλησιάζεστε στοὺς ναοὺς τοῦ μεγάλου πατερούλη, κι ὅποιος δὲν τὸ κάνει εἶναι «ἐκβλητότερος κοπρίων». Ὅλοι διασκεδάζετε μὲ τοὺς τυποποιημένους τρόπους ποὺ ἐγὼ ὁρίζω. Κι ἐδῶ ἐπιλέγω τὸ καλύτερο. Τώρα, ἂν ἡ αἰσθητικὴ προσβάλλεται, τὰ τύμπανα τῶν αὐτιῶν σας γίνωνται ξεσκονόπανα καί, ἀντὶ νὰ ξεκουράζεστε, κουράζεστε περισσότερο, ἔ, πρόβλημά σας! Ὅλοι ἐνημερώνεστε ἀντικειμενικὰ καὶ ὑπεύθυνα ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης, ποὺ στελεχώνονται καὶ καθοδηγοῦνται ἐπίσης ἀπὸ τοὺς καλύτερους (ποὺ κάνουν ὅ,τι τοὺς λέω, εἰδ’ ἄλλως οἱ τσέπες τους θὰ πιάσουν πουρί). Κι ὅλα μαζὶ τὰ παραπάνω δένουν σ’ ἕνα ἁρμονικὸ σύνολο, ποὺ μόνο ἡ μαεστρία μου θὰ μποροῦσε νὰ συγκεράσῃ. Ρίξτε μιὰ ματιὰ στὶς κοσμικὲς στῆλες, γιὰ νὰ δῆτε ὅλα τὰ τεφαρίκια παρέα. Τραπεζῖτες, πολιτικοί, ἐπιχειρηματίες, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, κληρικοὶ καὶ πάει λέγοντας. Ὁμοτράπεζοι, ὁμογάλακτοι καὶ –ἐν πολλοῖς– ὁμοκρέββατοι! Σωστὴ νομενκλατούρα. Βέβαια τὸν ἑαυτό σας δὲν πρόκειται νὰ δῆτε πουθενά. Ἐσεῖς ὑπάρχετε γιὰ νὰ τοὺς θαυμάζετε, νὰ τοὺς στηρίζετε, νὰ τοὺς χειροκροτῆτε καὶ φυσικὰ νὰ τοὺς ταΐζετε. Οὔτε ἐμένα θὰ δῆτε. Ξέρω νὰ κρύβωμαι πίσω καὶ ἐπάνω ἀπ’ ὅλους, γιὰ νὰ τοὺς ἐπιβλέπω. Κι ἂν κάποιος μοῦ κάνῃ τὴν ἀνάποδη, ἢ κάποιο ἀτύχημα θὰ τοῦ συμβῇ, ἢ θὰ τὸν ξεχάσῃ καὶ ἡ μάνα του. Γι’ αὐτὸ σᾶς λέω, πάψτε νὰ δυσφορῆτε γιὰ τὰ κακῶς κείμενα στὸ ῥωμαίικο. Ἐγὼ ποὺ τὸ δημιούργησα ξέρω καὶ νὰ τὸ ἐλέγχω, χωρὶς νὰ χρειάζεται ἡ δική σας γνώμη. Ὅλα πᾶνε θαυμάσια στὴ χώρα σας, ποὺ εἶναι πλασμένη ἀγγελικὰ – ἀνεξάρτητα ἐὰν ἐσᾶς σᾶς παίρνῃ καθημερινὰ ὁ διάβολος ὅλο καὶ περισσότερο. Ἐκεῖνο ποὺ σᾶς ζητῶ εἶναι νὰ εἶστε ψύχραιμοι καὶ ἀπαθεῖς. Γιατί, ἂν ξυπνήσετε, θὰ πάρῃ κι ἐμένα τὸ Σάρωθρον