Μιὰ κοινωνικὴ μάστιγα 2.000 ἐτῶν Ὁ Χριστιανισμὸς ἀπ’ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἐμφανίσεώς του στοὺς κόλπους τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας λειτούργησε σὰν πολιτικοθρησκευτικὴ κίνηση («καισαροπαπισμός»). Οἱ πρῶτοι χριστιανοί, Ἑβραῖοι στὴν καταγωγή, κινοῦνταν καὶ λειτουργοῦσαν περίπου σὰν τοὺς σημερινοὺς ἀναρχικούς. «Ὁ Κλαύδιος ἐξεδίωξε ἀπ’ τὴ Ρώμη μερικοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐστασίαζαν ἀδιάκοπα παροτρυνόμενοι ἀπὸ κάποιον Χρῆστον». [Ἐννοεῖ τὸν ἀνώνυμο τότε Ἰησοῦ («Κλαύδιος» Ξ25, Γάιος Σουητώνιος)]. Σύντομα οἱ πατριάρχες τῆς νέας Ἰουδαϊκῆς αἱρέσεως θὰ καταφέρουν νὰ ἀναστρέψουν τὶς κοινὲς σ’ ὅλους τοὺς λαοὺς ἔννοιες καλὸ-κακὸ καὶ ἀληθὲς-ψευδές, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Φ. Νίτσε. Ἀξίες καὶ πρότυπα πανάρχαια θὰ ξεπέσουν ἀνεπανόρθωτα. Ἡ ρώμη θ’ ἀντικατασταθῇ ἀπ’ τὴν ἀσθενικότητα, ἡ ὑπερηφάνεια ἀπ’ τὴν ταπείνωση, ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς ἀπ’ τὴ λύπη καὶ τὴ μελαγχολία· ὁ ἀθλητισμὸς θὰ γίνῃ μοναχισμός, ὁ ἥρωας μάρτυρας, ἡ ἔρευνα ἄλογη πίστη, τὸ θάρρος φόβος, ἡ λογικὴ παράνοια. Τέχνες, ἐπιστῆμες, ἑορτές, παραδόσεις καὶ ἔθιμα θὰ συρρικνωθοῦν. Ἡ ἐχθρότητα ποὺ καλλιεργήθηκε γιὰ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα, τὴ σεξουαλικὴ σχέση καὶ τὸν ἔρωτα, ὡδήγησε τὸ χριστιανικὸ «ποίμνιο» νὰ μισήσῃ τὴ γυναῖκα-μητέρα, ταυτίζοντάς την μὲ τὸν σατανᾶ (Βλέπε «Δαυλός», τ. 236-237). Ἡ θεὰ τοῦ οὐρανίου καὶ ἀνθρωπίνου ἔρωτος Ἀφροδίτη διαπομπεύθηκε ὡς πόρνη καὶ δαιμόνισσα καὶ οἱ ναοί της μετατράπηκαν σὲ πορνεῖα-χαμαιτυπεῖα. Ἀναχωρητὲς-ἀσκητές, ἐρημῖτες, σπηλαιόβιοι καὶ τρωγλοδύτες θ’ ἀποτελέσουν τὸ πρότυπο τοῦ μεσαιωνικοῦ ἀνθρώπου ποὺ θ’ ἀκολουθήσῃ τὸ δόγμα. Τὸ παράλογο ποὺ διαπότιζε τὴ νέα θρησκεία ὡδήγησε τοὺς μοναχοὺς-ἀσκητὲς σὲ παράλογες ἀκρότητες. Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας, αἰγυπτιακῆς καταγωγῆς, πέρασε τὴ ζωή του μέσα σὲ μιὰ σπηλιὰ τῆς Ἐρυθραίας, προσευχόμενος στὸν Γιαχβέ. Στὸ διάστημα ποὺ ἀσκήτευε δὲν ἄλλαξε ποτὲ ἔνδυμα, δὲν ἔπλυνε ποτὲ τὸ σῶμα του καὶ τρεφόταν ἡμέρα παρὰ ἡμέρα μὲ ἕνα ξερὸ παξιμάδι. Γυναῖκα δὲν γνώρισε ποτέ. (Λῆμμα «Ἅγιος Ἀντώνιος» τῆς Ἐγκυκλοπαίδειας «Ἥλιος»). Ὁ φιλοσοφίζων μοναχὸς τῆς αἱρέσεως τῶν γνωστικῶν Ὠριγένης αὐτοευνουχίσθηκε1 – καθὼς καὶ πολλοὶ ὀπαδοί του. Ὁ Αἰγύπτιος ἀσκητὴς Παχώμιος μαστίγωνε καθημερινῶς τοὺς τρεῖς χιλιάδες μοναχοὺς τοῦ τάγματός του καθὼς καὶ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Βησσαρίων αὐτοβασανιζόταν μὲ ἀγκάθια, γιὰ νὰ τοῦ φύγουν οἱ ἁμαρτίες. Ὁ ἐκ Σαξωνίας ἅγιος Γορδικὸς τρεφόταν ἀποκλειστικὰ μὲ σάπιο φαγητό, ἐνῷ ἡ καλόγρια Ἐλισάβετ ἔπινε τὰ οὖρα της ἀπὸ εὐλάβεια! Ὁ Σύριος Βαραδᾶτος ζοῦσε μονίμως μέσα σ’ ἕνα σάκκο μὲ μία μόνο τρύπα, ἀπ’ τὴν ὀποία ἀνέπνεε, τρεφόταν, οὐροῦσε καὶ ἀφώδευε. Ὁ Μακάριος ὁ Ἀλεξανδρινός, δεμένος