Μιὰ κοινωνικὴ μάστιγα 2.000 ἐτῶν ὉΧριστιανισμὸς ἀπ’ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἐμφανίσεώς του στοὺς κόλπους τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας λειτούργησε σὰν πο- λιτικοθρησκευτικὴ κίνηση («καισαροπαπισμός»). Οἱ πρῶτοι χριστιανοί, Ἑβραῖοι στὴν καταγωγή, κινοῦνταν καὶ λειτουρ- γοῦσαν περίπου σὰν τοὺς σημερινοὺς ἀναρχικούς. «ὉΚλαύδιος ἐξε- δίωξε ἀπ’ τὴ Ρώμη μερικοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐστασίαζαν ἀδιάκοπα παροτρυνόμενοι ἀπὸ κάποιον Χρῆστον».[Ἐννοεῖ τὸν ἀνώνυμο τότε Ἰησοῦ («Κλαύδιος» Ξ25, Γάιος Σουητώνιος)]. Σύντομα οἱ πατριάρχες τῆς νέας Ἰουδαϊκῆς αἱρέσεως θὰ καταφέρουν νὰ ἀνα- στρέψουν τὶς κοινὲς σ’ ὅλους τοὺς λαοὺς ἔννοιες καλὸ-κακὸκαὶ ἀληθὲς-ψευδές, ὅπως παρατηρεῖ ὁ Φ. Νίτσε. Ἀξίες καὶ πρότυπα πανάρχαια θὰ ξεπέσουν ἀνε- πανόρθωτα. Ἡ ρώμη θ’ἀντικατασταθῇ ἀπ’ τὴν ἀσθενικότητα, ἡ ὑπερηφάνεια ἀπ’ τὴν ταπείνωση, ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς ἀπ’ τὴ λύπη καὶ τὴ μελαγχολία· ὁ ἀθλητι- σμὸς θὰ γίνῃ μοναχισμός, ὁ ἥρωας μάρτυρας, ἡ ἔρευνα ἄλογη πίστη, τὸ θάρρος φόβος, ἡ λογικὴ παράνοια. Τέχνες, ἐπιστῆμες, ἑορτές, παραδόσεις καὶ ἔθιμα θὰ συρρικνωθοῦν. Ἡ ἐχθρότητα ποὺ καλλιεργήθηκε γιὰ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα, τὴ σε- ξουαλικὴ σχέση καὶ τὸν ἔρωτα, ὡδήγησε τὸ χριστιανικὸ «ποίμνιο»νὰ μισήσῃ τὴ γυναῖκα-μητέρα, ταυτίζοντάς την μὲ τὸν σατανᾶ (Βλέπε «Δαυλός», τ. 236-237). Ἡ θεὰ τοῦ οὐρανίου καὶ ἀνθρωπίνου ἔρωτος Ἀφροδίτη διαπομπεύθηκε ὡς πόρ- νη καὶ δαιμόνισσα καὶ οἱ ναοί της μετατράπηκαν σὲ πορνεῖα-χαμαιτυπεῖα. Ἀνα- χωρητὲς-ἀσκητές, ἐρημῖτες, σπηλαιόβιοι καὶ τρωγλοδύτες θ’ἀποτελέσουν τὸ πρότυπο τοῦ μεσαιωνικοῦ ἀνθρώπου ποὺ θ’ ἀκολουθήσῃ τὸ δόγμα. Τὸ παράλογο ποὺ διαπότιζε τὴ νέα θρησκεία ὡδήγησε τοὺς μοναχοὺς-ἀσκητὲς σὲ παράλογες ἀκρότητες. Ὁ ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας, αἰγυπτιακῆς καταγωγῆς, πέρασε τὴ ζωή του μέσα σὲ μιὰ σπηλιὰ τῆς Ἐρυθραίας, προσευχόμενος στὸν Γιαχβέ. Στὸ διάστημα ποὺ ἀσκήτευε δὲν ἄλλαξε ποτὲ ἔνδυμα, δὲν ἔπλυνε ποτὲ τὸ σῶμα του καὶ τρεφόταν ἡμέρα παρὰ ἡμέρα μὲ ἕνα ξερὸ παξιμάδι. Γυναῖκα δὲν γνώρισε ποτέ. (Λῆμμα «Ἅγιος Ἀντώνιος» τῆς Ἐγκυκλοπαίδειας «Ἥλιος»). Ὁ φιλοσοφίζων μοναχὸς τῆς αἱρέσεως τῶν γνωστικῶν Ὠριγένης αὐτοευνουχίσθη- κε1– καθὼς καὶ πολλοὶ ὀπαδοί του. ὉΑἰγύπτιος ἀσκητὴς Παχώμιος μαστίγω- νε καθημερινῶς τοὺς τρεῖς χιλιάδες μοναχοὺς τοῦ τάγματός του καθὼς καὶ τὸν ἑαυτόν του. ὉΒησσαρίων αὐτοβασανιζόταν μὲ ἀγκάθια, γιὰ νὰ τοῦ φύγουν οἱ ἁμαρτίες. Ὁ ἐκ Σαξωνίας ἅγιος Γορδικὸς τρεφόταν ἀποκλειστικὰ μὲ σάπιο φα- γητό, ἐνῷ ἡ καλόγρια Ἐλισάβετ ἔπινε τὰ οὖρα της ἀπὸ εὐλάβεια! Ὁ Σύριος Βα- ραδᾶτος ζοῦσε μονίμως μέσα σ’ ἕνα σάκκο μὲ μία μόνο τρύπα, ἀπ’ τὴν ὀποία ἀνέ- πνεε, τρεφόταν, οὐροῦσε καὶ ἀφώδευε. ὉΜακάριος ὁ Ἀλεξανδρινός, δεμένος