Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Οἰδίπους ἐπί... Ζιμπάμπουε! Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ μὴ θαυμάσῃ τὸν ρηξικέλευθον Ἀμερικανὸ θεατράνθρωπο κ. Μίκαελ Κάν, ὅστις φιλο- δοξεῖ τὸν Σεπτέμβριον νὰ διδάξῃ τὰ κατὰ Σοφοκλῆ πά- θη τῶν Λαβδακιδῶν ἐν Ἡρωδείῳ. Ὁ ἐν λόγῳ σκηνοθέ- της, ἀφοῦ διέτριψεν ἐπὶ μῆνας εἰς τὴν Ζιμπάμπουε καὶ κατόπιν ἐνδελεχοῦς ἐρεύνης, κατέληξεν εἰς τὸ περισπούδαστον συμπέρασμα, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι ἔχουν «κοινοὺς μύθους καὶ θεϊκὲς ἐντολές, πα- ράλληλους λοιμοὺς καὶ ἐξουσίες βασιλικῶν οἰκογενειῶν» μὲ τοὺς παναρχαί- ους καὶ ἐξαιρετικῶς διακρινομένους διὰ τὴν θεατρικήν των παράδοσιν Ζι- μπαμπουϊανούς. Βεβαίως ὁ ἄνθρωπος φιλοξενούμενος ἐν Ἀθήναις θὰ εἶναι καί, ἐπιθυμῶν νὰ κόψῃ κανὲν εἰσιτήριον, δὲν μᾶς λέγει εὐθέως τὴν ἀλήθειαν ἐκ λόγων ἁβρο- φροσύνης. Ὅτι δηλαδὴ οἱ ἄθλιοι πρόγονοί μας, μεταβάντες εἰς τὸ εὐκλεὲς καὶ γνωστὸν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας διὰ τὴν καλλιέργειαν τῶν γραμμάτων ἀφρικα- νικὸν αὐτὸ κράτος, κατέκλεψαν τοὺς μύθους τοῦ Οἰδίποδος, διὰ νὰ τοὺς πα- ραστήσουν εἰς τὸ κλεινὸν ἄστυ τῆς Παλλάδος. Πιστεύων δὲ ἀκραδάντως ὅτι «Ἡ ἀρχαία Ἀφρική, ἡ χρήση τοῦ χρώματος, ὁ ρυθμός, ἔχουν τὸ ἀντίστοιχό τους στὴν ἱστορία τοῦ Σοφοκλῆ» καὶ προφανῶς διὰ νὰ μᾶς δείξῃ τὴν αὐθε- ντικὴν ἑρμηνείαν τῶν προαναφερθεισῶν τραγῳδιῶν, ἐπέλεξε ἕνα θίασον ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ «Ἀφροαμερικάνους». Καὶ ἐπειδὴ δέ, ὡς εἶναι τοῖς πᾶσι γνω- στόν, τὰ ἀρχαιοελληνικὰ κοστούμια καὶ κυρίως οἱ ὡραῖοι χιτῶνες δὲν «δέ- νουν» μὲ τὴν ἀρχαίαν ἑλληνικὴν τραγῳδίαν, ὁ προοδευτικὸς κ. Μίκαελ Κὰν προετίμησε κοστούμια ἐμπνευσμένα ἀπὸ τὴν 25ην Δυναστείαν τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Αἰγύπτου. Τώρα, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶσται, θὰ εἶστε ἄδικοι καὶ κακόβουλοι, ἂν σκεφθῆτε ὅτι ὁ καλὸς αὐτὸς σκηνοθέτης ἔρχεται εἰς τὴν χώραν μας νὰ προπαγανδίσῃ τὸν Ἀφροκεντρισμόν, καὶ μάλιστα ἐπισήμως, προσκεκλημένος ὑπὸ τοῦ Ρω- μαίικου κρατιδίου. Θεὸς φυλάξοι! Τὴν ἀποκατάστασιν τῆς θεατρικῆς τιμῆς τῶν κλασικῶν Ζιμπαμπουϊανῶν θεατρικῶν συγγραφέων ἔρχεται νὰ ζητήσῃ. Καὶ ἡμεῖς, ὡς φιλοθεάμονες, πρέπει νὰ συρρεύσωμεν ἀθρόοι εἰς τὸ Ἡρώδει- ον, προκειμένου νὰ ἀπολαύσωμεν αὐτὸ τὸ ἀριστούργημα τῶν ἀριστουργη- μάτων. Καὶ ὀφείλομε «νὰ βγάλωμεν ἀσπροπρόσωπους» σκηνοθέτην καὶ ἠθο- ποιούς. Πρὸς τοῦτο καλὸν θὰ ἦτο εἰς τὸ φινάλε τῆς παραστάσεως νὰ τοὺς ρί- ψωμεν, ἀντὶ ἀνθέων, τὰ πρόβια καὶ τὰ ἀγελαδινὰ γιαουρτάκια, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχωμεν φέρει εἰς τὸ θέατρον ἐπὶ τούτῳ. Γιῶργος Πετρόπουλος