Ἕνας Μαῦρος ἀγωνιστὴς τοῦ ’21 ™τὰ φύλλα κάποιων παλιῶν ἐφημερίδων γίνεται ἐκτενὲς ἀφιέρωμα σ’ ἕναν Ἀφρικανό, τὸν Χρῆστο τὸν Ἀράπη (βλ. εἰκ. 1), γεγονὸς ποὺ ὅπως ἦταν φυσικὸ μοῦ τράβηξε τὴν προσοχή: «...Ὁ ὑπὸ τὸ ἀνωτέρω ὄνομα γνωστότατος Αἰθίοψ ἦτο μία προσωπικότης τόσον ἐξαιρετικὴ μάλιστα διὰ τὸ χρῶμα της, ὥστε ἄδικον θὰ ἦτο νὰ παραλειφθῇ ἀπὸ τὰς σελίδας τοῦ Ἄστεος, προωρισμένας νὰ παρέχωσι θέσιν εἰς πᾶσαν ἀτομικότητα, εἰς πάνταν τύπον διακρινόμενον ὁπωσδήποτε τῆς κοινῆς ὁμοιομορφίας...». Ὁ σεμνὸς αὐτὸς ἄνθρωπος καταγόταν ἀπ’ τὴν Αἰθιοπία, γιὰ τὸν λαὸ τῆς ὁποίας πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἀπὸ τὰ ὁμηρικὰ ἀκόμη χρόνια διατηρεῖ δεσμοὺς ἀγάπης καὶ φιλίας μὲ τὸν Ἑλληνικὸ λαό. Ἄλλωστε καὶ ἐτυμολογικὰ ἡ λέξη Αἰθιοπίαεἶναι ἑλληνικώτατη, διότι δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν σύνθεση τῶν λέξεων αἴθω (=ἀνάβω, φωτίζω, λάμπω ἐκ τοῦ μαύρου, π.χ. αἰθαλός, δηλαδὴ ὁ καπνισμένος) καὶ ὂψ (=ὄψη). Δηλαδὴ αἰθίοψεἶναι ὁ «ἔχων λαμπερὴ –ἐκ τοῦ μαύρου– ὄψη». Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἄλλωστε ἡ ἀφρικανικὴ αὐτὴ φυλή, φέρουσα ἕνα ἰδιαίτερο γυαλιστερὸ καφὲ χρῶμα στὸ δέρμα της, ξεχωρίζει ἔντονα ἀπὸ τοὺς λοιποὺς κατοίκους τῆς Μαύρης ἠπείρου. Ἐπανερχόμενοι στὸν Χρῆστο τὸν Ἀράπη, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι μιὰ περιπέτεια, ποὺ προφανῶς θὰ τοῦ χάραξε τὴν ζωή, ἦταν ἡ σύλληψη καὶ ἡ μαστίγωσή του ἀπὸ Ἄγγλους ἀξιωματούχους, ποὺ τότε, λόγῳ τῆς ἐπικρατούσας πολιτικῆς ἀστάθειας, εἶχαν ἐγκατασταθῆ στὴν χώρα μας. Αἰτία τοῦ ξυλοδαρμοῦ του ἦταν, ἀπ’ ὅ,τι διαβάζουμε, ἡ παράνομη πώληση οἰνοπνευματωδῶν ποτῶν στοὺς Βρετανοὺς στρατιῶτες: «...Ἐμίσει τοὺς Ἄγγλους θανασίμως διὰ τὸν ἑξῆς λόγον. Ἐπὶ κατοχῆς ἀπετόλμα νὰ πωλῇ κρυφίως εἰς τοὺς Ἄγγλους στρατιώτας πνευματώδη ποτά, ἐνῷ τὸ τοιοῦτο αὐστηρῶς ἀπηγορεύετο ὑπὸ τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου. Φωραθεὶς δὲ συνελήφθη καὶ ἀνηλεῶς ἐμαστιγώθη. Καὶ ὅμως κατὰ τὰς στιγμὰς τῆς εὐθυμίας του, προσκαλούμενος, δὲν ἐδίσταζε ν’ ᾄδη ἀγγλικὰ ᾄσματα, κωμικώτατα στρεβλῶν τὰς λέξεις καὶ νὰ χορεύῃ τὴν ἰγγλεζίναν!» Δηλαδὴ ἐνῷ οἱ Ἐγγλέζοι πίνανε, κατόπιν οἱ ἴδιοι τὸν χτυπάγανε... Ἄξιο παρατήρησης ὅμως εἶναι καὶ τὸ ἦθος ποὺ ἐπεδείκνυε αὐτὸς ὁ ἄντρας μέσα στὴν νεοσύστατη ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἀπ’ ὅ,τι διαβάζουμε ἦταν γλωσσομαθὴς καὶ ἀρκετὰ ἐνήμερος γύρω ἀπὸ διπλωματικὰ ζητήματα, πρᾶγμα πολὺ περίεργο γιὰ ἕναν ἁπλὸ Ἀφρικανό, ποὺ προφανῶς θὰ μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν Αἰθιοπία στὴν χώρα μας, ἀρχικὰ ὡς γενίτσαρος ἢ δοῦλος τῶν Ὀθωμανῶν, μεταπηδώντας προφανῶς κατόπιν στὸ ἑλληνικὸ στρατόπεδο. «Διὰ πᾶν εὐτυχὲς γεγονός, μνηστείαν γάμου, γέννησιν τέκνου, ἑορτὴν ὀνόματος ἢ ἑορτὴν γενέθλιον, πρῶτα τὰ συγχαρητήρια τοῦ Χρήστου ἔφθαναν εἰς τὸν ἑορτάζοντα ἐνίοτε μετὰ μιᾶς