H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΑΖΑΡΗΣ, Ἡ Τεχνολογία τῶν Θεῶν Τύχῃ ἀγαθῇ, βρίσκει τὴ χρυσῆ τομή της στὸ παρὸν ἔργο ἡ ἔρευνα τοῦ ἀπωτάτου παρελθόντος, ἡ ὁποία δεινοπαθεῖ ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὴν ἐκτρέπουν γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τὶς σκοπιμότητες θρησκευτικῶν, ἰδεολογικῶν καὶ ἐπιστημονικῶν δογμάτων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐπίσης τὴν ἐκτρέπουν γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τὶς φαντασιώσεις τους. Καὶ ἡ πρώτη καὶ ἡ δεύτερη ἐκτροπὴ ὡστόσο ἔχουν ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα, τὴν δι’ ὑποτιμήσεως ἢ ὑπερεκτιμήσεως –εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα– συσκότιση τῆς εἰκόνας τῆς ἀνθρώπινης παρουσίας στὸν Πλανήτη: μιὰ συσκότιση ποὺ ἐμποδίζει τὴ συνείδηση τῆς ἀνθρωπότητας νὰ καταλάβῃ ἀπὸ ποῦ ἔρχεται, ἄρα ποῦ βρίσκεται, ἄρα πρὸς ποῦ ὁδεύει – μ’ ἄλλα λόγια τὴν καθιστᾷ ἀνίκανη νὰ καθορίσῃ μιὰ ἀσφαλῆ πορεία πρὸς τὸ μέλλον, μὲ δείκτη καὶ σύμβουλο τὰ πραγματικὰ συμβάντα τοῦ παρελθόντος. Ἡ ἀγαθὴ συγκυρία ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ἰσορροπία τοῦ λόγου ποὺ ἀρθρώνεται στὶς σελίδες τοῦ βιβλίου, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἐκφέρων τὸν λόγον αὐτὸν συνδυάζει ἁρμονικὰ δύο πρώτιστης σημασίας προϋποθέσεις: τὴν θετικὴ (δηλ. αὐτὴ ποὺ τίθεται ἐπὶ τοῦ ἀντικειμένου καὶ δὲν αἰωρεῖται) σκέψη καὶ τὴν ἀπροκατάληπτη, ἀδογμάτιστη, ἄνευ ἐπαγγελματικοῦ ἢ ἄλλου σκοποῦ ἐρευνητικὴ διάθεση. Πράγματι, ὁ κ. Ἰωάννης Λάζαρης, ἠλεκτρολόγος-ἠλεκτρονικὸς μηχανικὸς E.M.Π., ἐν ἐνεργείᾳ ἀντισυνταγματάρχης-ἐμπειρογνώμων ἐξοπλισμῶν τοῦ Τεχνικοῦ Σώματος τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν ἐρασιτέχνης ἀλλὰ συστηματικὸς ἐρευνητὴς τῶν ἐπιστημονικῶν καὶ τεχνολογικῶν πληροφοριῶν ποὺ διέσωσαν οἱ ἀρχαῖες πηγές, ὅσον ἀφορᾷ στὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὴ διάρκεια τῶν χιλιετιῶν τοῦ ἀχανοῦς καὶ ὁμιχλώδους παρελθόντος, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐξ ὁρισμοῦ διαθέτει τὴν «ὅραση» γιὰ νὰ τὸ δῇ ὅπως εἶναι. Ἡ αὐστηρὴ προσκόλληση ταυτόχρονα στὶς ἱστορικὲς πηγὲς καὶ στὶς σημερινὲς τεχνολογικὲς κατακτήσεις διακρίνει ὁλόκληρο τὸ ἔργο – καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ ἰδιάζον γνώρισμα τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, ποὺ συνιστᾷ καὶ τὴν ἐγγύηση τῆς ἀξιοπιστίας του. Ὁ «Δαυλὸς» δίδει τὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ προσφιλοῦς συνεργάτη μας στὴ δημοσιότητα, μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι γίνεται μέσῳ αὐτοῦ ἕνα στέρεο βῆμα πρὸς τὴν ἀλήθεια, ποὺ κρύβεται στὴ λεγόμενη «Προϊ- Μιὰ ἄποψη γιὰ τὸ ὄνομα Γραικὸς-Grajus Στὸ τεῦχος 256, Ἀπρίλιος 2003, στὴν σελίδα 16659 τοῦ «Δ» δημοσιεύθηκε ἐπιστολὴ πρὸς τὸ περιοδικὸ τοῦ τ. Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κ. Χρ. Σαρτζετάκη. Ἐπιθυμῶ νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τῆς ἐπιστολῆς. Τὸ ὄνομα Γραικοὶ(Graeci, Graci) προέρχεται ἀπὸ τὶς προ-Ολύμπιες θεές, τὶς Γραῖες. Οἱ Γραῖες ἦταν ἡλικιωμένες γυναῖκες. Δὲν ἦταν ποτὲ νέες. Οἱ γονεῖς τους ἦταν ὁ Φόρκυς καὶ ἡ Κητώ. Οἱ Γραῖες εἶναι τρεῖς, σὲ μερικὲς παραδόσεις δύο καὶ ὀνομάζονται Ἐνυώ, Πεμφρηδὼ καὶ Δεινώ. Καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ εἶχαν ἕνα μόνο μάτι καὶ ἕνα μόνο δόντι, ποὺ τὰ δανείζονταν μὲ τὴ σειρά. Ζοῦσαν στὶς ἐσχατιὲς τῆς Δύσης, στὴ χώρα τῆς Νύχτας, ὅπου δὲν λάμπει ποτὲ ὁ Ἥλιος. Ὁ μόνος μῦθος στὸν ὁποῖο ἐμφανίζονται, εἶναι ὁ μῦθος τοῦ Περσέα. Ὅταν ὁ Περσέας ἔφυγε γιὰ νὰ σκοτώσῃ τὴ Μέδουσα, στὸ δρόμο συνάντησε πρῶτα τὶς Γραῖες. Ἦταν οἱ φύλακες, ποὺ εἶχαν ταχθῇ νὰ κλείνουν τὸν δρόμο ποὺ ὡδηγοῦσε στὶς Γοργόνες. Καθὼς εἶχαν ἕνα μάτι, φύλαγαν μὲ τὴ σειρά· ἐκεῖνες ποὺ δὲν εἶχαν μάτι κοιμοῦνταν περιμένοντας. Ὁ Περσέας κατάφερε νὰ τοὺς κλέψῃ τὸ μοναδικὸ μάτι· ἔτσι βύθισε καὶ τὶς τρεῖς στὸν ὕπνο καὶ μπόρεσε νὰ περάσῃ δίχως ἐμπόδια καὶ νὰ ἐπιτύχῃ τὸν ἆθλο του. Ἔρριξε, λένε, τὸ μάτι στὴ λίμνη Τριτωνίδα (Pierre Grimal, «Λεξικὸ τῆς Ἑλληνικῆς καὶ Ρωμαϊκῆς Μυθολογίας» University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 1980: περιέχει βιβλιογραφία σὲ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείμενα γιὰ τὸν μῦθο αὐτόν). Ἂς σημειωθῇ ὅτι Τριτωνὶςεἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ὀνόματα τῆς θεᾶς τῆς Σοφίας Ἀθηνᾶς. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ λέει ὁ μῦθος εἶναι ὅτι, ἀφοῦ ὁ Περσέας πέταξε τὸ μάτι στὴ λίμνη Τριτωνίδα, ἡ θεὰ (cid:2)