Η «ΑΛΩΣΗ» ΣΤΑ 1821 ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ 1453 ἩἘπανάσταση τοῦ 1821 δὲν δικαιώθηκε ἀπὸ τὰ ἀπορρεύσαντα ἀπὸ αὐτὴν μέχρι στιγμῆς ἱστορικὰ ἀποτελέσματά της. Ἡ πρώτη πολυαίμακτη ἑξάχρονης διάρκειας ἐθνεγερσία τῆς Ἱστορίας ἀπέδωσε ἕναν συνήθη ἢ καὶ ὑποδεέστερο πολιτικά, ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ τῶν ἄλλων κρατῶν τῆς Γῆς πολιτικὸ ὀργανισμό, ποὺ μπορεῖ γενικῶς νὰ θεωρηθῇ ὡς ἕνα κρατικὸ σχῆμα ἐξαιρετικὰ ἐλλειμματικὸ ὡς πρὸς τὴν βαρειὰ ὀνομασία ποὺ ἐπισήμως υἱοθέτησε. Κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει ὅτι ἡ σημερινὴ «Ἑλλὰς» καὶ ὁ σημερινὸς «Ἕλλην» πόρρω ἀπέχουν ποιοτικὰ ἀπὸ τὴν πάλαι ποτὲ Ἑλλάδα καὶ τὸν πάλαι ποτὲ Ἕλληνα. Μπορεῖ νὰ προστεθῇ σ’ αὐτὰ καὶ τὸ μέγα ἱστορικὸ γεγονός, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ κράτους - προϊόντος τοῦ Εἰκοσιένα ὁ «Ἑλληνισμὸς τῶν Δύο Ἠπείρων καὶ τῶν Πέντε Θαλασσῶν», ὁ ὁποῖος, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἑλληνικὸ κράτος, ἐπεβίωσε ἀκλόνητος ἐπὶ χιλιάδες χρόνια στὶς προαιώνιες ἑστίες του τῆς M. Ἀσίας, τοῦ Πόντου, τῆς Θράκης, τῆς Ἀν. Ρωμυλίας, ὁλόκληρης τῆς Κύπρου κ.λπ. ὑπὸ καθεστῶτα κατακτητῶν (Ρωμαιοκρατία, Βυζαντινοκρατία, Φραγκοκρατία, Τουρκοκρατία), ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Νεοελληνικοῦ κράτους ἄρχισε νὰ συρρικνώνεται, γιὰ νὰ ξερριζωθῇ ὁριστικὰ καὶ νὰ περιορισθῇ σὲ μιὰ γεωγραφικῶς περιωρισμένη ἔκταση τῶν ἀκτῶν τῆς Μεσογείου. Τὸ τελευταῖο αὐτὸ τραγικὸ ἱστορικὸ ἀποτέλεσμα εἶναι καὶ τὸ κλειδί, γιὰ νὰ ἑρμηνεύσωμε τὴν γενικὴ ἱστορικὴ ἀποτυχία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ. Τί προκάλεσε τὴν ἐκρίζωση ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους τῶν ἄνευ διακοπῆς ἐξαπλωμένων ἐπὶ χιλιετίες σ’ ὅλες τὶς ἀκτὲς τῆς Μεσογείου Ἑλλήνων; Μία εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ φοβερὸ αὐτὸ ἐρώτημα, ποὺ δυστυχῶς κανεὶς δὲν ἔθεσε, πολλῷ μᾶλλον κανεὶς δὲν ἀπάντησε: Ἡ σύγχυση ὡς πρὸς τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα τοῦ κράτους. Οἱ διάφορες ἐξωγενεῖς σκοπιμότητες (π.χ. Ρωσία), τὰ συμφέροντα ἥκιστα ἑλληνικῶν θεσμῶν καὶ ὀργανώσεων (Ἐκκλησία) καὶ πρωτίστως ἡ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ βάση τοῦ Εἰκοσιένα, ποὺ ἦταν ἀποκλειστικὰ ἡ ἀναβίωση τῆς καθαρῆς Ἑλληνικότητας, ὅπως τὴν συνέλαβαν οἱ μεγάλοι μας προεπαναστατικοὶ διαφωτιστὲς καὶ ὅπως τὴν εἶδε ὁ ἐθνικὸς ποιητὴς (ὡς ἱστορικὴ παραγωγή, «ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν (ἀρχαίων) Ἑλλήνων τὰ ἱερά»), ὡδήγησαν στὴν «ἐξαλλαγὴ» τοῦ ἀρχικὰ καλοήθους νέου πολιτικοῦ ὀργανισμοῦ σὲ κακοήθη πολιτικὴ νεοπλασίαν, ἐκείνην τοῦ «Ἑλληνοχριστιανικοῦ» Βυζαντινισμοῦ, ἄμεση πολιτικὴ συνέπεια τοῦ ὁποίου ἦταν τὸ ἰδεολόγημα τῆς «Μεγάλης Ἰδέας» (= ἀναβίωση τοῦ Βυζαντίου), ἄμεσο ἱστορικὸ ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας ἦταν ἡ ἐξαφάνιση τοῦ πανάρχαιου παμμεσογειακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἴδια αἰτία προκάλεσε μιὰ ἀκόμη, λιγώτερο ὁρατή, ἀλλὰ χειρότερη τῆς ἐθνικῆς, συμφορά: Ὁ κυρίαρχος στὸ νέο κράτος σκοταδισμὸς καὶ παραδοσιακὸς ἀνθελληνισμὸς τῆς Θεοκρατίας καὶ τοῦ Βυζαντινισμοῦ ἀνεδείχθη σὲ ἀπόλυτον ρυθμιστὴ τῆς νεοελληνικῆς Παιδεύσεως (ὄχι μόνο τῆς σχολικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς θρησκευτικῆς, πολιτικῆς, πνευματικῆς, πολιτισμικῆς ἀγωγῆς τῶν Ἑλλήνων) καὶ κράτησε κάτω ἀπὸ τὸ βαρὺ ἀσιατικὸ πέλμα του τὸν Νεοέλληνα ἐθνικὰ συγκεχυμένον ἢ ἀσυνείδητον, ἱστορικὰ ἀνεπίγνωστον καὶ κατὰ συνέπειαν πολιτισμικὰ στεῖρον (ἐκτὸς σπανιωτάτων ἐξαιρέσεων, ἐκείνων ἀκριβῶς ποὺ τόλμησαν νὰ ἀμφισβητήσουν τὰ ἰδεολογήματα τοῦ «Ἑλληνοχριστιανισμοῦ» καὶ Ρωμιοσυνισμοῦ).