ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ ἐκβαρβαρισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχιτεκτονικῆς Κύριε διευθυντά, Σχετικῶς μὲ τὸ ρεπορτὰζ τοῦ κ. M. Μαμανέα, τὸ ἀφορῶν στὰ συμβαίνοντα εἰς τὸ ὑπὸ ἀνέγερσιν Μουσεῖον Ἀκροπόλεως στοῦ Μακρυγιάννη, θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς: Βεβαίως δὲν εἶναι μόνον ὁ ἐσωτερικὸς χῶρος, ὁ ὁποῖος δὲν ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον σοβαρᾶς μελέτης καὶ σπουδῆς παρὰ τῶν ὁρισθέντων ὡς ὑπευθύνων διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ νέου Μουσείου Ἀκροπόλεως. Ἀπὸ τὴν θέασιν τοῦ προπλάσματος («μακέττας») τοῦ τοιούτου κτιριακοῦ συγκροτήματος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀπουσιάζει πᾶσα ἀναφορὰ πρὸς τὴν ἀρχιτεκτονικὴν δομήν, τὴν μορφολογικὴν ὑφὴν τῶν κτιρίων τῶν ἱερῶν τῆς Παλλάδος Ἀθηνᾶς, ἤτοι τὴν Κλασικὴν λεγομένην Ἀρχιτεκτονικήν, προκύπτει ἡ ἀναντιστοιχία σκοπῶν καὶ μέσων διὰ τὴν προβολὴν τῆς ἐθνικῆς μας παραδόσεως. Ἡ ἔκθεσις (σκοπὸς) τῶν ἔργων τῆς Ἑλληνικῆς Τέχνης τοῦ Ἄστεος δὲν δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ ὄντως, ὅταν ταῦτα πρόκειται νὰ ἐγκλεισθοῦν ἐντὸς ἑνὸς ἐκ σκυροδέματος παραλληλεπιπέδου («κυτίου») κτιρίου (μέσον), τὸ ὁποῖον ὑπολείπεται εἰς αἰσθητικὴν καὶ αὐτῶν τῶν ἀποθηκῶν τῶν βιομηχανοστασίων τῆς βιομηχανικῆς περιοχῆς Σίνδου Θεσσαλονίκης. Ποῖος πάλιν παράγων ἐπενήργησεν καὶ ἀπετράπη ἡ ἐπιλογὴ τῆς κατασκευῆς ἑνὸς κτιρίου διὰ συγχρόνων ὑλικῶν, πανομοιοτύπου ἐκείνου τοῦ διατηρουμένου, παρὰ πᾶσαν ἔννοιαν λογικῆς καὶ δικαίου, εἰς ἐρειπιώδη κατάστα- σιν, Παρθενῶνος; Δὲν ὑπάρχουν σήμερον τὰ ἀναγκαῖα τεχνικὰ μέσα διὰ τὴν ἀνέγερσιν, ἔστω ἐκ σκυροδέματος, ἀντιγράφου αὐτοῦ; Ἔστω ὅτι οἱ κ.κ. Εὐάγ. Βενιζέλος καὶ Δ. Παντερμαλῆς δὲν ἀγαποῦν ἐνδεχομένως τὴν κλασικὴν ἀρχιτεκτονικήν, τὴν ὁποίαν ὑπολήπτονται οἱ διδάκτορες εἰς ὅλα τὰ πανεπιστήμια τοῦ κόσμου, καὶ προέβησαν εἰς αὐτὴν τὴν ἀπαράδεκτον ἐπιλογὴν «μοντέλλου»... «ἀντιμορφοκρατικῆς», ὡς ἐλέγετο κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, «τέχνης» (τῆς ἐχούσης ἀναφορὰν εἰς τὰ κτίρια τοῦ Σικάγου!). Ὅλοι οἱ ἄλλοι ὅμως ἐμπλεκόμενοι εἰς τὴν ἐθνικὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν ἔχουν καὶ αὐτοὶ ἀπαξιώσει τὴν Κλασικὴν Ἀρχιτεκτονικὴν Παράδοσιν, τὴν ὁποίαν ἐτίμησεν ὁ λαός μας μὲ τὰ νεοκλασικὰ κτίρια τῆς περιόδου τοῦ νεωτέρου ἐλευθέρου μας βίου, μέχρι τὴν δεκαετίαν τοῦ ’50, ὅτε ἐνέσκηψεν ἡ λαῖλαψ τοῦ ἐργολαβισμοῦ, ὡς... δομικὸν στοιχεῖον τοῦ κράτους; Δὲν θεωροῦν οἱ κυβερνῶντες ὅτι χρεωστοῦν εἰς τὴν πολύπαθον Ἀθήνα ἕνα κτίριον τῆς προκοπῆς, ἵνα στεγάση ὅσα μνημεῖα ἐσώθησαν ἀπὸ τὴν λαίλαπα τῶν μισελλήνων ρασοφόρων, ἕνα κτίριον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτυπώνεται ἡ ἑλληνικὴ αἰσθητική; Μετὰ τιμῆς Βασίλειος Γ. Γούσιος Δικηγόρος, Θεσσαλονίκη ΟΡΘΟΔΟ•ΙΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ: ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Μὲ ἀφορμὴ τὴ συζήτηση ποὺ ἔγινε σὲ γνωστὴ πρωινὴ ἐκπομπὴ ἑνὸς ἐκ τῶν δύο κρατικῶν καναλιῶν στὶς 6/5/03, μὲ θέμα τὶς πολιτικὲς θέσεις τοῦ ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου καὶ ἐν γένει τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας γιὰ τὴν ἔνταξη τῆς Τουρκίας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, καὶ τοὺς φόβους τοὺς ὁποίους ἐξέφρασε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος, θὰ ἤθελα νὰ θυμίσω στὸν τελευταῖο τὴν «ἀναφώνηση» τοῦ Μεγάλου Δούκα Λουκᾶ Νοταρᾶ στὶς παραμονὲς τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν», ὅπως ἀναφέρει ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν. Καὶ στηρίχθηκε τότε ἀπὸ τὴν ὁμάδα τοῦ Γεννάδιου Σχολαρίου, τοῦ πρώτου Πατριάρχη τοῦ ὑπόδουλου Ἔθνους, μὲ ἀποτέλεσμα φυσικὰ τὴν παράδοση τῆς Μεγάλης Πόλης στοὺς Τούρκους. Μία «ἀναφώνηση» βέβαια ἡ ὁποία «δὲν ἦταν τόσο σκανδαλώδης, ὅσο φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως. Διότι μὲ τὴν ἀλλοίωση τῆς πίστεως καὶ τὴν ἕνωση μὲ τὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία, ὑπῆρχε σοβαρὸς κίνδυνος νὰ στοιχίσῃ στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη πάνω ἀπὸ τὰ τρία τέταρτα τῶν Ἐπισκόπων του» (φυσικὰ γι’ αὐτοὺς οἱ ἐπισκοπὲς ἦταν κρισιμώτερες ἀπὸ τοὺς Ρωμιούς, ὅπως συνεχίζουν νὰ μᾶς ἀποκαλοῦν). (cid:2)