ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ ἐκβαρβαρισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχιτεκτονικῆς Κύριε διευθυντά, Σχετικῶς μὲ τὸ ρεπορτὰζ τοῦ κ. M. Μαμανέα, τὸ ἀφορῶν στὰ συμβαίνοντα εἰς τὸ ὑπὸ ἀνέγερσιν Μουσεῖον Ἀκροπό- λεως στοῦ Μακρυγιάννη, θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς: Βεβαίως δὲν εἶναι μόνον ὁ ἐσωτερικὸς χῶρος, ὁ ὁποῖος δὲν ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον σοβαρᾶς μελέτης καὶ σπουδῆς παρὰ τῶν ὁρισθέντων ὡς ὑπευθύνων διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ νέου Μουσείου Ἀκροπόλεως. Ἀπὸ τὴν θέασιν τοῦ προπλά- σματος («μακέττας») τοῦ τοιούτου κτιριακοῦ συγκροτήμα- τος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀπουσιάζει πᾶσα ἀναφορὰ πρὸς τὴν ἀρχι- τεκτονικὴν δομήν, τὴν μορφολογικὴν ὑφὴν τῶν κτιρίων τῶν ἱερῶν τῆς Παλλάδος Ἀθηνᾶς, ἤτοι τὴν Κλασικὴν λεγομένην Ἀρχιτεκτονικήν, προκύπτει ἡ ἀναντιστοιχία σκοπῶν καὶ μέ- σων διὰ τὴν προβολὴν τῆς ἐθνικῆς μας παραδόσεως. Ἡ ἔκθεσις (σκοπὸς) τῶν ἔργων τῆς Ἑλληνικῆς Τέχνης τοῦ Ἄστεος δὲν δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ ὄντως, ὅταν ταῦτα πρόκειται νὰ ἐγκλεισθοῦν ἐντὸς ἑνὸς ἐκ σκυροδέματος πα- ραλληλεπιπέδου («κυτίου») κτιρίου (μέσον), τὸ ὁποῖον ὑπο- λείπεται εἰς αἰσθητικὴν καὶ αὐτῶν τῶν ἀποθηκῶν τῶν βιο- μηχανοστασίων τῆς βιομηχανικῆς περιοχῆς Σίνδου Θεσσα- λονίκης. Ποῖος πάλιν παράγων ἐπενήργησεν καὶ ἀπετράπη ἡ ἐπιλογὴ τῆς κατασκευῆς ἑνὸς κτιρίου διὰ συγχρόνων ὑλικῶν, πανομοιοτύπου ἐκείνου τοῦ διατηρουμένου, παρὰ πᾶσαν ἔννοιαν λογικῆς καὶ δικαίου, εἰς ἐρειπιώδη κατάστα- σιν, Παρθενῶνος; Δὲν ὑπάρχουν σήμερον τὰ ἀναγκαῖα τε- χνικὰ μέσα διὰ τὴν ἀνέγερσιν, ἔστω ἐκ σκυροδέματος, ἀντι- γράφου αὐτοῦ; Ἔστω ὅτι οἱ κ.κ. Εὐάγ. Βενιζέλος καὶ Δ. Πα- ντερμαλῆς δὲν ἀγαποῦν ἐνδεχομένως τὴν κλασικὴν ἀρχιτε- κτονικήν, τὴν ὁποίαν ὑπολήπτονται οἱ διδάκτορες εἰς ὅλα τὰ πανεπιστήμια τοῦ κόσμου, καὶ προέβησαν εἰς αὐτὴν τὴν ἀπαράδεκτον ἐπιλογὴν «μοντέλλου»... «ἀντιμορφοκρατικῆς», ὡς ἐλέγετο κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, «τέχνης» (τῆς ἐχούσης ἀναφορὰν εἰς τὰ κτίρια τοῦ Σικάγου!). Ὅλοι οἱ ἄλλοι ὅμως ἐμπλεκόμενοι εἰς τὴν ἐθνικὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν ἔχουν καὶ αὐτοὶ ἀπαξιώσει τὴν Κλασικὴν Ἀρχιτεκτονικὴν Παράδοσιν, τὴν ὁποίαν ἐτίμησεν ὁ λαός μας μὲ τὰ νεοκλα- σικὰ κτίρια τῆς περιόδου τοῦ νεωτέρου ἐλευθέρου μας βίου, μέχρι τὴν δεκαετίαν τοῦ ’50, ὅτε ἐνέσκηψεν ἡ λαῖλαψ τοῦ ἐργολαβισμοῦ, ὡς... δομικὸν στοιχεῖον τοῦ κράτους; Δὲν θε- ωροῦν οἱ κυβερνῶντες ὅτι χρεωστοῦν εἰς τὴν πολύπαθον Ἀθήνα ἕνα κτίριον τῆς προκοπῆς, ἵνα στεγάση ὅσα μνημεῖα ἐσώθησαν ἀπὸ τὴν λαίλαπα τῶν μισελλήνων ρασοφόρων, ἕνα κτίριον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτυπώνεται ἡ ἑλληνικὴ αἰσθη- τική; Μετὰ τιμῆς Βασίλειος Γ. Γούσιος Δικηγόρος, Θεσσαλονίκη ΟΡΘΟΔΟ•ΙΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ: ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Μὲ ἀφορμὴ τὴ συζήτηση ποὺ ἔγινε σὲ γνωστὴ πρωινὴ ἐκπομπὴ ἑνὸς ἐκ τῶν δύο κρατικῶν καναλιῶν στὶς 6/5/03, μὲ θέμα τὶς πολιτικὲς θέσεις τοῦ ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου καὶ ἐν γένει τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας γιὰ τὴν ἔνταξη τῆς Τουρκίας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, καὶ τοὺς φόβους τοὺς ὁποίους ἐξέφρασε ὁΣεβ. Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος, θὰ ἤθελα νὰ θυμίσω στὸν τελευταῖο τὴν «ἀναφώνηση» τοῦ Μεγάλου Δούκα Λουκᾶ Νοταρᾶ στὶς παραμονὲς τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πό- λει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν», ὅπως ἀναφέρει ὁ Στῆβεν Ράνσι- μαν. Καὶ στηρίχθηκε τότε ἀπὸ τὴν ὁμάδα τοῦ Γεννάδιου Σχολαρίου, τοῦ πρώτου Πατριάρχη τοῦ ὑπόδουλου Ἔθνους, μὲ ἀποτέλεσμα φυσικὰ τὴν παράδοση τῆς Μεγάλης Πόλης στοὺς Τούρκους. Μία «ἀναφώνηση» βέβαια ἡ ὁποία «δὲν ἦταν τόσο σκανδαλώδης, ὅσο φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως. Διότι μὲ τὴν ἀλλοίωση τῆς πίστεως καὶ τὴν ἕνωση μὲ τὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία, ὑπῆρχε σοβαρὸς κίνδυνος νὰ στοιχίσῃ στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη πάνω ἀπὸ τὰ τρία τέ- ταρτα τῶν Ἐπισκόπων του» (φυσικὰ γι’ αὐτοὺς οἱ ἐπισκοπὲς ἦταν κρισιμώτερες ἀπὸ τοὺς Ρω- μιούς, ὅπως συνεχίζουν νὰ μᾶς ἀποκαλοῦν). �