ΔΑΥΛΟΣ/260-261, Αὔγ. - Σεπτ. 2003 16977 Ποιοί χρειάζονται ψυχιατρικὴ θεραπεία; Κύριε διευθυντά, Μὲ ἐνδιαφέρον εἶδα τὴν συνέντευξη τῆς κυρίας M. T`ζάνη στὸ τεῦχος 256 τοῦ «Δαυλοῦ» καθὼς καὶ τὴν δημοσιευομένη ἐπιστολὴ τοῦ ἀρχιμανδρίτη καὶ ὀργανικοῦ ἱεροκήρυκος τῆς Μητροπόλεως Πατρῶν κυρίου K. Κωστόπουλου. Δὲν θὰ σταθῶ παρὰ μόνο στὴν «διάγνωση» τοῦ ἀρχιμανδρίτη περὶ ψυχικῆς ἀσθενείας, ἀπὸ τὴν ὁποία ὑποτίθεται ὅτι πάσχει ἡ κυρία T`ζάνη καὶ ποὺ μὲ τόση εὐκολία γίνεται ἀπὸ τὸν ἱερωμένο. Λαμβάνοντας λοιπὸν ἐξ αὐτοῦ ἀφορμή, διερωτῶμαι τί διάγνωση πρέπει νὰ κάνῃ κανεὶς στὸ Ἰουδαιοχριστιανικὸ Δόγμα καὶ τοὺς ταγούς του; Ὁ Eugen Bleuler, καθηγητὴς Ψυχιατρικῆς στὴν Ζυρίχη, περιέγραψε μιὰ ὁμάδα ψυχικῶν ἀσθενειῶν, οἱ ὁποῖες χαρακτηρίζονται ἀπὸ διάσπαση τῆς Σκέψεως, τῆς Βουλήσεως, τοῦ ὑποκειμενικοῦ αἰσθήματος τῆς προσωπικότητας, καὶ τὶς ὁποῖες ἀκριβῶς λόγῳ τῆς διασπάσεως ποὺ προκαλοῦν ὠνόμασε Σχιζοφρένειες. Θὰ ἤθελα νὰ ρωτήσω ὅποιον ἐξ αὐτῶν, ποὺ μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁμιλοῦν περὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, πῶς πρέπει νὰ χαρακτηριστῇ τὸ Δόγμα ποὺ ἐπέβαλαν, πρεσβεύουν καὶ εὐαγγελίζονται, ὅταν ἀποδέχωνται ὅτι ὁ Θεός: ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσίν του, 1. τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος εἶναι γεμᾶτος ἀτέλειες καὶ φθαρτός, ἐνῷ ὁ ἴδιος εἶναι ἀγαθός, παντογνώστης κ.λπ. τιμώρησε τοὺς πρωτόπλαστους, ἀντὶ νὰ τοὺς προ2. φυλάξῃ σὰν παντογνώστης, καὶ τιμωρεῖ γενιὲς ὁλόκληρες ἂν καὶ ἀγαθὸς καὶ δίκαιος. Ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ἀγαθότητα, ἀγάπη, μεγαθυμία καὶ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀποδέχονται τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ φυσικὰ τὸν Θεὸ ποὺ αὐτὴ ἐκπροσωπεῖ, ἕναν Θεὸ ἀνελέητο, ζηλότυπο, πεισματάρη, ἄδικο, ἐκδικητικό, μεροληπτικό, ὁ ὁποῖος δίνει ὁδηγίες στὸν ἀγαπημένο του περι- ούσιο λαό, καὶ ὅπως τότε ἔτσι καὶ τώρα, νὰ ἀφανίζῃ ἀνεξέλεγκτα ἀθώους, γυναῖκες καὶ παιδιά, ἀκόμη καὶ ζῷα, γιὰ νὰ ἐπικρατήσουν οἱ ἐκλεκτοί του. Καταστρέφει τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα, ἀλλὰ σῴζει καὶ εὐλογεῖ τοὺς αἱμομῖκτες Λὼτ καὶ τὶς κόρες του. Εὐλογεῖ τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαὰκ κ.ἄ. ποὺ ἐξέδιδαν τὶς γυναῖκες καὶ κόρες τους στοὺς ἰσχυροὺς τῆς ἐποχῆς, γιὰ νὰ ἀποσκομίσουν κέρδη – καὶ τοὺς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία ἀναφέρει σὰν ὑπόδειγμα καὶ σήμερα ἀκόμη (εὐχὲς σὲ γάμους, κηδεῖες κ.ἄ.). Καὶ ἀσχολεῖται συνεχῶς μὲ ποινές, τιμωρίες, ἀκόμη καὶ μὲ τὶς αἱμορροΐδες τῶν ἐκλεκτῶν του. (Δευτερονόμιον). Πῶς συμβαδίζει ἡ εὐαγγελιζόμενη ἀγάπη, ἀνεξικακία καὶ δικαιοσύνη μὲ τὶς περιγραφόμενες ἀνομίες καὶ τὰ λουτρὰ αἵματος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; Μήπως κάποιοι ἔχουν σχιζοφρενικὴ παράκρουση, ἢ τόσο δόλια καὶ ἐσκεμμένα μᾶς ὁδηγοῦν μὲ ὄχημα τὴν δεισιδαιμονία, τὴν ἀμάθεια, τὸν φόβο καὶ τὸν φανατισμὸ σ’ αὐτὸν τὸν δρόμο τὸν στρωμένο μὲ ψεῦδος καὶ αἷμα, ἀπὸ ἰδιοτέλεια καὶ γιὰ τὸ δικό τους οἰκονομικὸ καὶ ἐξουσιαστικὸ συμφέρον; Ὁμιλοῦν περὶ εἰδωλολατρίας τῆς πατρῴας θρησκείας, ἐνῷ περιφέρουν εἰκόνες, λείψανα καὶ ἄλλα θαυματουργὰ ἀντικείμενα, γιὰ νὰ προσκυνᾷ ὁ κόσμος, μὲ τὸ ἀζημίωτο βέβαια. Μήπως θὰ ἦταν καλύτερα, μέχρις ὅτου ἀνανήψουν καὶ θεραπευτοῦν οἱ ἴδιοι, νὰ ἀφήσουν κάθε ἄνθρωπο νὰ βρῇ τὸ δικό του δρόμο πρὸς τὸ θεῖον; Ἀρκετοὶ τσοπαναραῖοι μὲ γκλίτσες κυκλοφοροῦν στὴν ὑφήλιο. Τώρα τελευταῖα πλήθυναν πάλι ἐπικίνδυνα οἱ Σωτῆρες. Κάποτε (ἂν ποτὲ ἀφυπνιστοῦν) εὐχῆς ἔργο θὰ ἦταν νὰ πάρουν τὸ θάρρος νὰ ἀποχωριστοῦν τὶς διδαχὲς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ὁποία μόνο ἱερὸ βιβλίο δὲν εἶναι, καὶ νὰ ζητήσουν μιὰ συγγνώμη γιὰ τὰ ἐγκλήματα κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ διεπράχθησαν κατὰ τὰ 1.000 χρόνια σκότους ποὺ ἐπε- Ἕνας σχολιασμὸς ὄνειδος ποὺ διαπράττει 200 χρόνια μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν 400 χρόνων σκλαβιᾶς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος, στὴν ἐφημερίδα τῆς Μητροπόλεώς του «Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβασις», τὸν Μάιο τοῦ 2002. Ἕνα ἄρθρο του στὸ ὁποῖο προσπαθεῖ νὰ διώξῃ ἀπὸ πάνω του (ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας) τὸ στίγμα τοῦ προδότη ποὺ ἔχει ἀποκτήσει ὄχι μόνο αὐτὸς ἀλλὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν μεγάλο κατήγορό τους, τὴν ΙΣΤΟΡΙΑ. Ἐπίσης θὰ ἤθελα νὰ θυμίσω στὸν κύριο Ἄνθιμο τὶς ἀνδραγαθίες ἑνὸς ἄλλου ἐπισκόπου, τοῦ τῶν Πατάρων Μελετίου, ὁ ὁποῖος ἔφυγε ἀπὸ τὴν ἕδρα του καὶ πῆγε στὴν Ἀλεξανδρούπολη γιὰ νὰ ὑποδεχθῇ τοὺς Γερμανοὺς εἰσβολεῖς, τὴν 10η Ἀπριλίου τοῦ 1941, ὅπως πολὺ ὡραῖα ἀποκαλύπτει σὲ ἄρθρο του ὁ «Δαυλὸς» στὸ τεῦχος τοῦ Ἀπριλίου. Ἐνῷ λοιπὸν «αὐτοὶ» (ἡ ἡγεσία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ παραγνωρίζουμε τοὺς ὄχι λίγους ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν στὴν ἀπελευθέρωση τοῦ ὑπόδουλου γένους, λ.χ. Παπαφλέσας) τοὺς ἔφεραν (τοὺς Τούρκους), τώρα ζητοῦν (ὅπως τὸ ἐξέφρασε ὁ κ. Ἄνθιμος) ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση νὰ λάβῃ μέτρα προστασίας ἀπὸ τὴν εἰσροὴ τῶν 50 ἑκατομμυρίων Τούρκων, ποὺ θὰ γίνῃ μὲ τὴν εἴσοδό τους στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση (μέσῳ τῆς Ἑλλάδος φυσικὰ) καὶ νὰ μᾶς προφυλάξῃ, ἄκουσον - ἄκουσον, ὄχι ἀπὸ τὴν ἀνεργία, ποὺ θὰ αὐξηθῇ ραγδαῖα στὰ κα(cid:2)