ΔΑΥΛΟΣ/260-261, Αὔγ. - Σεπτ. 2003 16979 Y.Γ. Τὸ μικρὸν αὐτὸ σημείωμα ἂς ἐκληφθῇ, παρακαλῶ, ὡς ἐλάχιστος φόρος τιμῆς πρὸς τοὺς ὑπερεικοσαετεῖς ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀγῶνας τοῦ «Δαυλοῦ». Μετὰ πλείστης τιμῆς Ἀθανάσιος E. Γκότσης Φιλόλογος, Λυκειάρχης Ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Τσατσόμοιρος καὶ τὰ «τσιτᾶτα» Ἁγίων Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Χρῆστο Σαρτζετάκη (ἐπιστολή του στὸ «Δ», τ. 256) ὅτι τὸ ἀνάστημα τοῦ H. Τσατσόμοιρου, ὅσο ἀγαπητὸς καὶ ἂν σᾶς εἶναι, ὑπολείπεται τοῦ Ἀριστοτέλους. Ἀλλὰ ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς πιθανότητας κάποιος νὰ διορθώσῃ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα πνεύματά μας, ποὺ προβάλλει ὁ κ. Σαρτζετάκης, εἶναι πρωτοφανὴς γιὰ πολιτισμένο διάλογο. Τέτοιου εἴδους ἐπιχειρήματα δὲν εἶναι τοῦ ἰδίου: χρησιμοποιοῦσαν οἱ ἱεροκήρυκες, ποὺ ἀπαντοῦσαν μὲ (σχετικὰ ἢ ὄχι μὲ τὸ ἑκάστοτε θέμα) τσιτᾶτα Ἁγίων (ἂς μοῦ συγχωρεθῇ ὁ βαρβαρισμὸς «τσιτᾶτο», ἀλλὰ ἐκφράζει ἀκριβῶς τὸ σημαινόμενο). [...]. Ὁ κ. Σαρτζετάκης κατηγορεῖ ὡς ἀμάρτυρα τὰ συμπεράσματα τοῦ H. Τσατσόμοιρου. Φυσικὰ ἔχει δίκιο, καθότι ἀναφέρονται σὲ παλαιότατες ἐποχές, γιὰ τὶς ὁποῖες ἔχουμε ἐλάχιστα στοιχεῖα πρὸς τεκμηρίωση θέσεων. Οἱ θέσεις τοῦ ἰδίου, ποὺ ἀναφέρονται σὲ νεώτερες ἐποχές, μὲ πολλὰ στοιχεῖα, γιατὶ δὲν τεκμηριώνονται; Εἶναι ὡσαύτως αὐθαίρετο νὰ μᾶς λέῃ ὅτι εἶχαν περιπέσει σὲ ἀχρηστία τὰ ἀνθ-Ἑλληνικὰ διατάγματα, χωρὶς νὰ ἀναφέρῃ μιὰ ἀπόδειξη. Γιὰ νὰ τὸν παραφράσω, δὲν ἤξερε ὁ Κοραῆς τὴ συμπεριφορὰ τῶν Ρωμαίων (Γραικο-) αὐτοκρατόρων, τὴν ὁποία στηλίτευσε (ὡς ἔμπλεη παθῶν γιὰ τὸ γένος), καὶ βρέθηκε νὰ τὸν διορθώσῃ ὁ Σαρτζετάκης, μετὰ ἀπὸ 230 χρόνια; Ἀπαξιῶ νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν περίοδο, ἀλλὰ κι ἡ κυρία Ἀρβελὲρ (ποὺ δυστυχῶς ἐπιμένει νὰ ὁμιλῇ ἑλληνικά, καθὼς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὰ υἱοθέτησε γιὰ νὰ ἀνακόψῃ τὴν ἐπιρροὴ τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ, ἂς μὴν λησμονοῦμε, τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἦταν ἀπὸ τὰ πλέον ὄψιμα, ὑπολειπόμενο μερικῶν... αἰώνων αὐτιῶν στὴ Ρώμη καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ) δὲν τολμᾷ νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι οἱ μὴ Ὀρθόδοξοι πολῖτες ἀπολάμβαναν ἀνοχῆς. [...]. Φιλικὰ Δρ M.E. Καμπούρης Ἀθήνα Νέος Μπερνὰλ στὸ χῶρο τῆς Ἱστορίας τῶν Ἐπιστημῶν Κύριε διευθυντά, Στὴν «Καθημερινὴ» τῆς 4/5/03, σελ. 6, τοῦ Τμήματος «Τέχνες καὶ Γράμματα» ἀναλύεται τὸ ὀγκῶδες βιβλίο τοῦ Ἀμερικανοῦ ἀστρονόμου J. Gribbin, ποὺ κυκλοφόρησε πρόσφατα, μὲ τίτλο “Science: A History 1453-2001” (ἐκδόσεις Penguin / Allen lane) καὶ (στὴν «Καθημερινὴ») τιτλοφορεῖται ὡς «Ἐπαναξιολόγηση τῆς Ἐπιστήμης». Αὐτὸ ποὺ κάνει ἐντύπωση εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ κύριος αὐτὸς ἰσχυρίζεται καὶ ὑποστηρίζει ὅτι «οἱ ἐπιστῆμες γεννήθηκαν τὸν 15ο μ.X. αἰῶνα καὶ μάλιστα τὸ 1453 μ.X., ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι συνειδητοποίησαν ὅτι οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες λάθεψαν σχεδὸν σὲ ὅλα» (!) καὶ ὅτι «ὁ Κοπέρνικος καὶ ὁ Βεσάλιος θεμελίωσαν ὁ πρῶτος τὴν Ἀστρονομία καὶ ὁ δεύτερος τὴν Βιολογία»(!). Ὑπάρχει βέβαια μιὰ διεθνὴς προσπάθεια, ποὺ ἄρχισε πρὸ 2.000 ἐτῶν καὶ συνεχίζεται μέχρι καὶ σήμερα, ποὺ ἀποσκοπεῖ νὰ ἀπαξιώσῃ τὴν συμβολὴ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων στὴν παγκόσμια σκέψη καὶ ἐπιστήμη· καὶ οἱ πρόσφατες γιὰ τὸν παραπάνω σκοπό ἐκδόσεις εἶναι ἡ «Μαύρη Ἀθηνᾶ» τοῦ Μάρτιν Μπερνὰλ καὶ ἡ ἀναφερθεῖσα τοῦ κ. Gribbin. Ἂν εἶχα χρόνο, θὰ μετάφραζα καὶ θὰ ἔστελνα στὸν κ. Γκρίμπιν ἕνα μικρό μου ἄρθρο γιὰ τὴν περίπτωση τοῦ ἡλιοκεντρικοῦ συστήματος, γιὰ νὰ μάθαινε τὴν ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ὅτι ὁ Κοπέρνικος τεκμηριωμένα καὶ ἀποδεδειγμένα ἔκλεψε τὴν θεωρία τοῦ Ἕλληνα ἀστρονόμου Ἀρίσταρχου (310-250 π.X.) καὶ τὴν παρουσίασε ὡς δικιά του. Ἕνα εἶναι σίγουρο, ὅτι ἐνῷ ὁ ἀνθελληνισμὸς δουλεύει, οἱ ὑπεύθυνοι νὰ τοὺς ἀπαντήσουν σιωποῦν. Φυσικὰ αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ μοναδικὸ παράδειγμα ἀπάθειας καὶ σιωπῆς τῶν Ἑλλήνων σὲ ἐθνικὰ θέματα, ἀλλὰ κάποτε ἡ ἀδιαφορία πρέπει νὰ σταματήσῃ καὶ νὰ ἀντιδράσουμε. Τὸ βιβλίο τοῦ κ. Gribbin εἶναι μιὰ πρόκληση· καὶ ἂς θεωρηθῇ ἡ μικρή μου αὐτὴ ἐπιστολὴ ὡς μία προκαταρκτικὴ ἀντίδραση στὴν παραποίηση αὐτὴ τῆς ἱστορίας τῶν ἐπιστημῶν ἀπὸ ἀνιστόρητους. Εἶναι δυνατόν, κύριε Λάμπρου, νὰ ἀφήνουμε ἀναπάντητες τέτοιες διαστρεβλώσεις τῆς ἱστορίας καὶ νὰ ἀσχολούμαστε μὲ ἄλλα ἐπουσιώδη θέματα; Μετὰ τιμῆς Δρ Ἀναστάσιος Κοβάτσης Καθηγητὴς Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσ/νίκης Τὰ νησιὰ Ἀδάμαντες τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Τὸ Ἑλληνικὸ ὄνομα (Ἀδάμας) τῶν νησιῶν αὐτῶν, δυτικὰ τῶν Ἰνδιῶν –εἰς τὸν Ἰνδικὸ ὠκεανὸ– («Δαυλός», τ. 257, σ. 16768)– σᾶς λέγει τίποτα ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Εὐήμερου περὶ τοῦ Διὸς τοῦ Τριφυλίου; Ὁ φίλος Dr Leo Rebello δὲν μᾶς λέγει περισσότερα πράγ- ματα γιὰ τὴν ἱστορία μας, παρὰ τὰ ἑξῆς λακωνικὰ στὴν ἠλεκτρονικὴ ἀπάντησή του σὲ ἐπιστολή μου: “Yes, Dear Kostas, Andamans islands are in the Indian ocean and part of India”. Φιλικὰ ὑμέτερος Κώστας Κωνσταντινίδης Ὑποστράτηγος ἐ.ἀ.