ΔΑΥΛΟΣ/260-261, Αὔγ. - Σεπτ. 2003 16979 Y.Γ. Τὸ μικρὸν αὐτὸ σημείωμα ἂς ἐκληφθῇ, παρακαλῶ, ὡς ἐλάχιστος φόρος τιμῆς πρὸς τοὺς ὑπερεικοσαετεῖς ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀγῶνας τοῦ «Δαυλοῦ». Μετὰ πλείστης τιμῆς Ἀθανάσιος E. Γκότσης Φιλόλογος, Λυκειάρχης Ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Τσατσόμοιρος καὶ τὰ «τσιτᾶτα» Ἁγίων Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Χρῆστο Σαρτζετάκη (ἐπιστολή του στὸ «Δ», τ. 256) ὅτι τὸ ἀνάστημα τοῦ H. Τσατσόμοιρου, ὅσο ἀγα- πητὸς καὶ ἂν σᾶς εἶναι, ὑπολείπεται τοῦ Ἀριστοτέλους. Ἀλλὰ ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς πιθανότητας κάποιος νὰ διορθώσῃ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα πνεύματά μας, ποὺ προβάλλει ὁ κ. Σαρτζετά- κης, εἶναι πρωτοφανὴς γιὰ πολιτισμένο διάλογο. Τέτοιου εἴδους ἐπιχειρήματα δὲν εἶναι τοῦ ἰδίου: χρησιμοποιοῦσαν οἱ ἱεροκήρυκες, ποὺ ἀπαντοῦσαν μὲ (σχετικὰ ἢ ὄχι μὲ τὸ ἑκά- στοτε θέμα) τσιτᾶτα Ἁγίων (ἂς μοῦ συγχωρεθῇ ὁ βαρβαρι- σμὸς «τσιτᾶτο», ἀλλὰ ἐκφράζει ἀκριβῶςτὸ σημαινόμενο). [...]. Ὁ κ. Σαρτζετάκης κατηγορεῖ ὡς ἀμάρτυρα τὰ συμπερά- σματα τοῦ H. Τσατσόμοιρου. Φυσικὰ ἔχει δίκιο, καθότι ἀνα- φέρονται σὲ παλαιότατες ἐποχές, γιὰ τὶς ὁποῖες ἔχουμε ἐλά- χιστα στοιχεῖα πρὸς τεκμηρίωση θέσεων. Οἱ θέσεις τοῦ ἰδί- ου, ποὺ ἀναφέρονται σὲ νεώτερες ἐποχές, μὲ πολλὰ στοιχεῖα, γιατὶ δὲν τεκμηριώνονται; Εἶναι ὡσαύτως αὐθαίρετο νὰ μᾶς λέῃ ὅτι εἶχαν περιπέσει σὲ ἀχρηστία τὰ ἀνθ-Ἑλληνικὰ δια- τάγματα, χωρὶς νὰ ἀναφέρῃ μιὰἀπόδειξη. Γιὰ νὰ τὸν παρα- φράσω, δὲν ἤξερε ὁ Κοραῆς τὴ συμπεριφορὰ τῶν Ρωμαίων (Γραικο-) αὐτοκρατόρων, τὴν ὁποία στηλίτευσε (ὡς ἔμπλεη παθῶν γιὰ τὸ γένος), καὶ βρέθηκε νὰ τὸν διορθώσῃ ὁ Σαρ- τζετάκης, μετὰ ἀπὸ 230 χρόνια; Ἀπαξιῶ νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν περίοδο, ἀλλὰ κι ἡ κυρία Ἀρβελὲρ (ποὺ δυστυχῶς ἐπιμένει νὰ ὁμιλῇ ἑλληνικά, καθὼς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὰ υἱο- θέτησε γιὰ νὰ ἀνακόψῃ τὴν ἐπιρροὴ τῆς Παπικῆς Ἐκκλη- σίας, ἀφοῦ, ἂς μὴν λησμονοῦμε, τὸ Πατριαρχεῖο Κωνστα- ντινουπόλεως ἦταν ἀπὸ τὰ πλέον ὄψιμα, ὑπολειπόμενο με- ρικῶν... αἰώνων αὐτιῶν στὴ Ρώμη καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ) δὲν τολμᾷ νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι οἱ μὴ Ὀρθόδοξοι πολῖτες ἀπολάμ- βαναν ἀνοχῆς. [...]. Φιλικὰ Δρ M.E. Καμπούρης Ἀθήνα Νέος Μπερνὰλ στὸ χῶρο τῆς Ἱστορίας τῶν Ἐπιστημῶν Κύριε διευθυντά, Στὴν «Καθημερινὴ» τῆς 4/5/03, σελ. 6, τοῦ Τμήματος «Τέχνες καὶ Γράμματα» ἀναλύεται τὸ ὀγκῶδες βιβλίο τοῦ Ἀμερικανοῦ ἀστρονόμου J. Gribbin, ποὺ κυκλοφόρησε πρό- σφατα, μὲ τίτλο “Science: A History 1453-2001” (ἐκδόσεις Penguin / Allen lane)καὶ (στὴν «Καθημερινὴ») τιτλοφορεῖται ὡς «Ἐπαναξιολόγηση τῆς Ἐπιστήμης».Αὐτὸ ποὺ κάνει ἐντύ- πωση εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ κύριος αὐτὸς ἰσχυρίζεται καὶ ὑποστηρίζει ὅτι «οἱ ἐπιστῆμες γεννήθηκαν τὸν 15ο μ.X. αἰῶνα καὶ μάλιστα τὸ 1453 μ.X., ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι συνειδητοποίη- σαν ὅτι οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες λάθεψαν σχεδὸν σὲ ὅλα» (!)καὶ ὅτι «ὁ Κοπέρνικος καὶ ὁ Βεσάλιος θεμελίωσαν ὁ πρῶτος τὴν Ἀστρονομία καὶ ὁ δεύτερος τὴν Βιολογία»(!). Ὑπάρχει βέ- βαια μιὰ διεθνὴς προσπάθεια, ποὺ ἄρχισε πρὸ 2.000 ἐτῶν καὶ συνεχίζεται μέχρι καὶ σήμερα, ποὺ ἀποσκοπεῖ νὰ ἀπαξιώσῃ τὴν συμβολὴ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων στὴν παγκόσμια σκέψη καὶ ἐπιστήμη· καὶ οἱ πρόσφατες γιὰ τὸν παραπάνω σκοπό ἐκδόσεις εἶναι ἡ «Μαύρη Ἀθηνᾶ» τοῦ Μάρτιν Μπερνὰλ καὶ ἡ ἀναφερθεῖσα τοῦ κ. Gribbin. Ἂν εἶχα χρόνο, θὰ μετάφρα- ζα καὶ θὰ ἔστελνα στὸν κ. Γκρίμπιν ἕνα μικρό μου ἄρθρο γιὰ τὴν περίπτωση τοῦ ἡλιοκεντρικοῦ συστήματος, γιὰ νὰ μά- θαινε τὴν ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ὅτι ὁ Κοπέρνικος τεκμηριωμέ- να καὶ ἀποδεδειγμένα ἔκλεψε τὴν θεωρία τοῦ Ἕλληνα ἀστρονόμου Ἀρίσταρχου (310-250 π.X.) καὶ τὴν παρουσία- σε ὡς δικιά του. Ἕνα εἶναι σίγουρο, ὅτι ἐνῷ ὁ ἀνθελληνι- σμὸς δουλεύει, οἱ ὑπεύθυνοι νὰ τοὺς ἀπαντήσουν σιωποῦν. Φυσικὰ αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ μοναδικὸ παράδειγμα ἀπά- θειας καὶ σιωπῆς τῶν Ἑλλήνων σὲ ἐθνικὰ θέματα, ἀλλὰ κά- ποτε ἡ ἀδιαφορία πρέπει νὰ σταματήσῃ καὶ νὰ ἀντιδράσου- με. Τὸ βιβλίο τοῦ κ. Gribbin εἶναι μιὰ πρόκληση· καὶ ἂς θε- ωρηθῇ ἡ μικρή μου αὐτὴ ἐπιστολὴ ὡς μία προκαταρκτικὴ ἀντίδραση στὴν παραποίηση αὐτὴ τῆς ἱστορίας τῶν ἐπι- στημῶν ἀπὸ ἀνιστόρητους. Εἶναι δυνατόν, κύριε Λάμπρου, νὰ ἀφήνουμε ἀναπάντητες τέτοιες διαστρεβλώσεις τῆς ἱστο- ρίας καὶ νὰ ἀσχολούμαστε μὲ ἄλλα ἐπουσιώδη θέματα; Μετὰ τιμῆς ΔρἈναστάσιος Κοβάτσης Καθηγητὴς Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσ/νίκης Τὰ νησιὰ Ἀδάμαντες τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Τὸ Ἑλληνικὸ ὄνομα (Ἀδάμας) τῶν νησιῶν αὐτῶν, δυτικὰ τῶν Ἰνδιῶν –εἰς τὸν Ἰνδικὸ ὠκεανὸ– («Δαυλός», τ. 257, σ. 16768)– σᾶς λέγει τίποτα ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Εὐήμερου περὶ τοῦ Διὸς τοῦ Τριφυλίου; Ὁ φίλος Dr Leo Rebelloδὲν μᾶς λέγει περισσότερα πράγ- ματα γιὰ τὴν ἱστορία μας, παρὰ τὰ ἑξῆς λακωνικὰ στὴν ἠλε- κτρονικὴ ἀπάντησή του σὲ ἐπιστολή μου: “Yes, Dear Kostas, Andamans islands are in the Indian ocean and part of India”. Φιλικὰ ὑμέτερος Κώστας Κωνσταντινίδης Ὑποστράτηγος ἐ.ἀ.