Ο «ΔΑΥΛΟΣ» ΚΑΙ ΤΟ ’21 Ὑ πὸ τὴν πίεση τῶν καιρῶν, ὁ εὐσεβής μας κλῆρος ἀναγκάσθηκε νὰ ὁμολογήσῃ τὸ πραγματικό του «Σύμβολο τῆς Πίστεως»: «Τὸ 1821 ἦταν ἡ ἀρχὴ τῆς δουλείας μας. Καλύτερα τὸ τούρκικο φέσι, παρὰ ἡ δυτικὴ τιάρα», διακήρυξε ἕνας ἐκ τῶν γραφικωτάτων λευιτῶν καὶ ἱεροδιδασκάλων μας στὸ πρόσφατο συνέδριο ποὺ διωργάνωσαν στὸ Ἀριστοτέλειο (ἢ μᾶλλον Ἁγιοδημήτριο) πανεπιστήμιο τῆς Συμπρωτεύουσας, μὲ τὸν τίτλο «Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας»... «Θὰ τρίζουν τὰ κόκκαλα τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ ’21 μ’ αὐτὰ ποὺ λέγονται», μοῦ τόνισε ἀπ’ τὸ τηλέφωνο ἕνας ἀγανακτισμένος φίλος. «Δὲν ἔχεις δίκιο», τοῦ ἀπάντησα. «Ἴσα - ἴσα ὁ ἀγῶνας τους τώρα δικαιώνεται πλήρως. Οἱ κατακτητὲς δὲν ἦταν μόνο Τοῦρκοι, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι ποὺ ἀφώρισαν ἕξι φορὲς τοὺς ἀρματολούς, τὸ Ρήγα καὶ τὴν ἴδια τὴν Ἐπανάσταση· αὐτοὶ βυσσοδομοῦν σήμερα». Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη παρουσιάστηκε στὸ περίφημο αὐτὸ συνέδριο ὡς ἔργο τοῦ Σατανᾶ. Διότι, ὅπως εἶπαν, «χορτάσαμε ἀπ’ τὰ κονδύλια καὶ ξεχάσαμε τὴν πίστη». Ξέρουν αὐτοί, πὼς ἡ ἐθνικὴ ἐλευθερία καὶ τὸ γεμᾶτο στομάχι δὲν συμπορεύονται μὲ τὴν πίστη. Ἡ πίστη θέλει ἔνδεια καὶ ὑποδούλωση, τὸ ἄφησαν νὰ ἐννοηθῇ ξεκάθαρα, θέλει νηστεία τουλάχιστον 206 μέρες τοῦ ἔτους (τόσες εἶναι οἱ καθιερωμένες μέρες νηστείας τοῦ χριστιανικοῦ ἡμερολογίου). «Μὰ ζήτησαν καὶ τὴν ποινικὴ δίωξη τοῦ Δαυλοῦ!», ἐπανῆλθε ἀπορημένος ὁ συνομιλητής μου. «Βεβαίως καὶ τὴ ζήτησαν. Καὶ ἀπορεῖ κανεὶς πὼς δὲν τὴν εἶχαν ζητήσει ὣς σήμερα. Ποιοὺς ἄλλωστε θὰ διώξουν; Τοὺς λεγόμενους “δωδεκαθεϊστές”; Αὐτοὺς τοὺς χρειάζονται. Τὰ “καινὰ δαιμόνια” δὲν εἰσάγονται ἀπὸ τὴ Θεσπρωτία, ὅποια καὶ ἂν εἶναι. Τὰ φέρνει ἡ ἱστορία, ἡ ἔρευνα, ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ὁ “διαφωτισμός”», ἔσπευσα νὰ τοῦ ἐξηγήσω. «Δὲς καὶ τοῦτο», συνέχισα. «Ὁ Δαυλὸς ἐτέθη στὸ ἴδιο στόχαστρο μὲ τὸ ’21. Μᾶς θεωροῦν συνειρμικὰ συνεχιστές του – καὶ σωστὰ μᾶς θεωροῦν. Ἡ ἐθνικὴ ἀπελευθέρωση θὰ ἦταν μισὴ δίχως τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ πνεύματος τῶν Ἑλλήνων ἀπ’ τὸν Σκοταδισμό. Καὶ γιὰ τοῦτο θὰ πρέπει νὰ νοιώθουμε ὑπερήφανοι». Ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία τήρησε ἀποστάσεις ἀπ’ τὸ ἐν λόγῳ συνέδριο. Δὲν παρέλειψε νὰ καυτηριάσῃ ὅμως τὴν παρέμβαση ὡρισμένων ἀφελῶν (ὁ ἐπιεικέστερος δυνατὸς χαρακτηρισμὸς «ἑλληνοακτιβιστῶν», ποὺ βρέθηκαν ἐν μέσῳ τοῦ συνεδρίου, δίχως νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ δικαιολογήσουν τὴν παρουσία τους. Ἂς εἶναι...). * * * T ὸ συνέδριο αὐτὸ χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ μία ἱστορικὴ πρωτοτυπία. Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ κληρικολαϊκοῦ κατεστημένου δήλωσαν γιὰ πρώτη φορὰ εὐθέως τὶς θέσεις τους καὶ τὶς προθέσεις τους. Κι αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι ἀναμφισβήτητα μιὰ θετικὴ ἐξέλιξη. Παν. Λ. Κουβαλάκης